ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ତ୍ଵଯୈଵ ସୃଷ୍ଟଂ ସୃଷ୍ଟେଶ୍ଚ ସମାରମ୍ଭେ ଜଗଦ୍ଗୁରୋ ।। 4.48.
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ହେ ଜଗତ୍ଗୁରୁ, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ ତିଆରି କରିଥିଲ।
ଆଶୁତୋଷ ମହାଭାଗ ପ୍ରସୀଦ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲ
ହେ ସହଜରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବା ଯୋଗ୍ୟ, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଭକ୍ତପ୍ରେମୀ, ଦୟା କର।
ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵରୂପ ଭଗଵନ୍ସୃଷ୍ଟିସ୍ଥିତ୍ଯନ୍ତକାରଣ
ହେ ବ୍ରହ୍ମସ୍ୱରୂପ, ଭଗବାନ, ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାରର କାରଣ।
ସ୍ଵଯଂ ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ଵଯଂ ଶେଷୋ ଧର୍ମଃ ସୂର୍ଯୋ ହୁତାଶନଃ
ତୁମେ ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମା, ନିଜେ ଶେଷ, ଧର୍ମ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି।
ଋଷଯୋ ମୁନଯଶ୍ଚୈଵ ତ୍ଵାଂ ନିଷେଵ୍ଯ ତପୋଧନାଃ
ତପସ୍ୟାରେ ଧନୀ ଋଷି ଓ ମୁନିମାନେ ତୁମକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମା ତଂ ସୂର୍ଯମାନୀଯ ଭକ୍ତିତଃ
ଏଭଳି କହି, ବ୍ରହ୍ମା ଭକ୍ତିଭାବରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଆଣିଲେ।
ଶଂଭୁସ୍ତମାଶିଷଂ କୃତ୍ଵା ଵିଧିଂ ନତ୍ଵା ଜଗଦ୍ଵିଧିଃ
ଶିବ ତାକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ।
ଇତି ଧାତୃକୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ସଂକଟେ ଯଃ ପଠେନ୍ନରଃ
ଯେଉଁ ମଣିଷ ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ରଚିତ ସ୍ତୁତିକୁ କଷ୍ଟ ସମୟରେ ପଢ଼ନ୍ତି—
ରାଜଦ୍ଵାରେ ଶ୍ମଶାନେ ଚ ମଗ୍ନପୋତେ ମହାର୍ଣଵେ
—ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରରେ, ଶ୍ମଶାନରେ, ଡୁବୁଥିବା ନୌକାରେ କିମ୍ବା ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରରେ—
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତେ ମହାପୁରାଣେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖଣ୍ଡେ ନାରାଯଣନାରଦସଂଵାଦେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣରାଧାସଂଵାଦେ ଅଷ୍ଟଚତ୍ଵାରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ମହାପୁରାଣର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମଖଣ୍ଡରେ ନାରାୟଣ ଓ ନାରଦଙ୍କ ସଂବାଦ ଓ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ରାଧାଙ୍କ ସଂବାଦର ଅଠଚାଳିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା ।
ସୂର୍ଯଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ମୁଦାଯୁକ୍ତସ୍ତଦାଜ୍ଞଯା
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ।
ଅଥ ଵହ୍ନେରୁପାଖ୍ଯାନଂ ସାଵଧାନଂ ନିଶାମଯ
ଏବେ, ଅଗ୍ନିଙ୍କ କଥାଟିକୁ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଶୁଣ ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଭସ୍ମସାତ୍କର୍ତୁମେକଦାଽଗ୍ନିଃ ସମୁଦ୍ଯତଃ
ଏକଥର, ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକକୁ ଭସ୍ମ କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ ।
କ୍ଷୁଭିତଃ କୁପିତଶ୍ଚୈଵ ଭୃଗୋଃ ଶାପସ୍ଯ କାରଣାତ୍
ଭୃଗୁଙ୍କ ଶାପର କାରଣରୁ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷୁବ୍ଧ ଓ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଇଥିଲେ ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଵିଷ୍ଣୁରାଜଗାମାଵଲୀଲଯା
ଏହି ସମୟରେ, ବିଷ୍ଣୁ ଖେଳିମିଳି ଆସିଲେ ।
ମାଯଯା ଶିଶୁରୂପୀ ଚ ତମୁଵାଚ ଜନାର୍ଦନଃ
ମାୟାରେ ଶିଶୁର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ଶିଶୁରୁଵାଚ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଭସ୍ମସାତ୍କର୍ତୁମୁଦ୍ଯତୋଽସି ନିରର୍ଥକମ୍
ଶିଶୁ କହିଲେ: “ତୁମେ ତିନି ଲୋକକୁ ଭସ୍ମ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ, ଏହା ବେଫଳ ହେବ ।”
ତ୍ଵମେଵ ଭୃଗୁଣା ଶପ୍ତୋ ଭୃଗୋଶ୍ଚ ଦମନଂ କୁରୁ
“ତୁମେ ନିଜେ ଭୃଗୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶାପିତ; ଏହି ଶାପକୁ ଶାନ୍ତ କର ।”
ଵିଶ୍ଵଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମଣା ସୃଷ୍ଟଂ ତସ୍ଯ ପାତା ସ୍ଵଯଂ ହରିଃ
“ବ୍ରହ୍ମା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଏବଂ ତାହାର ରକ୍ଷାକାରୀ ହେଲେ ହରି ।”
ତତ୍କଥଂ ଭସ୍ମସାତ୍କର୍ତୁମୀଶ୍ଵରେ ଶଂକରେ ସ୍ଥିତେ 4.49.
