ଅଥ ଶକ୍ରସ୍ଯ ଵୃତ୍ତାଂତଂ ପରମଂ ଶୃଣୁ ସୁନ୍ଦରି
ଏବେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍ତମ କଥା ଶୁଣ।
ଏକଦା ଚ ଗୁରୋଃ କୋପାତ୍ପ୍ରକୃତେରଵହେଲନାତ୍
ଏକଥର, ଗୁରୁଙ୍କ ରୋଷ ଓ ପ୍ରକୃତିକୁ ଅବହେଳା କରିବାରୁ—
ଶକ୍ରସ୍ତ୍ଯକ୍ତଗୁରୁର୍ଦୈଵଗ୍ରସ୍ତୋ ଦୈତ୍ଯନିପୀଡିତଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଗୁରୁକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ଦେବତାଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ଓ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦମନ କଲେ।
ତଦାଜ୍ଞଯା ଵିଶ୍ଵରୂପଂ ଚକାର ଚ ପୁରୋହିତମ୍
ସେଇ ଆଦେଶରେ, ସେ ବିଶ୍ୱରୂପଙ୍କୁ ପୁରୋହିତ କଲେ।
ଦୈତ୍ଯଦୌହିତ୍ରସ୍ଯ ଭାଵଂ ଵିଜ୍ଞାଯ ଚ ଵିଚକ୍ଷଣଃ
ଦାଇତ୍ୟର କନ୍ୟାର ମନସ୍କାମନା ବୁଝି, ସେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ବ୍ୟକ୍ତି ସବୁ କଥା ଅନୁମାନ କଲେ।
ଵିଶ୍ଵରୂପପିତା ତ୍ଵଷ୍ଟା ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସଦ୍ଯଶ୍ଚୁକୋପ ହ 4.47.
ବିଶ୍ୱରୂପଙ୍କର ବାପା ତ୍ୱଷ୍ଟା, ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସହସା ଭୟଙ୍କର ରାଗିଗଲେ।
ଯଜ୍ଞକୁଂଡାତ୍ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ଵୃତ୍ରୋ ନାମ ମହାସୁରଃ
ଯଜ୍ଞ କୁଣ୍ଡରୁ ବଡ଼ ଦାନବ ବୃତ୍ର ଉଠିଆସିଲେ।
ଶକ୍ରୋ ମହାମୁନେରସ୍ଥ୍ନାଂ ଵଜ୍ରଂ କୃତ୍ଵା ସୁଦାରୁଣମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ମହାମୁନିଙ୍କ ହାଡ଼ ନେଇ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ବଜ୍ର ତିଆରି କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ଶୁନାସୀରଂ ଦୁଦ୍ରାଵ ହତଚେତନମ୍
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ନାମକ ଦୁଷ୍ଟ ଶକ୍ତି, ଅଚେତନ ହୋଇଥିବା ତାକୁ ଧାଉଥିଲା।
ସପ୍ତତାଲପ୍ରମାଣା ସା ଶୁଷ୍କକଣ୍ଠୋଷ୍ଠତାଲୁକା
ସେ ସାତ ଟି ତାଳ ଗଛ ଦେଖିବାକୁ ଏତେ ଉଚ୍ଚ, ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ, ଓଠ ଓ ତାଳୁ ସବୁ ଶୁଖିଗଲା।
ଧାଵଂତଂ ପରିଧାଵଂତୀ ବଲିଷ୍ଠା ହତଚେତନମ୍
ସେ ପଳାଉଥିଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୃଢ଼ ତା, ଅଚେତନ ହୋଇଥିବା ତାକୁ ଧାଉଥିଲା।
ଇଂଦ୍ରୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ତାଂ ଘୋରାଂ ସ୍ମାରଂସ୍ମାରଂ ଗୁରୋଃ ପଦମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ସେ ଭୟଙ୍କର ଦେହକୁ ଦେଖି, ବାରମ୍ବାର ଗୁରୁଙ୍କର ପାଦ ମନେ ପକାଇଲେ।
ତତ୍ର ଗଂତୁଂ ନ ଶକ୍ତା ସା ବ୍ରହ୍ମଣଃ ଶାପକାରଣାତ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶାପ ଦ୍ୱାରା, ସେ ସେଠାକୁ ଯିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ।
ଅଥାତ୍ର ନହୁଷୋ ଭୂପସ୍ତ୍ରିଲୋକେଶୋ ବଭୂଵ ହ
ତାପରେ ନହୁଷ ନାମକ ରାଜା, ତିନି ଲୋକର ଏକମାତ୍ର ଶାସକ ହେଲେ।
ଶଚୀ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମହାଭୀତା ତାରକାଂ ଶରଣଂ ଯଯୌ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶଚୀ ଭୟରେ ବହୁତ କମ୍ପିଗଲେ ଏବଂ ତାରାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ଶଚୀମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ସ୍ଵଗୁରୁର୍ଜଗାମ ତତ୍ସରୋ ମୁଦା 4.47.
ତାଙ୍କର ଗୁରୁ ଶଚୀକୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ଆନନ୍ଦରେ ସେଇ ପୋଖରୀକୁ ଗଲେ।
ବୃହସ୍ପତିରୁଵାଚ ତ୍ଵଦୀଶ୍ଵରଂ ସ୍ଵରେଣୈଵ ନିଶାମଯ ଭଯଂ ତ୍ଯଜ
ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ, 'ତୁମେ ନିଜ ସ୍ୱରରେ ତୁମ ନାଥଙ୍କୁ ଶୁଣ, ଭୟ ଛାଡ଼।'
ସୂକ୍ଷ୍ମରୂପଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସ୍ଵରୂପଂ ଚ ଦଧାର ସଃ
ସେ ନିଜ ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପକୁ ଛାଡ଼ି, ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନନାମ ସଂପ୍ରୀତ୍ଯା ସଂପ୍ରୀତଂ ତ୍ଯକ୍ତକୋପକମ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ; ସେ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହୋଇ, ରୋଷ ଛାଡ଼ିଲେ।
ନିଧାଯ ଵକ୍ଷସି ପ୍ରେମ୍ଣା ରୁରୋଦ ପ୍ରେମଵିହ୍ଵଲଃ ପୁଟାଂଜଲିଃ ପୁଲକିତୋ ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକଂଧରଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଭଲପାଇ ଅଂକରେ ରଖି, ପ୍ରେମରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ, ହାତ ଜୋଡ଼ି, ଦେହ କମ୍ପିଥିଲା, ଭକ୍ତିରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଥିଲେ।
ଭୃତ୍ଯାପରାଧଂ ସତତଂ ନ ଗୃହ୍ଣାତି ସଦୀଶ୍ଵରଃ
ସତ୍ୟ ନାଥ କେବେ ନିଜ ଦାସଙ୍କ ଦୋଷ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଦୁର୍ବଲଃ ସବଲୋ ଵାଽପି କୋ ଦଂଡଂ କର୍ତୁମକ୍ଷମଃ
ଦୁର୍ବଳ କିମ୍ବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କିଏ ଦଣ୍ଡ ଦେବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେବ?
ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃପଯା ଵର୍ଦ୍ଧିତସ୍ତ୍ଵଯା
ତୁମର କୃପାରେ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ତୁମର ଦୟାରେ ପାଳିତ ହୋଇଛି।
ସ୍ଵଯଂ ଵିଧାତୁଃ ପୌତ୍ରଶ୍ଚ ପୁନଃ ସ୍ରଷ୍ଟୁଂ ସ୍ଵଯଂ କ୍ଷମଃ ଉଵାଚ ଵଚନଂ ପ୍ରୀତ୍ଯା ପ୍ରସନ୍ନଵଦନେକ୍ଷଣଃ
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ନାତି ହୋଇ, ଏବେ ପୁନି ସ୍ୱୟଂ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରିବାକୁ ସମର୍ଥ, ସେ ପ୍ରେମରେ ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ପରମୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ପୂର୍ଵସ୍ମାଚ୍ଚ ଚତୁର୍ଗୁଣମ୍
ସେ ଆଗରୁ ଚାରିଗୁଣ ଅଧିକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମ୍ପଦ ଓ ଶକ୍ତି ଲାଭ କରିଥିଲେ।
ହତଶତ୍ରୁର୍ମତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ଗତ୍ଵା ପଶ୍ଯ ଶଚୀଂ ସତୀମ୍
ମୋର କୃପାରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ହରାଇ, ସେ ଯାଇ ସତୀ ଶଚୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ପୁରତୋ ଘୋରାଂ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଂ ସୁଦୁଃସହାମ୍
ସେ ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ଭୟଙ୍କର ଓ ଅସହ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟାକୁ ଦେଖିଲେ।
ବୃହସ୍ପତିର୍ମହାଭୀତଃ ସସ୍ମାର ମଧୁସୂଦନମ୍
ବୃହସ୍ପତି ଭୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ସ୍ଵଲ୍ପାକ୍ଷରା ଚ ବହ୍ଵର୍ଥା ତାଂ ଶୁଶ୍ରାଵ ବୃହସ୍ପତିଃ
ବୃହସ୍ପତି ସେ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ କିନ୍ତୁ ଗଭୀର ଅର୍ଥ ଥିବା ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣିଲେ।
ରାଧିକେ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶିଷ୍ଯଂ ରକ୍ଷାଧୁନେତି ଚ
ରାଧିକାଙ୍କର 'ଏବେ ତୁମ ଶିଷ୍ୟକୁ ରକ୍ଷା କର' ବାକ୍ୟ ଶୁଣି,