ଅସଦ୍ଵର୍ତ୍ମନି ଚାଜ୍ଞାନାଦ୍ଗଚ୍ଛନ୍ତି ଯଦି ବାଲକାଃ
ଯଦି ଶିଶୁମାନେ ଅଜ୍ଞାନରେ ଭୁଲ ରାସ୍ତାକୁ ଯାନ୍ତି,
କାରଯିତ୍ଵା କୃଷ୍ଣପାଦେ ଭକ୍ତିତ୍ଯାଗଂ ଚ ଯଃ ପିତା
ଯେ ପିତା କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପାଦରେ ଶିଶୁମାନେ ଅର୍ପଣ କରି, ମମତା ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି,
ଦାରଗ୍ରହୋ ହି ଦୁଃଖାଯ କେଵଲଂ ନ ସୁଖାଯ ଚ 1.23.
ସ୍ତ୍ରୀଗ୍ରହଣ କେବଳ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ, ସୁଖ ଦେଇନାହିଁ।
ଯୋଷିତସ୍ତ୍ରିଵିଧା ବ୍ରହ୍ମନ୍ଗୃହିଣାଂ ମୂଢଚେତସାମ୍
ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ମୂଢ଼ ମନ ଥିବା ଗୃହସ୍ଥମାନେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ତିନି ପ୍ରକାରର।
ପରଲୋକଭିଯା ସାଧ୍ଵୀ ତଥେହ ଯଶସାଽଽତ୍ମନଃ
ପରଲୋକର ଭୟରେ ସାଧ୍ବୀ ନାରୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ; ଏଠି ନିଜ ଯଶ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ।
ଭୋଗ୍ଯା ଭୋଗାର୍ଥିନୀ ଶଶ୍ଵତ୍କାମସ୍ନେହେନ କେଵଲମ୍
ସେ ଭୋଗ୍ୟ, ଭୋଗ ଚାହେ, ସଦା କାମ ଓ ସ୍ନେହରେ ମାତିଥାଏ।
ଵସ୍ତ୍ରାଲଂକାରସମ୍ଭୋଗସୁସ୍ନିଗ୍ଧାହାରମୁତ୍ତମମ୍
ସୁନ୍ଦର ପୋଷାକ, ଗହଣା, ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ମଧୁର ଖାଦ୍ୟ।
କୁଲାଙ୍ଗାରସମା ନାରୀ କୁଲଟା କୁଲନାଶିନୀ
ଯେଉଁ ଜନନୀ ପରିବାରରେ ଦାଗ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଅଶିଳ ଓ ପରିବାରକୁ ନଷ୍ଟ କରେ।
ସଦା ପୁଂଯୋଗମାଶଂସୁର୍ମନସା ମଦନାତୁରା
ସେ ସଦା ପୁରୁଷଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ର ହେବାକୁ ଆଶା କରେ, ମନ ରେ ଅତି ଚାହିଦାରେ ଭରିଯାଇଥାଏ।
ଜାରାର୍ଥେ ସ୍ଵପତିଂ ତାତ ହନ୍ତୁମିଚ୍ଛତି ପୁଂଶ୍ଚଲୀ
ପ୍ରେମିକା ପାଇଁ, ଓ ବାପା, ଅଶିଳ ଜନନୀ ନିଜ ପତିକୁ ମାରିବାକୁ ଚାହେ।
କଥିତା ଯୋଷିତଃ ସର୍ଵା ଉତ୍ତମାଧମମଧ୍ଯମାଃ
ସମସ୍ତ ଜନନୀଙ୍କ ବିଷୟରେ କହାଯାଇଛି—ଉତ୍ତମ, ଅଧମ ଓ ମଧ୍ୟମ।
ହୃଦଯଂ କ୍ଷୁରଧାରାଭଂ ଶରତ୍ପଦ୍ମୋତ୍ସଵଂ ମୁଖମ୍
ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ରେଜର ଧାର ପରି, ମୁହଁ ଶରତର ପଦ୍ମ ପରି।
ପ୍ରକୋପେ ଵିଷତୁଲ୍ଯଂ ଚ ଵିଶ୍ଵାସେ ସର୍ଵନାଶନମ୍ 1.23.
