ଉଵାଚ ବ୍ରହ୍ମା ମଧୁରଂ ହିତଂ ଧନ୍ଵତରିଂ ମୁଦା
ବ୍ରହ୍ମା ଖୁସିରେ ଧନ୍ୱନ୍ତରିଙ୍କୁ ମିଠା ଏବଂ ଉପକାରୀ କଥା କହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ରଣଂ ତେ ମନସା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ନ ହି ସାମ୍ଯଂ ଚ ମେ ମତମ୍
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ତୁମେ ମନରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରୁନାହାଁତୁ, ଏହା ଠିକ୍ ନୁହେଁ ବୋଲି ମୋର ମତ।
ଶିଵଦତ୍ତେନ ଶୂଲେନ ଦୁର୍ନିଵାର୍ଯେଣ ସର୍ଵତଃ 4.51.
ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଏହି ତ୍ରିଶୂଳ ନେଇ।
ଧ୍ଯାନେ କୌଥୁମଶାଖୋକ୍ତଂ କୃତ୍ଵା ଭକ୍ତ୍ଯା ସମାହିତଃ
କୌଥୁମ ଶାଖାରେ ଯେପରି ଶିଖ୍ୟା ଦିଆଯାଇଛି, ଭକ୍ତି ଓ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ଧ୍ୟାନ କର।
ଆସ୍ତିକୋକ୍ତେନ ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ସ୍ତଵନଂ କର୍ତୁମର୍ହସି
ଆସ୍ତିକଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଉଚିତ।
ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚକାରାନୁମତିଂ ଶିଵଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶିବ ନିଜ ସମ୍ମତି ଦେଲେ।
ଏଷାଂ ଚ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ୍ନାତ୍ଵା ଶୁଚିରଲଂକୃତଃ
ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସ୍ନାନ କରି ଶୁଚିତାରେ ନିଜକୁ ଅଳଙ୍କୃତ କଲେ।
ଧନ୍ଵନ୍ତରିରୁଵାଚ ପୂଜ୍ଯା ତ୍ଵଂ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ପୁରା କଶ୍ଯପକନ୍ଯକେ
ଧନ୍ୱନ୍ତରି କହିଲେ: ତିନି ଲୋକରେ, ପୁରୁଣା କାଳରୁ, କଶ୍ୟପଙ୍କ କନ୍ୟା ତୁମେ ପୂଜ୍ୟ।
ତ୍ଵଯା ଜିତଂ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ଦେଵି ଵିଷ୍ଣୁସ୍ଵରୂପଯା
ଦେବୀ, ବିଷ୍ଣୁର ରୂପରେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବଶ କରିଛ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଯା ସଂଯତୋ ଭୂତ୍ଵା ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକଂଧରଃ
ଏପରି କହି, ନିଜକୁ ଶାନ୍ତ କରି, ଭକ୍ତିରେ ମନ ନମାଇଲେ।
ଚାରୁଚମ୍ପକଵର୍ଣାଭାଂ ସର୍ଵାଙ୍ଗସୁମନୋହରାମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଶୋଭା ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ଭଳି ରୂପବାନ୍, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ମନୋହର।
ସୁଚାରୁକବରୀଶୋଭାଂ ରତ୍ନାଭରଣଭୂଷିତାମ୍
ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର କେଶ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ, ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ।
ସର୍ଵଵିଦ୍ଯାପ୍ରଦାଂ ଶାନ୍ତାଂ ସର୍ଵଵିଦ୍ଯାଵିଶାରଦାମ୍ 4.51.
ସେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିବା, ଶାନ୍ତ ଓ ସମସ୍ତ ଶିକ୍ଷାରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଧ୍ଯାତ୍ଵୈଵଂ କୁସୁମଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ନାନାଦ୍ରଵ୍ଯସମନ୍ଵିତମ୍
ଏପରି ଧ୍ୟାନ କରି, ବିଭିନ୍ନ ଦ୍ରବ୍ୟ ସହିତ ଏକ ଫୁଲ ଅର୍ପଣ କଲେ।
ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚକାର ଯତ୍ନାଚ୍ଚ ପୁଲକାଞ୍ଚିତଵିଗ୍ରହଃ
ସେ ବହୁତ ଉତ୍ସାହରେ ଏକ ଷ୍ଟୋତ୍ର ରଚନା କଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଆନନ୍ଦରେ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା।
ଧନ୍ଵତରିରୁଵାଚ ନମଃ କଶ୍ଯପକନ୍ଯାଯୈ ଵରଦାଯୈ ନମୋ ନମଃ
ଧନ୍ୱନ୍ତରି କହିଲେ: କଶ୍ୟପଙ୍କ ଝିଅ, ଦୟାମୟୀ, ତୁମକୁ ପୁନିପୁନି ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ନମଃ ଶଂକରକନ୍ଯାଯୈ ଶଂକରାଯୈ ନମୋ ନମଃ
ଶଙ୍କରଙ୍କ ଝିଅ, ଶଙ୍କରୀ, ତୁମକୁ ପୁନିପୁନି ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ନମ ଆସ୍ତୀକଜନନି ଜନନ୍ଯୈ ଜଗତାଂ ମମ
ଆସ୍ତିକଙ୍କ ମାଆ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଓ ମୋର ମାଆ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ।
ନମୋ ନାଗଭଗିନ୍ଯୈ ଚ ଯୋଗିନ୍ଯୈ ଚ ନମୋ ନମଃ
ନାଗମାନେ ଯାହାଙ୍କ ଭଉଣୀ, ଯୋଗିନୀ, ସେଇ ମାଆଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ପ୍ରଣାମ।
ନମସ୍ତପସ୍ଯାରୂପାଯୈ ଫଲଦାଯୈ ନମୋ ନମଃ
ତପସ୍ୟାର ଆକୃତି ଓ ଫଳ ଦେଇଥିବା ମାଆଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ପ୍ରଣାମ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ପ୍ରଣନାମ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ଏପରି କହି ଭକ୍ତି ସହିତ ସେ ମନୋଯୋଗରେ ଶିର ନମାଇଲେ।
ଜଗ୍ମୁର୍ନାଗାଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାଶ୍ଚ ଫଣାରାଜିଵିରାଜିତାଃ 4.51.
ନାଗମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଚମକୁଥିବା ଫଣା ସହିତ ଚାଲିଗଲେ।
ଵିଧିନା ମାତରଂ ଭକ୍ତିମାସ୍ତୀକଶ୍ଚ ଚକାର ହ
ଆସ୍ତିକ ନିୟମ ମାନି ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମହାପୁଣ୍ଯଂ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତଶ୍ଚ ଯଃ ପଠେତ୍
ଏହି ପୁଣ୍ୟମୟ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ପଢ଼ିବେ—
ସର୍ଵେଷାଂ ଦର୍ପଭଙ୍ଗଶ୍ଚ କଥିତଶ୍ଚ ଶ୍ରୁତସ୍ତ୍ଵଯା
ସମସ୍ତଙ୍କ ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ ଘଟିଛି ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି ଏବଂ ତୁମେ ଏହା ଶୁଣିଛ।
ଅଧୁନା ଚ ସମୁତ୍ତିଷ୍ଠ ଗଚ୍ଛ ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ଵନମ୍
ଏବେ ଉଠ, ବୃନ୍ଦାବନ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଅ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଉଵାଚ କୃଷ୍ଣଂ ନଯ ମାଂ ନ ଶକ୍ତା ଗଂତୁମୀଶ୍ଵର
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଚାଲିପାରିବି ନାହିଁ, ମୋତେ ନେଇଯାଅ।'
ରାଧିକା ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯ ମଧୁସୂଦନଃ
ରାଧିକାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ମଧୁସୂଦନ ହସିଲେ।
ସା ମନୋଯାଯିନୀ ରାଧା କୃତ୍ଵା ଚ ରୋଦନଂ କ୍ଷଣମ୍
ମନରେ ଭାବି ରାଧା କିଛି ଖଣ୍ଡ ହେଉଁ ଲୁହ ଝାଡିଲେ।
ଵିଵେଶ ଚନ୍ଦନଵନଂ ରୁଦନ୍ତୀ ଶୋକକାତରା
ଲୁହ ଝାଡୁଥିବା ଓ ଦୁଃଖରେ ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିଥିବା ସେ ଚନ୍ଦନବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।