ଵଯସାଽତିଶିଶୁର୍ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଜ୍ଞାନଵୃଦ୍ଧ୍ଯା ଵିଚକ୍ଷଣଃ
ବୟସରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଛୋଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ସେ ବଡ଼ ପରିପକ୍କ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଥିଲେ।
ଇଂଦ୍ରଦ୍ଵାରେ ସମୁତ୍ତିଷ୍ଠନ୍ଦ୍ଵାରପାଲମୁଵାଚ ହ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ଉଠି ଦ୍ୱାରପାଳଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦ୍ଵାରି ଜ୍ଞାନଂ ଚକାର ତମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦ୍ୱାରପାଳ ଦ୍ୱାରରେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଲେ।
ବାଲକାନାଂ ବାଲିକାନାଂ ସମୂହୈଃ ପରିଵେଷ୍ଟିତମ୍ 4.47.
ସେ ଛୁଆଁ ଓ ଝିଅମାନଙ୍କ ଦଳରେ ଘେରାଯାଇଥିଲେ।
ପ୍ରଣନାମ ହରିର୍ଭକ୍ତ୍ଯା ତଂ ହରିଂ ଶିଶୁରୂପିଣମ୍
ହରି ଭକ୍ତିଭାବରେ, ଶିଶୁରୂପୀ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ମଧୁପର୍କାଦିକଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଶକ୍ରଃ ପୂଜାଂ ଚକାର ତମ୍
ମଧୁପର୍କ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ପୂଜା କଲେ।
ଇଂଦ୍ରସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତମୁଵାଚ ଦ୍ଵିଜାର୍ଭକଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦ୍ୱିଜପୁତ୍ର ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
କତିଵର୍ଷଂ ଚ ନିର୍ମାଣେ ଭଵାନ୍ସଂକଲ୍ପିତୋ ଯଥା
ଏହି ସୃଷ୍ଟିରେ କେତେ ବର୍ଷ ଓ କିପରି ଆପଣଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ହୋଇଥିଲା?
ଏଵଂଭୂତଂ ଚ ନିର୍ମାଣଂ ନ କେନୈଂଦ୍ରେଣ ନିର୍ମିତମ୍
ଏପରି ସୃଷ୍ଟି କେହି ଇନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇନାହିଁ।
ବାଲକସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଜହାସ ସ ସୁରେଶ୍ଵରଃ
ଛୁଆଁର କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ହସିଲେ।
କତୀଂଦ୍ରାଣାଂ ସମୂହଶ୍ଚ ତ୍ଵଯା ଦୃଷ୍ଟଃ ଶ୍ରୁତୋଽଥଵା
ତୁମେ କେତେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦଳକୁ ଦେଖିଛ, କିମ୍ବା ଶୁଣିଛ?
ଶକ୍ରସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯ ଵିପ୍ରବାଲକଃ
ଶକ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦ୍ୱିଜପୁତ୍ର ହସିଲେ।
ଜାନାମି କଶ୍ଯପଂ ତାତ ତଵ ତାତଂ ପ୍ରଜାପତିମ୍ 4.47.
ପ୍ରିୟ, ମୁଁ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଜାଣେ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ତୁମର ପିତା, ପ୍ରଜାପତି।
ପିପୀଲିକାସମୂହଂ ଚ ଵ୍ଯାଯତଂ ଧନୁଷାଂ ଶତମ୍ 4.47.
ପିପିଲିକାମାନଙ୍କ ଦଳ ଏତେ ଲମ୍ବା ଥିଲା, ଯେ ଶତଟି ଧନୁଷ ତାହାର ସମାନ ହେଉଥିଲା।
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଵାଚ 4.47.
ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ।
କର୍ମଣା ସ୍ଵାଙ୍ଗହୀନଶ୍ଚ ସ୍ଵାଙ୍ଗଵୃଦ୍ଧଶ୍ଚ କର୍ମଣା
କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଅଙ୍ଗ ହରାଇଯାଇପାରେ, ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅଙ୍ଗ ବଢ଼ିଯାଇପାରେ।
ସୁଖଦଂ ପୁଣ୍ଯଦଂ ସାରଂ ନରକାର୍ଣଵତାରକମ୍ 4.47.
