ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଚାଜଗାମ ମୁନିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସେ ସମୟରେ, ସେଠାକୁ ସେଇ ମୁନି ନିଜେ ଆସିପହଁଚିଲେ।
ମାଂ ଭୋଜଯ ମହାଭାଗେତ୍ଯେଵଂ ସ ନୃପମୁକ୍ତଵାନ୍
ସେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ହେ ମହାଭାଗ, ମୋତେ ଖାଇବାକୁ ଦିଅ।'
ସକେଶଂ ପାଯସଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାଜାନଂ ଶପ୍ତୁମୁଦ୍ଯତଃ
ରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ ପାୟସ ଦେଖି, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ।
ଜଟାମଧ୍ଯାତ୍ସମୁଦ୍ଭୂତୋ ଜ୍ଵଲଦଗ୍ନିଶିଖୋପମଃ
ତାଙ୍କର ଜଟା ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଦେବତା, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ଶିଖା ପରି, ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ।
ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ସ ରାଜାନଂ କୋପେନ ହନ୍ତୁମୁଦ୍ଯତଃ
ସେ, କ୍ରୋଧରେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ସସ୍ମାର ଚ ମହାଭୀତୋ ରାଜା ମମ ପଦାମ୍ବୁଜମ୍
ରାଜା ଭୟରେ ବହୁତ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହୋଇ, ମୋର ପଦପଦ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଚକ୍ରଂ ଦୁର୍ନିଵାର୍ଯଂ ସୁଦର୍ଶନମ୍
ଏହି ସମୟରେ, ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ଆଵିର୍ବଭୂଵ ସହସା ସଭାମଧ୍ଯେ ଚ ଘୂର୍ଣିତମ୍ 4.50.
ସେ ଚକ୍ର ହଠାତ୍ ସଭା ମଧ୍ୟରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଇ ଦେଖାଦେଲା।
ସଶୈଲ ସାଗରାଂ ପୃଥ୍ଵୀଂ କାଞ୍ଚନୀଂ ଭୂମିମୁତ୍ତମାମ୍
ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ଼ ଓ ସମୁଦ୍ର ସହିତ, ଏବଂ ଶୋଭାମୟ ସୁନାର ଭୂମି—
ଧାଵନ୍ତଂ ମୁକ୍ତକେଶଂ ତଂ ଭୀତଂ କାତରମାତୁରମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ, ମୁନି ଖୋଲା କେଶରେ, ଭୟରେ ଦୌଡ଼ୁଛନ୍ତି, ଅତି ଭୀତ ଓ ଅସ୍ଥିର।
କୈଲାସଂ ସପ୍ତଵର୍ଗଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମଲୋକମନାମଯମ୍
ସେ କୈଳାସ, ସାତଟି ଲୋକ ଓ ନିର୍ମଳ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକ ଦେଖିଲେ।
ପାଦପଦ୍ମେ ପତନ୍ତଂ ଚ ଦଦର୍ଶ ଵିପ୍ରପୁଙ୍ଗଵମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ପଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି।
ନାରାଯଣଵରେଣୈଵ ବଭୂଵ ଵିଜ୍ଵରୋ ଦ୍ଵିଜଃ
ନାରାୟଣଙ୍କର କୃପାରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜ୍ୱରରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ରାଜା ମୁନୀନ୍ଦ୍ରଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଭୋଜଯାମାସ ପାଯସମ୍
ରାଜା, ସେ ମହାମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଖିର ଭୋଜନ କରାଇଲେ।
ରାଜାନମାଶିଷଂ କୃତ୍ଵା ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଵିପ୍ରୋ ଗୃହଂ ଯଯୌ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ରାଜାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ଭୋଜନ କରି, ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ।
ନଶ୍ଯନ୍ତି ସର୍ଵେ ପ୍ରଲଯେ ନ ମେ ଭକ୍ତଃ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି
ସମସ୍ତ କିଛି ପ୍ରଳୟରେ ନଶ୍ଟ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ମୋର ଭକ୍ତ କେବେ ନଶ୍ଟ ହୁଏନି।
ତ୍ଵଂ ଚ ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ମହାମାଯା ସାଵିତ୍ରୀ ଵା ସରସ୍ଵତୀ
ତୁମେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ବଡ଼ ମାୟା, କିମ୍ବା ସାବିତ୍ରୀ, କିମ୍ବା ସରସ୍ୱତୀ।
ଗୋପାଙ୍ଗନାଶ୍ଚ ଗୋପାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ପ୍ରିଯତମା ମମ 4.50.
