ଚାରୁଚମ୍ପକଵର୍ଣାଭାଂ ସର୍ଵାଙ୍ଗସୁମନୋହରାମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଶୋଭା ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ଭଳି ରୂପବାନ୍, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ମନୋହର।
ସୁଚାରୁକବରୀଶୋଭାଂ ରତ୍ନାଭରଣଭୂଷିତାମ୍
ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର କେଶ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ, ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ।
ସର୍ଵଵିଦ୍ଯାପ୍ରଦାଂ ଶାନ୍ତାଂ ସର୍ଵଵିଦ୍ଯାଵିଶାରଦାମ୍ 4.51.
ସେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିବା, ଶାନ୍ତ ଓ ସମସ୍ତ ଶିକ୍ଷାରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଧ୍ଯାତ୍ଵୈଵଂ କୁସୁମଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ନାନାଦ୍ରଵ୍ଯସମନ୍ଵିତମ୍
ଏପରି ଧ୍ୟାନ କରି, ବିଭିନ୍ନ ଦ୍ରବ୍ୟ ସହିତ ଏକ ଫୁଲ ଅର୍ପଣ କଲେ।
ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚକାର ଯତ୍ନାଚ୍ଚ ପୁଲକାଞ୍ଚିତଵିଗ୍ରହଃ
ସେ ବହୁତ ଉତ୍ସାହରେ ଏକ ଷ୍ଟୋତ୍ର ରଚନା କଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଆନନ୍ଦରେ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା।
ଧନ୍ଵତରିରୁଵାଚ ନମଃ କଶ୍ଯପକନ୍ଯାଯୈ ଵରଦାଯୈ ନମୋ ନମଃ
ଧନ୍ୱନ୍ତରି କହିଲେ: କଶ୍ୟପଙ୍କ ଝିଅ, ଦୟାମୟୀ, ତୁମକୁ ପୁନିପୁନି ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ନମଃ ଶଂକରକନ୍ଯାଯୈ ଶଂକରାଯୈ ନମୋ ନମଃ
ଶଙ୍କରଙ୍କ ଝିଅ, ଶଙ୍କରୀ, ତୁମକୁ ପୁନିପୁନି ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ନମ ଆସ୍ତୀକଜନନି ଜନନ୍ଯୈ ଜଗତାଂ ମମ
ଆସ୍ତିକଙ୍କ ମାଆ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଓ ମୋର ମାଆ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ।
ନମୋ ନାଗଭଗିନ୍ଯୈ ଚ ଯୋଗିନ୍ଯୈ ଚ ନମୋ ନମଃ
ନାଗମାନେ ଯାହାଙ୍କ ଭଉଣୀ, ଯୋଗିନୀ, ସେଇ ମାଆଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ପ୍ରଣାମ।
ନମସ୍ତପସ୍ଯାରୂପାଯୈ ଫଲଦାଯୈ ନମୋ ନମଃ
ତପସ୍ୟାର ଆକୃତି ଓ ଫଳ ଦେଇଥିବା ମାଆଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ପ୍ରଣାମ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ପ୍ରଣନାମ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ଏପରି କହି ଭକ୍ତି ସହିତ ସେ ମନୋଯୋଗରେ ଶିର ନମାଇଲେ।
ଜଗ୍ମୁର୍ନାଗାଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାଶ୍ଚ ଫଣାରାଜିଵିରାଜିତାଃ 4.51.
ନାଗମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଚମକୁଥିବା ଫଣା ସହିତ ଚାଲିଗଲେ।
ଵିଧିନା ମାତରଂ ଭକ୍ତିମାସ୍ତୀକଶ୍ଚ ଚକାର ହ
ଆସ୍ତିକ ନିୟମ ମାନି ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମହାପୁଣ୍ଯଂ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତଶ୍ଚ ଯଃ ପଠେତ୍
ଏହି ପୁଣ୍ୟମୟ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ପଢ଼ିବେ—
ସର୍ଵେଷାଂ ଦର୍ପଭଙ୍ଗଶ୍ଚ କଥିତଶ୍ଚ ଶ୍ରୁତସ୍ତ୍ଵଯା
ସମସ୍ତଙ୍କ ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ ଘଟିଛି ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି ଏବଂ ତୁମେ ଏହା ଶୁଣିଛ।
ଅଧୁନା ଚ ସମୁତ୍ତିଷ୍ଠ ଗଚ୍ଛ ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ଵନମ୍
ଏବେ ଉଠ, ବୃନ୍ଦାବନ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଅ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଉଵାଚ କୃଷ୍ଣଂ ନଯ ମାଂ ନ ଶକ୍ତା ଗଂତୁମୀଶ୍ଵର
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଚାଲିପାରିବି ନାହିଁ, ମୋତେ ନେଇଯାଅ।'
ରାଧିକା ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯ ମଧୁସୂଦନଃ
ରାଧିକାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ମଧୁସୂଦନ ହସିଲେ।
ସା ମନୋଯାଯିନୀ ରାଧା କୃତ୍ଵା ଚ ରୋଦନଂ କ୍ଷଣମ୍
ମନରେ ଭାବି ରାଧା କିଛି ଖଣ୍ଡ ହେଉଁ ଲୁହ ଝାଡିଲେ।
ଵିଵେଶ ଚନ୍ଦନଵନଂ ରୁଦନ୍ତୀ ଶୋକକାତରା
ଲୁହ ଝାଡୁଥିବା ଓ ଦୁଃଖରେ ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିଥିବା ସେ ଚନ୍ଦନବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତାମ୍ରାସ୍ଯା ପୂର୍ଣନଯନା ଭ୍ରମନ୍ତୀ ସର୍ଵକାନନମ୍
ତାଙ୍କ ମୁହଁ ରଙ୍ଗିନ, ଆଖି ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେ ସମସ୍ତ ଜଙ୍ଗଲ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ।
ତା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାଧିକା ସା ଚ ପ୍ରେମଵିଚ୍ଛେଦକାତରା
ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ପ୍ରେମ ବିୟୋଗରେ ବିକଳ ହୋଇଥିବା ସେଇ ରାଧିକା—
ଵିନିନ୍ଦ୍ଯ କୃଷ୍ଣଂ କୋପେନ ତର୍ଜଯାମାସ ଚ କ୍ଷଣମ୍ ।। 4.52.
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କ୍ରୋଧରେ ନିନ୍ଦା କଲେ ଏବଂ କିଛି ଖଣ୍ଡ ତାଙ୍କୁ ଧମକ ଦେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ କୃଷ୍ଣସ୍ତତ୍ର ଚନ୍ଦନକାନନେ
ଏହି ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ ଚନ୍ଦନ ଜଙ୍ଗଲରେ ଥିଲେ।
ରାଧା ଗୋପାଙ୍ଗନାଭିଶ୍ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରାଣେଶ୍ଵରଂ ମୁଦା
ରାଧା ଏବଂ ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣନାଥକୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦରେ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ତୂର୍ଣଂ କୃଷ୍ଣଂ ସମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ଜହାର ମୁରଲୀଂ ରୁଷା
ସେ ତୁରନ୍ତ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ବାଂଶୀ ଛିନିନେଲେ।
ପୁନଃ ସଂଧାରଯାମାସ ଵସ୍ତ୍ରଂ ମାଲାଂ ମନୋହରାମ୍
ପୁଣି ସେ ତାଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଆକର୍ଷକ ମାଳାକୁ ଠିକ୍ କଲେ।
ଚନ୍ଦନାଗୁରୁକସ୍ତୂରୀକୁଙ୍କୁମାକ୍ତଂ ଚକାର ତମ୍ ୧
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଚନ୍ଦନ, ଅଗୁରୁ, କସ୍ତୂରୀ ଏବଂ କୁଙ୍କୁମ ଲଗାଇଲେ।
କ୍ଷଣଂ ସଂତର୍ଜଯାମାସ କ୍ଷଣଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚକାର ହ
କିଛି ଖଣ୍ଡ ସେ ତାଙ୍କୁ ଭର୍ଷା କଲେ, କିଛି ଖଣ୍ଡ ପୁଣି ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଅଥ ଗୋପାଙ୍ଗନାଃ ସର୍ଵା ରୁରୁଦୁଃ ପ୍ରେମଵିହ୍ଵଲାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଗୋପୀମାନେ ପ୍ରେମରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ।