ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ଶକ୍ରଦର୍ପଵିମୋଚନମ୍ 4.47.
ଏଭଳି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅହଂକାର ଦୂର କରିବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କୁହାଯାଇଛି।
ଶ୍ରୀରାଧିକୋଵାଚ ଦର୍ପଭଙଗଂ ରଵେଶ୍ଚାପି ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ତତ୍ତ୍ଵତଃ
ଶ୍ରୀରାଧିକା କହିଲେ: ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ ବିଷୟରେ ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ମୁଁ ଚାହେଁ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ମାଲୀ ସୁମାଲୀ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୌ ଦୀପ୍ତିଂ କର୍ତୁଂ ସମୁଦ୍ଯତୌ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ମାଳୀ ଓ ସୁମାଳୀ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଦୁଇ ଅଧିପତି, ନିଜ ତେଜ ଦେଖାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ।
ମହାସଂପନ୍ମଦୋନ୍ମତ୍ତୌ ଶଂକରସ୍ଯ ଵରେଣ ଚ
ବଡ଼ ଧନ ଓ ଅହଂକାରରେ ମତ୍ତ, ଶଙ୍କରଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଥିଲେ।
ରୁଷ୍ଟଃ ସୂର୍ଯଃ ସ୍ଵଶୂଲେନ ତୌ ଜଘାନାଵଲୀଲଯା
କ୍ରୋଧିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ସହଜରେ ସେମାନୋକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ।
ଭକ୍ତାପାଯଂ ଚ ଵିଜ୍ଞାଯ ଶଂକରୋ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ଭକ୍ତଙ୍କୁ ବିପଦରେ ଦେଖି, ଭକ୍ତପ୍ରେମୀ ଶଙ୍କର ଏହି କଥା ବୁଝିଲେ।
ତୌ ଚ ନତ୍ଵା ଶିଵଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଜଗ୍ମତୁର୍ନିଜମନ୍ଦିରମ୍
ସେ ଦୁଇଜଣ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଂହାରକର୍ତାରଂ ଜିଘାଂସନ୍ତଂ ହରଂ ରଵିଃ
ବିନାଶକର୍ତ୍ତା ହରଙ୍କୁ ହତ୍ୟା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟତ ଦେଖି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପଳାଇଗଲେ।
ଦୁଦ୍ରାଵ ଚ ମହାଦେଵୋ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ନିଲଯଂ ରୁଷା
କ୍ରୋଧରେ ମହାଦେବ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିବାସକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମା ହରଂ ରୁଷ୍ଟଂ ତୁଷ୍ଟାଵ ପରମେଶ୍ଵରମ୍
ହରଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ତ୍ଵଯୈଵ ସୃଷ୍ଟଂ ସୃଷ୍ଟେଶ୍ଚ ସମାରମ୍ଭେ ଜଗଦ୍ଗୁରୋ ।। 4.48.
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ହେ ଜଗତ୍ଗୁରୁ, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ ତିଆରି କରିଥିଲ।
ଆଶୁତୋଷ ମହାଭାଗ ପ୍ରସୀଦ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲ
ହେ ସହଜରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବା ଯୋଗ୍ୟ, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଭକ୍ତପ୍ରେମୀ, ଦୟା କର।
ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵରୂପ ଭଗଵନ୍ସୃଷ୍ଟିସ୍ଥିତ୍ଯନ୍ତକାରଣ
ହେ ବ୍ରହ୍ମସ୍ୱରୂପ, ଭଗବାନ, ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାରର କାରଣ।
ସ୍ଵଯଂ ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ଵଯଂ ଶେଷୋ ଧର୍ମଃ ସୂର୍ଯୋ ହୁତାଶନଃ
ତୁମେ ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମା, ନିଜେ ଶେଷ, ଧର୍ମ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି।
ଋଷଯୋ ମୁନଯଶ୍ଚୈଵ ତ୍ଵାଂ ନିଷେଵ୍ଯ ତପୋଧନାଃ
