ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟା ସୁଖସଂଭୋଗାନ୍ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟସ୍ତ୍ରିଦଶାଧିପଃ
ଦେବତାମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦରେ ନିର୍ମଳ ହୋଇ ରହିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଗେହେ ମିଥୁନଂ ମୈଥୁନେ ଚ ରତିପ୍ରିଯେ
ସେ ଘରେ ଏକ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ମିଳନରେ ଲିନ ଦେଖିଲେ।
ଵିଜ୍ଞାନେନାତିରୋଷେଣ ବଭଞ୍ଜ ସୁରତିକ୍ଷଣମ୍
ଜ୍ଞାନ ଓ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ସେ ସେଇ ଆନନ୍ଦ ମୁହୂର୍ତ୍ତକୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ।
କାଲସ୍ଵରୂପଂ ତ୍ରାସେନ ଦଧାର ଚରଣାମ୍ବୁଜମ୍ ଉଵାଚ ନୀତିଵଚନଂ ଗୌତମଃ ଶରଣାଗତମ୍
ଭୟରେ ସେ କାଳର ଆକୃତି ଧାରଣ କରି ଚରଣକମଳ ଧରିଲେ; ଗୌତମ ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ନୀତିର କଥା କହିଲେ।
ପ୍ରପୌତ୍ର ଜଗତାଂ ସ୍ରଷ୍ଟୁର୍ବୁଦ୍ଧିସ୍ତେ କଥମୀଦୃଶୀ
ହେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ପ୍ରପୌତ୍ର, ତୁମ ମନ କିପରି ଏପରି ହେଲା?
କର୍ମସାଧ୍ଯଃ ସ୍ଵଭାଵଶ୍ଚ କୁଲଧର୍ମଂ ପ୍ରବାଧତେ 4.47.
କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ସ୍ୱଭାବ ପରିବାରର ନୀତିକୁ ଅଟଳ ଭାବେ ଦମନ କରେ।
ଯୋନୀନାଂ ଚ ସହସ୍ରଂ ଚ ତଵ ଗାତ୍ରେ ଭଵତ୍ଵିହ
ତୋର ଦେହରେ ଏଠାରେ ହଜାରଟି ଗର୍ଭ ଦେଖାଯିବ।
ତତଃ ସୂର୍ଯଂ ସମାରାଧ୍ଯ ଯୋନିଶ୍ଚକ୍ଷୁର୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ତାପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜିଲେ, ତୋର ଗର୍ଭ ଚକ୍ଷୁ ହେବ।
ମଚ୍ଛାପେନ ଗୁରୋଃ କୋପାଦ୍ଭ୍ରଷ୍ଟଶ୍ରୀର୍ଭଵ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ମୋ ଆଦେଶ ଓ ଗୁରୁଙ୍କ ରୋଷରେ, ଏବେ ତୁମେ ଶ୍ରୀହୀନ ହେଲୁ।
ତେଜସ୍ଵିନୋଽତିବନ୍ଧୋର୍ମେ ବଂଧୁଭେଦଭିଯା ସୁର
ମୋର ଅତି ତେଜ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ଭିନ୍ନ ହେବାର ଭୟରୁ, ହେ ଦେବତା—
ଶୁଭାଶୁଭଂ ଚ ଯତ୍କିଂଚିତ୍ସର୍ଵଂ କର୍ମୋଦ୍ଭଵଂ ଭଵେତ୍
ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ ଯେଉଁ କାମ ହେଉ, ସବୁ କର୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଚକାରାରାଧନଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ନୈଷ୍କୃତ୍ଯଂ ଚ ଚକାର ହ
ସେ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କଲେ ଓ ପାପମୁଚ୍ଛିବା ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କଲେ।
ଵନଂ ଗତ୍ଵା ଚିରଂ ତିଷ୍ଠ ଵିଧାଯ ମୂର୍ତିମଶ୍ମନଃ ଅକାମାଂ ଚକମେ ଶକ୍ରଃ ସର୍ଵଂ ଜାନାମ୍ଯହଂ ପ୍ରିଯେ
ପଥରର ଏକ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରି, ଅନେକ ଦିନ ଜଙ୍ଗଲରେ ରୁହ; ଇନ୍ଦ୍ର ଚାହିଲେ ଯଦିଓ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ନଥିଲା—ମୁଁ ସବୁ କିଛି ଜାଣେ, ପ୍ରିୟେ।
ତଥା ଚ ପରଭୋଗ୍ଯା ମେ ନ ଭୋଗ୍ଯା ଵ୍ରଜାଧମେ
ଏଭଳି, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ନୁହଁ, ଅନ୍ୟମାନେ ଉପଭୋଗ କରିବେ; ଯାଅ, ବ୍ରଜର ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ।
ଅହଲ୍ଯେ ଯାତି ଦୈଵେନ ତଦୁପାଯଂ ନିଶାମଯ
ଅହଲ୍ୟା ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଚାଲିଯାଉଛି; ସେଇ ଉପାୟ ଦେଖ।
କାମଭୋଗେନ ତ୍ଯାଜ୍ଯା ସା କର୍ମଭୋଗେନ ଶୁଦ୍ଧ୍ଯତି 4.47.
କାମଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ତାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ; କର୍ମ ଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ସେ ପବିତ୍ର ହୁଏ।
ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି କାଲସୂତ୍ରଂ ପ୍ରଯାତି ସା
ଷଷ୍ଟି ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ସମୟର ସୂତ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ସ୍ଵାମିନୋ ଵଚନାତ୍ସା ତୁ ପ୍ରଣମ୍ଯ ସ୍ଵାମିନଂ ଭିଯା
ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଭୟରେ ସେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଭୋଗଂ ମୁନିପ୍ରିଯା
ଷଷ୍ଟି ହଜାର ବର୍ଷ ଭୋଗ କରି, ମୁନିଙ୍କ ପ୍ରିୟା—
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମୋହନଂ ରୂପଂ ଵିଧାଯ ମୁନିକାମିନୀ
ତିନି ଲୋକକୁ ମୋହିତ କରିବା ରୂପ ଧାରଣ କରି, ମୁନିଙ୍କ ଆକାଙ୍କ୍ଷିତା—
ଅଥ ଶକ୍ରସ୍ଯ ଵୃତ୍ତାଂତଂ ପରମଂ ଶୃଣୁ ସୁନ୍ଦରି
ଏବେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍ତମ କଥା ଶୁଣ।
ଏକଦା ଚ ଗୁରୋଃ କୋପାତ୍ପ୍ରକୃତେରଵହେଲନାତ୍
ଏକଥର, ଗୁରୁଙ୍କ ରୋଷ ଓ ପ୍ରକୃତିକୁ ଅବହେଳା କରିବାରୁ—
ଶକ୍ରସ୍ତ୍ଯକ୍ତଗୁରୁର୍ଦୈଵଗ୍ରସ୍ତୋ ଦୈତ୍ଯନିପୀଡିତଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଗୁରୁକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ଦେବତାଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ଓ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦମନ କଲେ।
ତଦାଜ୍ଞଯା ଵିଶ୍ଵରୂପଂ ଚକାର ଚ ପୁରୋହିତମ୍
ସେଇ ଆଦେଶରେ, ସେ ବିଶ୍ୱରୂପଙ୍କୁ ପୁରୋହିତ କଲେ।
ଦୈତ୍ଯଦୌହିତ୍ରସ୍ଯ ଭାଵଂ ଵିଜ୍ଞାଯ ଚ ଵିଚକ୍ଷଣଃ
ଦାଇତ୍ୟର କନ୍ୟାର ମନସ୍କାମନା ବୁଝି, ସେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ବ୍ୟକ୍ତି ସବୁ କଥା ଅନୁମାନ କଲେ।
ଵିଶ୍ଵରୂପପିତା ତ୍ଵଷ୍ଟା ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସଦ୍ଯଶ୍ଚୁକୋପ ହ 4.47.
ବିଶ୍ୱରୂପଙ୍କର ବାପା ତ୍ୱଷ୍ଟା, ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସହସା ଭୟଙ୍କର ରାଗିଗଲେ।
ଯଜ୍ଞକୁଂଡାତ୍ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ଵୃତ୍ରୋ ନାମ ମହାସୁରଃ
ଯଜ୍ଞ କୁଣ୍ଡରୁ ବଡ଼ ଦାନବ ବୃତ୍ର ଉଠିଆସିଲେ।
ଶକ୍ରୋ ମହାମୁନେରସ୍ଥ୍ନାଂ ଵଜ୍ରଂ କୃତ୍ଵା ସୁଦାରୁଣମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ମହାମୁନିଙ୍କ ହାଡ଼ ନେଇ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ବଜ୍ର ତିଆରି କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ଶୁନାସୀରଂ ଦୁଦ୍ରାଵ ହତଚେତନମ୍
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ନାମକ ଦୁଷ୍ଟ ଶକ୍ତି, ଅଚେତନ ହୋଇଥିବା ତାକୁ ଧାଉଥିଲା।
ସପ୍ତତାଲପ୍ରମାଣା ସା ଶୁଷ୍କକଣ୍ଠୋଷ୍ଠତାଲୁକା
ସେ ସାତ ଟି ତାଳ ଗଛ ଦେଖିବାକୁ ଏତେ ଉଚ୍ଚ, ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ, ଓଠ ଓ ତାଳୁ ସବୁ ଶୁଖିଗଲା।