“ଏପରି ଭାବେ, ଈଶ୍ୱର ଶଙ୍କର ଥିବାବେଳେ କିପରି ତୁମେ ଏହାକୁ ଭସ୍ମ କରିପାରିବ?”
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣବଟୁଃ ଶରପତ୍ରଂ ପୁରଃ ସ୍ଥିତମ୍
ଏପରି କହି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିଶୁ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ଶୁଖିଲା ପତ୍ର ରଖିଲେ ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶୁଷ୍କେନ୍ଧନୋ ଵହ୍ନିର୍ଲେଲିହାନୋ ଭଯାନକଃ
ଶୁଖିଲା କାଠି ଦେଖି, ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନି ତାହାକୁ ଜ୍ୱାଳାରେ ଲେଲିହା କରି ଚାହିଲେ ।
ନ ଚ ଦଗ୍ଧଂ ଶୁଷ୍କପତ୍ରଂ ଲୋମୈକଂ ଚ ଶିଶୋସ୍ତଥା
ତଥାପି ଶୁଖିଲା ପତ୍ର ଜଳିଲାନି, ଏବଂ ଶିଶୁର ଏକଟି କେଶ ମଧ୍ୟ ଖତି ହେଲାନି ।
କୃତ୍ଵା ଵହ୍ନେର୍ଦର୍ପଭଙ୍ଗମନ୍ତର୍ଧାନଂ ଚକାର ସଃ
ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ କରି, ସେ ଦୃଷ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ।
ଉକ୍ତୋ ଵହ୍ନେର୍ଦର୍ପଭଙ୍ଗଃ ପରଂ ଵୈ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛସି
ମୁଁ ଆଗ୍ନିର ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ ଘଟଣା କହିସାରିଛି; ଏବେ ତୁମେ ଆଉ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ।
ଶ୍ରୀରାଧିକୋଵାଚ କଥାପୀଯୂଷଧାରାଂତେ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୃପ୍ଯେତ କୋ ଭୁଵି
ଶ୍ରୀରାଧିକା କହିଲେ: ଏମିତି ଅମୃତ ଝରଣା ପରି କଥା ଶୁଣିଲା ପରେ, ଏଇ ପୃଥିବୀରେ କିଏ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇପାରିବ?
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ କଥାଂ କଥିତୁମାରେଭେ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରମ୍ଯାଂ ପୁରାତନୀମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଶୁଣି, ସେ ପୁରୁଣା ଓ ମଧୁର କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲି।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତେ ମହାପୁରାଣେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖଣ୍ଡେ ନାରାଯଣନାରଦସଂଵାଦେ ଅଗ୍ନିଦର୍ପମୋଚନଂ ନାମୈକୋନପଞ୍ଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ମହାପୁରାଣରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମ ଖଣ୍ଡରେ, ନାରାୟଣ ଓ ନାରଦଙ୍କର ସଂବାଦରେ, 'ଅଗ୍ନିର ଅହଂକାର ମୋଚନ' ନାମକ ଉନଅଞ୍ଚାଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଦୁର୍ଵାସସୋ ଦର୍ପଭଙ୍ଗଂ କଥଯାମି ଶୃଣୁ ପ୍ରିଯେ
ଏବେ ମୁଁ ଦୁର୍ବାସାଙ୍କର ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ କଥା କହିବି; ପ୍ରିୟେ, ଶୁଣ।
ଏକଦା ଚାମ୍ବରୀଷଶ୍ଚ କୃତ୍ଵା ଚ ଦ୍ଵାଦଶୀଵ୍ରତମ୍
ଏକଥର ଅମ୍ବରୀଷ ରାଜା ଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତ କରିଥିଲେ।