ତପସ୍ୟାରେ ଧନୀ ଋଷି ଓ ମୁନିମାନେ ତୁମକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମା ତଂ ସୂର୍ଯମାନୀଯ ଭକ୍ତିତଃ
ଏଭଳି କହି, ବ୍ରହ୍ମା ଭକ୍ତିଭାବରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଆଣିଲେ।
ଶଂଭୁସ୍ତମାଶିଷଂ କୃତ୍ଵା ଵିଧିଂ ନତ୍ଵା ଜଗଦ୍ଵିଧିଃ
ଶିବ ତାକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ।
ଇତି ଧାତୃକୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ସଂକଟେ ଯଃ ପଠେନ୍ନରଃ
ଯେଉଁ ମଣିଷ ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ରଚିତ ସ୍ତୁତିକୁ କଷ୍ଟ ସମୟରେ ପଢ଼ନ୍ତି—
ରାଜଦ୍ଵାରେ ଶ୍ମଶାନେ ଚ ମଗ୍ନପୋତେ ମହାର୍ଣଵେ
—ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରରେ, ଶ୍ମଶାନରେ, ଡୁବୁଥିବା ନୌକାରେ କିମ୍ବା ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରରେ—
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତେ ମହାପୁରାଣେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖଣ୍ଡେ ନାରାଯଣନାରଦସଂଵାଦେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣରାଧାସଂଵାଦେ ଅଷ୍ଟଚତ୍ଵାରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ମହାପୁରାଣର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମଖଣ୍ଡରେ ନାରାୟଣ ଓ ନାରଦଙ୍କ ସଂବାଦ ଓ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ରାଧାଙ୍କ ସଂବାଦର ଅଠଚାଳିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା ।
ସୂର୍ଯଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ମୁଦାଯୁକ୍ତସ୍ତଦାଜ୍ଞଯା
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ।
ଅଥ ଵହ୍ନେରୁପାଖ୍ଯାନଂ ସାଵଧାନଂ ନିଶାମଯ
ଏବେ, ଅଗ୍ନିଙ୍କ କଥାଟିକୁ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଶୁଣ ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଭସ୍ମସାତ୍କର୍ତୁମେକଦାଽଗ୍ନିଃ ସମୁଦ୍ଯତଃ
ଏକଥର, ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକକୁ ଭସ୍ମ କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ ।
କ୍ଷୁଭିତଃ କୁପିତଶ୍ଚୈଵ ଭୃଗୋଃ ଶାପସ୍ଯ କାରଣାତ୍
ଭୃଗୁଙ୍କ ଶାପର କାରଣରୁ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷୁବ୍ଧ ଓ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଇଥିଲେ ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଵିଷ୍ଣୁରାଜଗାମାଵଲୀଲଯା
ଏହି ସମୟରେ, ବିଷ୍ଣୁ ଖେଳିମିଳି ଆସିଲେ ।
ମାଯଯା ଶିଶୁରୂପୀ ଚ ତମୁଵାଚ ଜନାର୍ଦନଃ
ମାୟାରେ ଶିଶୁର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ଶିଶୁରୁଵାଚ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଭସ୍ମସାତ୍କର୍ତୁମୁଦ୍ଯତୋଽସି ନିରର୍ଥକମ୍
ଶିଶୁ କହିଲେ: “ତୁମେ ତିନି ଲୋକକୁ ଭସ୍ମ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ, ଏହା ବେଫଳ ହେବ ।”
ତ୍ଵମେଵ ଭୃଗୁଣା ଶପ୍ତୋ ଭୃଗୋଶ୍ଚ ଦମନଂ କୁରୁ
“ତୁମେ ନିଜେ ଭୃଗୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶାପିତ; ଏହି ଶାପକୁ ଶାନ୍ତ କର ।”
ଵିଶ୍ଵଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମଣା ସୃଷ୍ଟଂ ତସ୍ଯ ପାତା ସ୍ଵଯଂ ହରିଃ
“ବ୍ରହ୍ମା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଏବଂ ତାହାର ରକ୍ଷାକାରୀ ହେଲେ ହରି ।”
ତତ୍କଥଂ ଭସ୍ମସାତ୍କର୍ତୁମୀଶ୍ଵରେ ଶଂକରେ ସ୍ଥିତେ 4.49.
“ଏପରି ଭାବେ, ଈଶ୍ୱର ଶଙ୍କର ଥିବାବେଳେ କିପରି ତୁମେ ଏହାକୁ ଭସ୍ମ କରିପାରିବ?”