ମନସୋଵାଚ ଭଦ୍ରାଭଦ୍ରଂ ଦୈଵସାଧ୍ଯଂ କରିଷ୍ଯାମି ଯଥୋଚିତମ୍
ମନେ ଭାବିଲେ, 'ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ ଯାହା ଭାଗ୍ୟରେ ଲେଖା, ସେହିଠାରେ ମୁଁ କରିଦେବି।'
ତଂ ଶତ୍ରୁଂ ସଂହରିଷ୍ଯାମି ଲୀଲଯା ସମରସ୍ଥଲେ
'ସେଇ ଶତ୍ରୁକୁ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସହଜରେ ନଶ୍ଟ କରିଦେବି।'
ଯଦି ବ୍ରହ୍ମାଦଯୋ ଦେଵାଃ ସମାଯାନ୍ତି ରଣସ୍ଥଲେ 4.51.
'ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଯଦି ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ—'
ଗୁରୁର୍ମେ ଭଗଵାଞ୍ଛେଷଃ ସିଦ୍ଧମନ୍ତ୍ରଂ ଚ ଦତ୍ତଵାନ୍
'ମୋର ଗୁରୁ ଭଗବାନ୍ ଶେଷ, ସେ ମୋତେ ସିଦ୍ଧ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଛନ୍ତି।'
ବିଭର୍ମି କଵଚଂ କଣ୍ଠେ ପରଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମଙ୍ଗଲମ୍
'ମୁଁ ମୋର କଣ୍ଠରେ ଏକ ରକ୍ଷା କବଚ ପିନ୍ଧିଛି, ଯାହା ତିନି ଭୁବନ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳକାମନା।'
ଶିଷ୍ଯାଽହଂ ମଂତ୍ରଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ ଶଂଭୋର୍ଭଗଵତଃ ପୁରା
'ମୁଁ ପୁରୁଣା କାଳରୁ ଭଗବାନ୍ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ରର ଶିଷ୍ୟ।'
ଶଂଭୋଶ୍ଚ ଶିଷ୍ଯୋ ଗରୁଡୋ ଗଣଯାମି ନ ତଂ ଧ୍ରୁଵମ୍
'ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଏକ ଶିଷ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ଗରୁଡ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ସେଠି ତାଙ୍କୁ ଗଣନା କରେନି।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସା ଜଗାମୈକା ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ନାଗଗଣାନ୍ରୁଷା
ଏପରି କହି ସେ କନ୍ୟା କ୍ରୋଧରେ ନାଗମାନେକୁ ଛାଡି ଏକାକି ଚାଲିଗଲେ।
ଯତ୍ର ଧନ୍ଵନ୍ତରିର୍ଦେଵଃ ପ୍ରସନ୍ନଵଦନେକ୍ଷଣଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତା ଧନ୍ୱନ୍ତରୀ ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ ଦୟାଳୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ,
ଦୃଷ୍ଟିମାତ୍ରେଣ ସର୍ଵାଶ୍ଚ ଜୀଵଯାମାସ ସୁନ୍ଦରୀ
ସେ ମାତ୍ର ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇ ଦେଖିଲେ, ସମସ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀମାନେ ପୁନିଥରେ ଜୀବନ ପାଇଲେ।
ଧନ୍ଵନ୍ତରିସ୍ତୁ ଭଗଵାନ୍ମନ୍ତ୍ରଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦଃ
ଭଗବାନ ଧନ୍ୱନ୍ତରୀ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ,
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଧନ୍ଵଂତରିଂ ଦେଵୀ ପ୍ରହସ୍ଯୋଵାଚ ସତ୍ଵରମ୍
ଧନ୍ୱନ୍ତରୀଙ୍କୁ ଦେଖି ଦେବୀ ହସିଲେ ଏବଂ ତୁରନ୍ତ କଥା କହିଲେ,
ମନସୋଵାଚ ଵଦ ଜାନାସି କିଂ ସିଦ୍ଧ ଶିଷ୍ଯୋଽସି ଗରୁଡସ୍ଯ ଚ ।। 4.51.
ମନରେ କହିଲେ: କୁହ, ତୁମେ ଜାଣିଛ କି? ତୁମେ କି ସିଦ୍ଧ, କିମ୍ବା ଗରୁଡଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ?
