ଧନ୍ଵନ୍ତରିସ୍ତୁ ଭଗଵାନ୍ମନ୍ତ୍ରଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦଃ
ଭଗବାନ ଧନ୍ୱନ୍ତରୀ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ,
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଧନ୍ଵଂତରିଂ ଦେଵୀ ପ୍ରହସ୍ଯୋଵାଚ ସତ୍ଵରମ୍
ଧନ୍ୱନ୍ତରୀଙ୍କୁ ଦେଖି ଦେବୀ ହସିଲେ ଏବଂ ତୁରନ୍ତ କଥା କହିଲେ,
ମନସୋଵାଚ ଵଦ ଜାନାସି କିଂ ସିଦ୍ଧ ଶିଷ୍ଯୋଽସି ଗରୁଡସ୍ଯ ଚ ।। 4.51.
ମନରେ କହିଲେ: କୁହ, ତୁମେ ଜାଣିଛ କି? ତୁମେ କି ସିଦ୍ଧ, କିମ୍ବା ଗରୁଡଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ?
ଅହଂ ଚ ଵୈନତେଯଶ୍ଚ ଶିଷ୍ଯୌ ଶଂଭୋଶ୍ଚ ଵିଶ୍ରୁତୌ
ମୁଁ ଏବଂ ବେନତେୟ ଦୁହେଁ ଶିବଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସରସଃ ପଦ୍ମଂ ସମାନୀଯ ଜଗତ୍ପ୍ରସୂଃ
ଏହିପରି କହି, ସମସ୍ତଙ୍କ ମାଆ ଝିଲିକୁ ଗିରି ଏକ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ଆଣିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽଽଗତଂ ପଦ୍ମପୁଷ୍ପଂ ଜ୍ଵଲଦଗ୍ନିଶିଖୋପମମ୍
ସେ ଆଣିଥିବା ପଦ୍ମ ଫୁଲଟିକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତଚ୍ଚ ଧନ୍ଵତରିର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସମଂତ୍ରରେଣୁମୁଷ୍ଟିନା
ଧନ୍ୱନ୍ତରୀ ଏହାକୁ ଦେଖି, ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଏକ ମୁଠିରେ ଧରିଲେ।
ଦେଵୀ ଜଗ୍ରାହ ଶକ୍ତିଂ ଚ ଗ୍ରୀଷ୍ମସୂର୍ଯସମପ୍ରଭାମ୍
ଦେବୀ ଏକ ଶକ୍ତି ଉଠାଇଲେ, ଯାହା ଗ୍ରୀଷ୍ମର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜାଜ୍ଵଲ୍ଯମାନାଂ ତାଂ ଶକ୍ତିଂ ଧନ୍ଵତରିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶକ୍ତିକୁ ଦେଖି, ଧନ୍ୱନ୍ତରୀ ନିଜେ,
ତାଂ ଚ ଶକ୍ତିଂ ଵୃଥା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଜଜ୍ଵାଲେଶ୍ଵରୀ ରୁଷା
ସେ ଶକ୍ତିକୁ କାମହୀନ ଦେଖି, ଦେବୀ କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ୱଳିଉଠିଲେ।
ନାଗଲକ୍ଷସମାଯୁକ୍ତଂ ସିଦ୍ଧମନ୍ତ୍ରେଣ ମନ୍ତ୍ରିତମ୍
ନାଗଲକ୍ଷ ମନ୍ତ୍ରରେ ସିଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ଏହାକୁ ମନ୍ତ୍ରବଳରେ ମନ୍ତ୍ରିତ କରାଯାଇଥିଲା।
ଧନ୍ଵତରିର୍ନାଗପାଶଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ସସ୍ମିତୋ ମୁଦା
ଧନ୍ୱନ୍ତରୀ ନାଗପାଶକୁ ଦେଖି, ହସି ଆନନ୍ଦରେ ରହିଲେ।
ସର୍ପାସ୍ତ୍ରମାଗତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗରୁଡୋ ହରିଵାହନଃ 4.51.