ଗୋପୀମାନେ ଓ ଗୋପମାନେ—ସମସ୍ତେ ମୋ ପାଇଁ ବହୁତ ପ୍ରିୟ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ସୁଦର୍ଶନଂ ଚକ୍ରଂ ଭକ୍ତାନାଂ ରକ୍ଷଣାଯ ଚ
ମୁଁ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦେଇ, ମୋର ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରେ।
ଦୁର୍ଵାସସୋ ଦର୍ପଭଙ୍ଗଃ ଶ୍ରୁତୋ ମତ୍ତଃ ସୁରେଶ୍ଵରି
ଦୁର୍ବାସାଙ୍କର ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ ମୋ ଠାରୁ ତୁମେ ଜାଣିଛ।
ଶ୍ରୀରାଧିକୋଵାଚ ପୁରାଣେ ଗୋପନୀଯଂ ଚ ଶ୍ରୋତୁଂ କୌତୂହଲଂ ମମ
ଶ୍ରୀରାଧିକା କହିଲେ: ପୁରାଣରେ ଏହି କଥା ଗୁପ୍ତ ରହିଛି; ମୁଁ ଏହା ଶୁଣିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ କଥାଂ କଥିତୁମାରେଭେ ଶ୍ରୁତିରମ୍ଯାଂ ପୁରାତନୀମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ମୁଁ ପୁରୁଣା ଓ ମଧୁର କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲି।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତେ ମହାପୁରାଣେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖଣ୍ଡେ ନାରାଯଣନାରଦସଂଵାଦେ ଦୁର୍ଵାସସୋ ଦର୍ପଭଙ୍ଗୋ ନାମ ପଞ୍ଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ମହାପୁରାଣରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମଖଣ୍ଡରେ, ନାରାୟଣ ଓ ନାରଦଙ୍କ ସଂବାଦରେ, 'ଦୁର୍ବାସାଙ୍କର ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ' ନାମକ ପଞ୍ଚାଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ପୁରା ସମୁଦ୍ରମଥନେ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ମହୋଦଧେଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ପୁରୁଣା କଥା, ସମୁଦ୍ରମନ୍ଥନ ସମୟରେ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରରୁ କିଛି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।
ସର୍ଵଵେଦେଷୁ ନିଷ୍ଣାତୋ ମଂତ୍ରତନ୍ତ୍ରଵିଶାରଦଃ
ସେ ସମସ୍ତ ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ମନ୍ତ୍ର ଓ ତନ୍ତ୍ରରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ।
ଶିଷ୍ଯାଣାଂ ଚ ସହସ୍ରେଣ ଗତଃ କୈଲାସମୀଶ୍ଵରି
ହଜାର ଶିଷ୍ୟ ସହିତ ସେ କୈଳାସକୁ ଗଲେ, ହେ ଦେବୀ।
ଲକ୍ଷନାଗୈଃ ପରିଵୃତଂ ଶୂଲତୁଲ୍ଯଂ ଵିଷୋଲ୍ବଣମ୍
ଲକ୍ଷ ନାଗ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ, ସେମାନେ ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର ଓ ବିଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଦମ୍ଭୀ ଧନ୍ଵନ୍ତରେଃ ଶିଷ୍ଯୋ ଧୃତ୍ଵା ତକ୍ଷକମୁଲ୍ବଣମ୍
ଡମ୍ଭୀ, ଧନ୍ୱନ୍ତରୀଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ, ଭୟଙ୍କର ତକ୍ଷକଙ୍କୁ ଧରିଥିଲେ।
ଅମୂଲ୍ଯଂ ମଣିରତ୍ନଂ ଚ ଜହାର ମସ୍ତକେ ସ୍ଥିତମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଥିବା ଅମୂଲ୍ୟ ମଣି ନେଇଲେ।
ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟସ୍ତକ୍ଷକସ୍ତସ୍ଥୌ ତତ୍ର ମାର୍ଗେ ଯଥା ମୃତଃ
ତକ୍ଷକ ମାର୍ଗରେ ଏମିତି ନିଷ୍କ୍ରିୟ ହୋଇ ଦଢ଼ି ରହିଲେ, ଯେପରି ମୃତ।