ଅହଂ ଚ ଵୈନତେଯଶ୍ଚ ଶିଷ୍ଯୌ ଶଂଭୋଶ୍ଚ ଵିଶ୍ରୁତୌ
ମୁଁ ଏବଂ ବେନତେୟ ଦୁହେଁ ଶିବଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସରସଃ ପଦ୍ମଂ ସମାନୀଯ ଜଗତ୍ପ୍ରସୂଃ
ଏହିପରି କହି, ସମସ୍ତଙ୍କ ମାଆ ଝିଲିକୁ ଗିରି ଏକ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ଆଣିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽଽଗତଂ ପଦ୍ମପୁଷ୍ପଂ ଜ୍ଵଲଦଗ୍ନିଶିଖୋପମମ୍
ସେ ଆଣିଥିବା ପଦ୍ମ ଫୁଲଟିକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତଚ୍ଚ ଧନ୍ଵତରିର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସମଂତ୍ରରେଣୁମୁଷ୍ଟିନା
ଧନ୍ୱନ୍ତରୀ ଏହାକୁ ଦେଖି, ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଏକ ମୁଠିରେ ଧରିଲେ।
ଦେଵୀ ଜଗ୍ରାହ ଶକ୍ତିଂ ଚ ଗ୍ରୀଷ୍ମସୂର୍ଯସମପ୍ରଭାମ୍
ଦେବୀ ଏକ ଶକ୍ତି ଉଠାଇଲେ, ଯାହା ଗ୍ରୀଷ୍ମର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜାଜ୍ଵଲ୍ଯମାନାଂ ତାଂ ଶକ୍ତିଂ ଧନ୍ଵତରିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶକ୍ତିକୁ ଦେଖି, ଧନ୍ୱନ୍ତରୀ ନିଜେ,
ତାଂ ଚ ଶକ୍ତିଂ ଵୃଥା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଜଜ୍ଵାଲେଶ୍ଵରୀ ରୁଷା
ସେ ଶକ୍ତିକୁ କାମହୀନ ଦେଖି, ଦେବୀ କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ୱଳିଉଠିଲେ।
ନାଗଲକ୍ଷସମାଯୁକ୍ତଂ ସିଦ୍ଧମନ୍ତ୍ରେଣ ମନ୍ତ୍ରିତମ୍
ନାଗଲକ୍ଷ ମନ୍ତ୍ରରେ ସିଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ଏହାକୁ ମନ୍ତ୍ରବଳରେ ମନ୍ତ୍ରିତ କରାଯାଇଥିଲା।
ଧନ୍ଵତରିର୍ନାଗପାଶଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ସସ୍ମିତୋ ମୁଦା
ଧନ୍ୱନ୍ତରୀ ନାଗପାଶକୁ ଦେଖି, ହସି ଆନନ୍ଦରେ ରହିଲେ।
ସର୍ପାସ୍ତ୍ରମାଗତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗରୁଡୋ ହରିଵାହନଃ 4.51.
ସର୍ପାସ୍ତ୍ର ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ହରିଙ୍କ ବାହନ ଗରୁଡ ଦେଖିଲେ।
ନାଗାସ୍ତ୍ରଂ ନିଷ୍ଫଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୋପରକ୍ତେକ୍ଷଣା ଭୃଶମ୍
ନାଗାସ୍ତ୍ରକୁ ବେଫଳ ଦେଖି, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ନେଇ, ବହୁତ ରୂଷ୍ଟ ହେଲେ।
ଭସ୍ମମୁଷ୍ଟିଂ ମନ୍ତ୍ରପୂତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ପ୍ରେରିତାଂ ଯଥା
ମନ୍ତ୍ରରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ଛାର ମୁଠି ପୁଣି ପ୍ରେରିତ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି,
ନିରସ୍ତାଂ ଭସ୍ମମୁଷ୍ଟିଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵୀ ଚୁକୋପ ହ
ସେ ଛାର ମୁଠି ବାରଣ ହୋଇଯିବାକୁ ଦେଖି, ଦେବୀ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ଶିଵଦତ୍ତଂ ଚ ଶୂଲଂ ଚ ଶତସୂର୍ଯସମପ୍ରଭମ୍
ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ତ୍ରିଶୂଳଟି ଶତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଭଳି ଉଜ୍ୱଳ ଅଭାସ ଦେଉଥିଲା।
ଅଥ ବ୍ରହ୍ମା ତଥା ଶଂଭୁରାଜଗାମ ରଣାଜିରମ୍
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଶମ୍ଭୁ ଦୁହେଁ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶଂଭୁଂ ଜଗଦ୍ଗୌରୀ ଵିଧିଂ ଚ ଜଗତାଂ ପତିମ୍
ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ, ଜଗତ୍ଜନନୀ ଗୌରୀଙ୍କୁ ଓ ବିଧିଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଠାକୁରାଣୀକୁ ଦେଖି,
ଧନ୍ଵନ୍ତରିଶ୍ଚ ଗରୁଡଃ ପ୍ରଣନାମ ସୁରେଶ୍ଵରୌ
ଧନ୍ୱନ୍ତରି ଓ ଗରୁଡ଼, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଠାକୁରଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।