କୈଲାସଂ ସପ୍ତଵର୍ଗଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମଲୋକମନାମଯମ୍
ସେ କୈଳାସ, ସାତଟି ଲୋକ ଓ ନିର୍ମଳ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକ ଦେଖିଲେ।
ପାଦପଦ୍ମେ ପତନ୍ତଂ ଚ ଦଦର୍ଶ ଵିପ୍ରପୁଙ୍ଗଵମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ପଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି।
ନାରାଯଣଵରେଣୈଵ ବଭୂଵ ଵିଜ୍ଵରୋ ଦ୍ଵିଜଃ
ନାରାୟଣଙ୍କର କୃପାରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜ୍ୱରରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ରାଜା ମୁନୀନ୍ଦ୍ରଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଭୋଜଯାମାସ ପାଯସମ୍
ରାଜା, ସେ ମହାମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଖିର ଭୋଜନ କରାଇଲେ।
ରାଜାନମାଶିଷଂ କୃତ୍ଵା ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଵିପ୍ରୋ ଗୃହଂ ଯଯୌ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ରାଜାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ଭୋଜନ କରି, ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ।
ନଶ୍ଯନ୍ତି ସର୍ଵେ ପ୍ରଲଯେ ନ ମେ ଭକ୍ତଃ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି
ସମସ୍ତ କିଛି ପ୍ରଳୟରେ ନଶ୍ଟ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ମୋର ଭକ୍ତ କେବେ ନଶ୍ଟ ହୁଏନି।
ତ୍ଵଂ ଚ ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ମହାମାଯା ସାଵିତ୍ରୀ ଵା ସରସ୍ଵତୀ
ତୁମେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ବଡ଼ ମାୟା, କିମ୍ବା ସାବିତ୍ରୀ, କିମ୍ବା ସରସ୍ୱତୀ।
ଗୋପାଙ୍ଗନାଶ୍ଚ ଗୋପାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ପ୍ରିଯତମା ମମ 4.50.
ଗୋପୀମାନେ ଓ ଗୋପମାନେ—ସମସ୍ତେ ମୋ ପାଇଁ ବହୁତ ପ୍ରିୟ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ସୁଦର୍ଶନଂ ଚକ୍ରଂ ଭକ୍ତାନାଂ ରକ୍ଷଣାଯ ଚ
ମୁଁ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦେଇ, ମୋର ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରେ।
ଦୁର୍ଵାସସୋ ଦର୍ପଭଙ୍ଗଃ ଶ୍ରୁତୋ ମତ୍ତଃ ସୁରେଶ୍ଵରି
ଦୁର୍ବାସାଙ୍କର ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ ମୋ ଠାରୁ ତୁମେ ଜାଣିଛ।
ଶ୍ରୀରାଧିକୋଵାଚ ପୁରାଣେ ଗୋପନୀଯଂ ଚ ଶ୍ରୋତୁଂ କୌତୂହଲଂ ମମ
ଶ୍ରୀରାଧିକା କହିଲେ: ପୁରାଣରେ ଏହି କଥା ଗୁପ୍ତ ରହିଛି; ମୁଁ ଏହା ଶୁଣିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ କଥାଂ କଥିତୁମାରେଭେ ଶ୍ରୁତିରମ୍ଯାଂ ପୁରାତନୀମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ମୁଁ ପୁରୁଣା ଓ ମଧୁର କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲି।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତେ ମହାପୁରାଣେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖଣ୍ଡେ ନାରାଯଣନାରଦସଂଵାଦେ ଦୁର୍ଵାସସୋ ଦର୍ପଭଙ୍ଗୋ ନାମ ପଞ୍ଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ମହାପୁରାଣରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମଖଣ୍ଡରେ, ନାରାୟଣ ଓ ନାରଦଙ୍କ ସଂବାଦରେ, 'ଦୁର୍ବାସାଙ୍କର ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ' ନାମକ ପଞ୍ଚାଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ପୁରା ସମୁଦ୍ରମଥନେ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ମହୋଦଧେଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ପୁରୁଣା କଥା, ସମୁଦ୍ରମନ୍ଥନ ସମୟରେ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରରୁ କିଛି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।
ସର୍ଵଵେଦେଷୁ ନିଷ୍ଣାତୋ ମଂତ୍ରତନ୍ତ୍ରଵିଶାରଦଃ
ସେ ସମସ୍ତ ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ମନ୍ତ୍ର ଓ ତନ୍ତ୍ରରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ।
ଶିଷ୍ଯାଣାଂ ଚ ସହସ୍ରେଣ ଗତଃ କୈଲାସମୀଶ୍ଵରି
ହଜାର ଶିଷ୍ୟ ସହିତ ସେ କୈଳାସକୁ ଗଲେ, ହେ ଦେବୀ।
ଲକ୍ଷନାଗୈଃ ପରିଵୃତଂ ଶୂଲତୁଲ୍ଯଂ ଵିଷୋଲ୍ବଣମ୍
ଲକ୍ଷ ନାଗ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ, ସେମାନେ ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର ଓ ବିଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଦମ୍ଭୀ ଧନ୍ଵନ୍ତରେଃ ଶିଷ୍ଯୋ ଧୃତ୍ଵା ତକ୍ଷକମୁଲ୍ବଣମ୍
ଡମ୍ଭୀ, ଧନ୍ୱନ୍ତରୀଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ, ଭୟଙ୍କର ତକ୍ଷକଙ୍କୁ ଧରିଥିଲେ।
ଅମୂଲ୍ଯଂ ମଣିରତ୍ନଂ ଚ ଜହାର ମସ୍ତକେ ସ୍ଥିତମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଥିବା ଅମୂଲ୍ୟ ମଣି ନେଇଲେ।
ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟସ୍ତକ୍ଷକସ୍ତସ୍ଥୌ ତତ୍ର ମାର୍ଗେ ଯଥା ମୃତଃ
ତକ୍ଷକ ମାର୍ଗରେ ଏମିତି ନିଷ୍କ୍ରିୟ ହୋଇ ଦଢ଼ି ରହିଲେ, ଯେପରି ମୃତ।
ଵାସୁକିସ୍ତତ୍ସମାକର୍ଣ୍ଯ ପ୍ରଜ୍ଵଲନ୍ନତିକୋପତଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ବାସୁକି ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଲେ।
ସର୍ପସେନାଗ୍ରଣୀନାଂ ଚ ମୁଖ୍ଯାନ୍ପଞ୍ଚ ଵିଶାରଦାନ୍
ସେ ସର୍ପସେନାର ପାଞ୍ଚଜଣ ପ୍ରଧାନ ଓ ଦକ୍ଷ ନେତାମାନେଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ସର୍ଵେ ନାଗାଃ ସମାଜଗ୍ମୁର୍ଯତ୍ର ଧନ୍ଵନ୍ତରିଃ ସ୍ଵଯମ୍ 4.51.
ସମସ୍ତ ନାଗମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଧନ୍ୱନ୍ତରୀ ସ୍ୱୟଂ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଆସି ଯୋଗ ଦେଲେ।
ନାଗନିଶ୍ଵାସଵାତେନ ସର୍ଵେ ଶିଷ୍ଯା ମୃତା ଇଵ
ନାଗମାନଙ୍କର ଶ୍ୱାସର ବାତାସରେ ସମସ୍ତ ଶିଷ୍ୟମାନେ ମୃତ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଧନ୍ଵନ୍ତରିଶ୍ଚ ଭଗଵାନ୍ପୀଯୂଷଵର୍ଷଣେନ ଚ
ଭଗବାନ୍ ଧନ୍ୱନ୍ତରୀ ଅମୃତ ବର୍ଷା କରି,
ଚେତନାଂ କାରଯିତ୍ଵା ଚ ଶିଷ୍ଯାଣାଂ ଚ ଜଗଦ୍ଗୁରୁଃ
ସମସ୍ତ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିଲେ, ସେଉଁଠି ଜଗତ୍ର ଗୁରୁ ଥିଲେ।
ସର୍ଵେ ବଭୂଵୁର୍ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟା ଜୃଂଭିତାସ୍ତେ ମୃତା ଇଵ
ତଥାପି ସମସ୍ତେ ନିଷ୍ପ୍ରାଣ ଓ ଅଚଳ ହୋଇ ମୃତ ଭଳି ରହିଗଲେ।
ଵାସୁକିର୍ବୁବୁଧେ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵଜ୍ଞଃ ସର୍ଵସଂକଟମ୍
ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା ବାସୁକି ସମସ୍ତ ଅପଦ୍ରବକୁ ବୁଝିପାରିଲେ।
ଵାସୁକିରୁଵାଚ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ ମହାଭାଗେ ପୂଜା ତଵ ଭଵିଷ୍ଯତି
ବାସୁକି କହିଲେ, 'ତିନି ଭୁବନରେ, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ୍, ତୁମର ପୂଜା ହେବ।'
ଵାସୁକେର୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯୋଵାଚ କନ୍ଯକା
ବାସୁକିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ସେ କନ୍ୟା ହସି କହିଲେ।