ସର୍ପାସ୍ତ୍ର ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ହରିଙ୍କ ବାହନ ଗରୁଡ ଦେଖିଲେ।
ନାଗାସ୍ତ୍ରଂ ନିଷ୍ଫଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୋପରକ୍ତେକ୍ଷଣା ଭୃଶମ୍
ନାଗାସ୍ତ୍ରକୁ ବେଫଳ ଦେଖି, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ନେଇ, ବହୁତ ରୂଷ୍ଟ ହେଲେ।
ଭସ୍ମମୁଷ୍ଟିଂ ମନ୍ତ୍ରପୂତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ପ୍ରେରିତାଂ ଯଥା
ମନ୍ତ୍ରରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ଛାର ମୁଠି ପୁଣି ପ୍ରେରିତ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି,
ନିରସ୍ତାଂ ଭସ୍ମମୁଷ୍ଟିଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵୀ ଚୁକୋପ ହ
ସେ ଛାର ମୁଠି ବାରଣ ହୋଇଯିବାକୁ ଦେଖି, ଦେବୀ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ଶିଵଦତ୍ତଂ ଚ ଶୂଲଂ ଚ ଶତସୂର୍ଯସମପ୍ରଭମ୍
ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ତ୍ରିଶୂଳଟି ଶତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଭଳି ଉଜ୍ୱଳ ଅଭାସ ଦେଉଥିଲା।
ଅଥ ବ୍ରହ୍ମା ତଥା ଶଂଭୁରାଜଗାମ ରଣାଜିରମ୍
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଶମ୍ଭୁ ଦୁହେଁ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶଂଭୁଂ ଜଗଦ୍ଗୌରୀ ଵିଧିଂ ଚ ଜଗତାଂ ପତିମ୍
ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ, ଜଗତ୍ଜନନୀ ଗୌରୀଙ୍କୁ ଓ ବିଧିଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଠାକୁରାଣୀକୁ ଦେଖି,
ଧନ୍ଵନ୍ତରିଶ୍ଚ ଗରୁଡଃ ପ୍ରଣନାମ ସୁରେଶ୍ଵରୌ
ଧନ୍ୱନ୍ତରି ଓ ଗରୁଡ଼, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଠାକୁରଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ଉଵାଚ ବ୍ରହ୍ମା ମଧୁରଂ ହିତଂ ଧନ୍ଵତରିଂ ମୁଦା
ବ୍ରହ୍ମା ଖୁସିରେ ଧନ୍ୱନ୍ତରିଙ୍କୁ ମିଠା ଏବଂ ଉପକାରୀ କଥା କହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ରଣଂ ତେ ମନସା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ନ ହି ସାମ୍ଯଂ ଚ ମେ ମତମ୍
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ତୁମେ ମନରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରୁନାହାଁତୁ, ଏହା ଠିକ୍ ନୁହେଁ ବୋଲି ମୋର ମତ।
ଶିଵଦତ୍ତେନ ଶୂଲେନ ଦୁର୍ନିଵାର୍ଯେଣ ସର୍ଵତଃ 4.51.
ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଏହି ତ୍ରିଶୂଳ ନେଇ।
ଧ୍ଯାନେ କୌଥୁମଶାଖୋକ୍ତଂ କୃତ୍ଵା ଭକ୍ତ୍ଯା ସମାହିତଃ
କୌଥୁମ ଶାଖାରେ ଯେପରି ଶିଖ୍ୟା ଦିଆଯାଇଛି, ଭକ୍ତି ଓ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ଧ୍ୟାନ କର।
ଆସ୍ତିକୋକ୍ତେନ ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ସ୍ତଵନଂ କର୍ତୁମର୍ହସି
ଆସ୍ତିକଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଉଚିତ।
ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚକାରାନୁମତିଂ ଶିଵଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶିବ ନିଜ ସମ୍ମତି ଦେଲେ।
ଏଷାଂ ଚ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ୍ନାତ୍ଵା ଶୁଚିରଲଂକୃତଃ
ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସ୍ନାନ କରି ଶୁଚିତାରେ ନିଜକୁ ଅଳଙ୍କୃତ କଲେ।
ଧନ୍ଵନ୍ତରିରୁଵାଚ ପୂଜ୍ଯା ତ୍ଵଂ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ପୁରା କଶ୍ଯପକନ୍ଯକେ
ଧନ୍ୱନ୍ତରି କହିଲେ: ତିନି ଲୋକରେ, ପୁରୁଣା କାଳରୁ, କଶ୍ୟପଙ୍କ କନ୍ୟା ତୁମେ ପୂଜ୍ୟ।
ତ୍ଵଯା ଜିତଂ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ଦେଵି ଵିଷ୍ଣୁସ୍ଵରୂପଯା
ଦେବୀ, ବିଷ୍ଣୁର ରୂପରେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବଶ କରିଛ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଯା ସଂଯତୋ ଭୂତ୍ଵା ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକଂଧରଃ
ଏପରି କହି, ନିଜକୁ ଶାନ୍ତ କରି, ଭକ୍ତିରେ ମନ ନମାଇଲେ।