ଏହା ସୁଖ ଦେଇଥାଏ, ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ମୂଲ୍ୟବାନ୍ ଏବଂ ନରକ ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ।
କଟଂ କଥଂ ମସ୍ତକେ ତେ ଲୋମଚକ୍ରଂ ଚ ଵକ୍ଷସି ।। 4.47.
ତୁମ ମୁଣ୍ଡରେ କେଉଁଠି ଚିହ୍ନ ଅଛି ଏବଂ ଛାତିରେ କେମିତି କେଶର ଚକ୍ର ଅଛି?
ଦୁର୍ଲଭଂ ଶ୍ରୀହରେର୍ଦାସ୍ଯଂ ଭକ୍ତିର୍ମୁକ୍ତିର୍ଗରୀଯସୀ 4.47.
ଶ୍ରୀହରିଙ୍କର ସେବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ଏବଂ ଭକ୍ତି ମୁକ୍ତିଠାରୁ ବଡ଼।
ଵିଶ୍ଵକର୍ମାଣମାନୀଯ ପ୍ରିଯମୁକ୍ତ୍ଵା ଶତକ୍ରତୁଃ
ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ଡାକି, ଶତକ୍ରତୁ ତାଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ କହିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ଶକ୍ରଦର୍ପଵିମୋଚନମ୍ 4.47.
ଏଭଳି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅହଂକାର ଦୂର କରିବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କୁହାଯାଇଛି।
ଶ୍ରୀରାଧିକୋଵାଚ ଦର୍ପଭଙଗଂ ରଵେଶ୍ଚାପି ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ତତ୍ତ୍ଵତଃ
ଶ୍ରୀରାଧିକା କହିଲେ: ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ ବିଷୟରେ ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ମୁଁ ଚାହେଁ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ମାଲୀ ସୁମାଲୀ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୌ ଦୀପ୍ତିଂ କର୍ତୁଂ ସମୁଦ୍ଯତୌ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ମାଳୀ ଓ ସୁମାଳୀ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଦୁଇ ଅଧିପତି, ନିଜ ତେଜ ଦେଖାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ।
ମହାସଂପନ୍ମଦୋନ୍ମତ୍ତୌ ଶଂକରସ୍ଯ ଵରେଣ ଚ
ବଡ଼ ଧନ ଓ ଅହଂକାରରେ ମତ୍ତ, ଶଙ୍କରଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଥିଲେ।
ରୁଷ୍ଟଃ ସୂର୍ଯଃ ସ୍ଵଶୂଲେନ ତୌ ଜଘାନାଵଲୀଲଯା
କ୍ରୋଧିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ସହଜରେ ସେମାନୋକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ।
ଭକ୍ତାପାଯଂ ଚ ଵିଜ୍ଞାଯ ଶଂକରୋ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ଭକ୍ତଙ୍କୁ ବିପଦରେ ଦେଖି, ଭକ୍ତପ୍ରେମୀ ଶଙ୍କର ଏହି କଥା ବୁଝିଲେ।
ତୌ ଚ ନତ୍ଵା ଶିଵଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଜଗ୍ମତୁର୍ନିଜମନ୍ଦିରମ୍
ସେ ଦୁଇଜଣ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଂହାରକର୍ତାରଂ ଜିଘାଂସନ୍ତଂ ହରଂ ରଵିଃ
ବିନାଶକର୍ତ୍ତା ହରଙ୍କୁ ହତ୍ୟା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟତ ଦେଖି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପଳାଇଗଲେ।
ଦୁଦ୍ରାଵ ଚ ମହାଦେଵୋ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ନିଲଯଂ ରୁଷା
କ୍ରୋଧରେ ମହାଦେବ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିବାସକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମା ହରଂ ରୁଷ୍ଟଂ ତୁଷ୍ଟାଵ ପରମେଶ୍ଵରମ୍
ହରଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।