କ୍ରୋଧରେ ସେ ବିଷ ପରି, ଆସ୍ଥାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଷ୍ଟ କରେ।
ସଦା ତାସାମଵିନଯଃ ପ୍ରବଲଂ ସାହସଂ ପରମ୍
ସେମାନେ ସଦା ଅନୂଶାସନ ହୀନ, ଅତି ଦ୍ରଢ଼ ଓ ନିର୍ଭୟ।
ପୁଂସଶ୍ଚାଷ୍ଟଗୁଣଃ କାମଃ ଶଶ୍ଵତ୍କାମୋ ଜଗଦ୍ଗୁରୋ
ପୁରୁଷଙ୍କର ଚାହିଦା ଆଠ ପ୍ରକାର, ଓ ଏହା ସଦା ଅଟୁଟ।
କୋପଃ ପୁଂସଃ ଷଡ୍ଗୁଣଶ୍ଚ ଵ୍ଯଵସାଯଶ୍ଚ ନିଶ୍ଚିତମ୍
ପୁରୁଷଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଛଅ ପ୍ରକାର, ଏବଂ ତାଙ୍କର ନିଶ୍ଚୟ ଦୃଢ଼।
କା କ୍ରୀଡା କିଂ ସୁଖଂ ପୁଂସୋ ଵିଣ୍ମୂତ୍ରମଲଵେଶ୍ମନି
ମଳ, ପେଶାବ ଓ ଅପବିତ୍ର ଘରରେ ପୁରୁଷ ପାଇଁ କଣ ଖେଳ, କଣ ସୁଖ ଅଛି?
ଧନକ୍ଷଯୋଽତିପ୍ରୀତୌ ଚାତ୍ଯାସକ୍ତୌ ଚ ଵପୁଃକ୍ଷଯଃ ସର୍ଵନାଶଶ୍ଚ ଵିଶ୍ଵାସେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନାରୀଷୁ କିଂ ସୁଖମ୍
ଅତି ମମତାରେ ଧନ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ଅତି ଆସକ୍ତିରେ ରୂପ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ଆସ୍ଥାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଷ୍ଟ—ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଜନନୀଙ୍କ ସହ କଣ ସୁଖ?
ଯାଵଦ୍ଧନୀ ଚ ତେଜସ୍ଵୀ ସଶ୍ରୀକୋ ଯୋଗ୍ଯତାପରଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଧନୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଭାଗ୍ୟବାନ ଓ ଯୋଗ୍ୟତା ଥାଏ,
ରୋଗିଣଂ ନିର୍ଦ୍ଧନଂ ଵୃଦ୍ଧଂ ଯୋଷିଦ୍ଵୈ ପ୍ରେକ୍ଷତେଽପ୍ରିଯମ୍
ଏକ ଜନନୀ ରୋଗୀ, ଦରିଦ୍ର ଓ ବୃଦ୍ଧ ପୁରୁଷକୁ ଅପ୍ରିୟ ଭାବେ ଦେଖେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନାତ୍ମାଗମୋ ଯଥା
ଏହିପରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସମସ୍ତ କଥା ଆତ୍ମା ଆସିବା ବିଷୟରେ କହାଯାଇଛି।
ଅନୁଗ୍ରହଂ କୁରୁ ଵିଭୋ ଵିଦାଯଂ ଦେହି ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ଏହିପରି, ମହାପ୍ରଭୁ, ଦୟା କରିବେ ଓ ଏବେ ଉପଦେଶ ଦିଅ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ନାରଦସ୍ତତ୍ର ଧୃତ୍ଵା ତାତପଦାମ୍ବୁଜମ୍ 1.23.
ଏପରି କହି, ନାରଦ ତାଁଠାରେ ନିଜ ବାପାଙ୍କର ପଦ୍ମ ପାଦକୁ ଧରିଲେ।
କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରଃ
ସେ ହାତ ଜୋଡି, ଭକ୍ତିରେ ଗଳା ନମାଇ ଦେଖାଇଲେ।
ଗଚ୍ଛନ୍ତଂ ତନଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଧାତା ଜଗତାଂ ମୁନେ
ପ୍ରଜାପତି ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ମୁନି, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଯାଉଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ।
କରେ ଧୃତ୍ଵା ସମାଲିଙ୍ଗ୍ଯ ଚୁଚୁମ୍ବ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ
ସେ ହାତ ଧରି, ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ପୁନିପୁନି ଚୁମ୍ବନ କଲେ।
ସ୍ଵାତ୍ମାରାମେଶ୍ଵରୋ ବ୍ରହ୍ମା ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଗୁରୋର୍ଗୁରୁଃ
ସ୍ୱୟଂ ଆନନ୍ଦରେ ଲୀନ ଥିବା ଶ୍ରୀ ବ୍ରହ୍ମା, ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କୁ ଗୁରୁ।
କାତରଃ ପୁତ୍ରଭେଦେନ ମୋହିତୋ ଵିଷ୍ଚୁମାଯଯା
ପୁଅରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଇ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମାୟାରେ ମୋହିତ ହେଲେ।
ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ଅହଂ ଯାସ୍ଯାମି ଗୋଲୋକଂ ଵିଜ୍ଞାତୁଂ କୃଷ୍ଣମୀଶ୍ଵରମ୍
ଶ୍ରୀ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ମୁଁ ଗୋଲୋକକୁ ଯିବି, କୃଷ୍ଣ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ।
ସନକଶ୍ଚ ସନନ୍ଦଶ୍ଚ ତୃତୀଯଶ୍ଚ ସନାତନଃ
ସନକ, ସନନ୍ଦ, ଏବଂ ତୃତୀୟ ସନାତନ,