ଶୁଭାଶୁଭଂ ଚ ଯତ୍କିଂଚିତ୍ସର୍ଵଂ କର୍ମୋଦ୍ଭଵଂ ଭଵେତ୍
ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ ଯେଉଁ କାମ ହେଉ, ସବୁ କର୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଚକାରାରାଧନଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ନୈଷ୍କୃତ୍ଯଂ ଚ ଚକାର ହ
ସେ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କଲେ ଓ ପାପମୁଚ୍ଛିବା ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କଲେ।
ଵନଂ ଗତ୍ଵା ଚିରଂ ତିଷ୍ଠ ଵିଧାଯ ମୂର୍ତିମଶ୍ମନଃ ଅକାମାଂ ଚକମେ ଶକ୍ରଃ ସର୍ଵଂ ଜାନାମ୍ଯହଂ ପ୍ରିଯେ
ପଥରର ଏକ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରି, ଅନେକ ଦିନ ଜଙ୍ଗଲରେ ରୁହ; ଇନ୍ଦ୍ର ଚାହିଲେ ଯଦିଓ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ନଥିଲା—ମୁଁ ସବୁ କିଛି ଜାଣେ, ପ୍ରିୟେ।
ତଥା ଚ ପରଭୋଗ୍ଯା ମେ ନ ଭୋଗ୍ଯା ଵ୍ରଜାଧମେ
ଏଭଳି, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ନୁହଁ, ଅନ୍ୟମାନେ ଉପଭୋଗ କରିବେ; ଯାଅ, ବ୍ରଜର ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ।
ଅହଲ୍ଯେ ଯାତି ଦୈଵେନ ତଦୁପାଯଂ ନିଶାମଯ
ଅହଲ୍ୟା ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଚାଲିଯାଉଛି; ସେଇ ଉପାୟ ଦେଖ।
କାମଭୋଗେନ ତ୍ଯାଜ୍ଯା ସା କର୍ମଭୋଗେନ ଶୁଦ୍ଧ୍ଯତି 4.47.
କାମଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ତାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ; କର୍ମ ଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ସେ ପବିତ୍ର ହୁଏ।
ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି କାଲସୂତ୍ରଂ ପ୍ରଯାତି ସା
ଷଷ୍ଟି ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ସମୟର ସୂତ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ସ୍ଵାମିନୋ ଵଚନାତ୍ସା ତୁ ପ୍ରଣମ୍ଯ ସ୍ଵାମିନଂ ଭିଯା
ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଭୟରେ ସେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଭୋଗଂ ମୁନିପ୍ରିଯା
ଷଷ୍ଟି ହଜାର ବର୍ଷ ଭୋଗ କରି, ମୁନିଙ୍କ ପ୍ରିୟା—
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମୋହନଂ ରୂପଂ ଵିଧାଯ ମୁନିକାମିନୀ
ତିନି ଲୋକକୁ ମୋହିତ କରିବା ରୂପ ଧାରଣ କରି, ମୁନିଙ୍କ ଆକାଙ୍କ୍ଷିତା—
ଅଥ ଶକ୍ରସ୍ଯ ଵୃତ୍ତାଂତଂ ପରମଂ ଶୃଣୁ ସୁନ୍ଦରି
ଏବେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍ତମ କଥା ଶୁଣ।
ଏକଦା ଚ ଗୁରୋଃ କୋପାତ୍ପ୍ରକୃତେରଵହେଲନାତ୍
ଏକଥର, ଗୁରୁଙ୍କ ରୋଷ ଓ ପ୍ରକୃତିକୁ ଅବହେଳା କରିବାରୁ—
ଶକ୍ରସ୍ତ୍ଯକ୍ତଗୁରୁର୍ଦୈଵଗ୍ରସ୍ତୋ ଦୈତ୍ଯନିପୀଡିତଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଗୁରୁକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ଦେବତାଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ଓ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦମନ କଲେ।
ତଦାଜ୍ଞଯା ଵିଶ୍ଵରୂପଂ ଚକାର ଚ ପୁରୋହିତମ୍
ସେଇ ଆଦେଶରେ, ସେ ବିଶ୍ୱରୂପଙ୍କୁ ପୁରୋହିତ କଲେ।
ଦୈତ୍ଯଦୌହିତ୍ରସ୍ଯ ଭାଵଂ ଵିଜ୍ଞାଯ ଚ ଵିଚକ୍ଷଣଃ
ଦାଇତ୍ୟର କନ୍ୟାର ମନସ୍କାମନା ବୁଝି, ସେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ବ୍ୟକ୍ତି ସବୁ କଥା ଅନୁମାନ କଲେ।
ଵିଶ୍ଵରୂପପିତା ତ୍ଵଷ୍ଟା ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସଦ୍ଯଶ୍ଚୁକୋପ ହ 4.47.
ବିଶ୍ୱରୂପଙ୍କର ବାପା ତ୍ୱଷ୍ଟା, ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସହସା ଭୟଙ୍କର ରାଗିଗଲେ।
ଯଜ୍ଞକୁଂଡାତ୍ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ଵୃତ୍ରୋ ନାମ ମହାସୁରଃ
ଯଜ୍ଞ କୁଣ୍ଡରୁ ବଡ଼ ଦାନବ ବୃତ୍ର ଉଠିଆସିଲେ।
ଶକ୍ରୋ ମହାମୁନେରସ୍ଥ୍ନାଂ ଵଜ୍ରଂ କୃତ୍ଵା ସୁଦାରୁଣମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ମହାମୁନିଙ୍କ ହାଡ଼ ନେଇ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ବଜ୍ର ତିଆରି କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ଶୁନାସୀରଂ ଦୁଦ୍ରାଵ ହତଚେତନମ୍
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ନାମକ ଦୁଷ୍ଟ ଶକ୍ତି, ଅଚେତନ ହୋଇଥିବା ତାକୁ ଧାଉଥିଲା।
ସପ୍ତତାଲପ୍ରମାଣା ସା ଶୁଷ୍କକଣ୍ଠୋଷ୍ଠତାଲୁକା
ସେ ସାତ ଟି ତାଳ ଗଛ ଦେଖିବାକୁ ଏତେ ଉଚ୍ଚ, ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ, ଓଠ ଓ ତାଳୁ ସବୁ ଶୁଖିଗଲା।
ଧାଵଂତଂ ପରିଧାଵଂତୀ ବଲିଷ୍ଠା ହତଚେତନମ୍
ସେ ପଳାଉଥିଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୃଢ଼ ତା, ଅଚେତନ ହୋଇଥିବା ତାକୁ ଧାଉଥିଲା।
ଇଂଦ୍ରୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ତାଂ ଘୋରାଂ ସ୍ମାରଂସ୍ମାରଂ ଗୁରୋଃ ପଦମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ସେ ଭୟଙ୍କର ଦେହକୁ ଦେଖି, ବାରମ୍ବାର ଗୁରୁଙ୍କର ପାଦ ମନେ ପକାଇଲେ।
ତତ୍ର ଗଂତୁଂ ନ ଶକ୍ତା ସା ବ୍ରହ୍ମଣଃ ଶାପକାରଣାତ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶାପ ଦ୍ୱାରା, ସେ ସେଠାକୁ ଯିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ।
ଅଥାତ୍ର ନହୁଷୋ ଭୂପସ୍ତ୍ରିଲୋକେଶୋ ବଭୂଵ ହ
ତାପରେ ନହୁଷ ନାମକ ରାଜା, ତିନି ଲୋକର ଏକମାତ୍ର ଶାସକ ହେଲେ।
ଶଚୀ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମହାଭୀତା ତାରକାଂ ଶରଣଂ ଯଯୌ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶଚୀ ଭୟରେ ବହୁତ କମ୍ପିଗଲେ ଏବଂ ତାରାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ଶଚୀମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ସ୍ଵଗୁରୁର୍ଜଗାମ ତତ୍ସରୋ ମୁଦା 4.47.
ତାଙ୍କର ଗୁରୁ ଶଚୀକୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ଆନନ୍ଦରେ ସେଇ ପୋଖରୀକୁ ଗଲେ।
ବୃହସ୍ପତିରୁଵାଚ ତ୍ଵଦୀଶ୍ଵରଂ ସ୍ଵରେଣୈଵ ନିଶାମଯ ଭଯଂ ତ୍ଯଜ
ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ, 'ତୁମେ ନିଜ ସ୍ୱରରେ ତୁମ ନାଥଙ୍କୁ ଶୁଣ, ଭୟ ଛାଡ଼।'
ସୂକ୍ଷ୍ମରୂପଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସ୍ଵରୂପଂ ଚ ଦଧାର ସଃ
ସେ ନିଜ ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପକୁ ଛାଡ଼ି, ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନନାମ ସଂପ୍ରୀତ୍ଯା ସଂପ୍ରୀତଂ ତ୍ଯକ୍ତକୋପକମ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ; ସେ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହୋଇ, ରୋଷ ଛାଡ଼ିଲେ।
ନିଧାଯ ଵକ୍ଷସି ପ୍ରେମ୍ଣା ରୁରୋଦ ପ୍ରେମଵିହ୍ଵଲଃ ପୁଟାଂଜଲିଃ ପୁଲକିତୋ ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକଂଧରଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଭଲପାଇ ଅଂକରେ ରଖି, ପ୍ରେମରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ, ହାତ ଜୋଡ଼ି, ଦେହ କମ୍ପିଥିଲା, ଭକ୍ତିରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଥିଲେ।