ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଵେଗତଃ ପୀଠାଜ୍ଜଗାମ ତାରକାନ୍ତିକମ୍
ଏଭଳି କହି ସେ ତୁରନ୍ତ ଆପଣ ଆସନରୁ ଉଠି ତାରକାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ସର୍ଵଂ ନିଵେଦନଂ କୃତ୍ଵା ରୁରୋଦୋଚ୍ଚୈର୍ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ସମସ୍ତ କଥା ଖୋଲି କହି ସେ ପୁନିପୁନି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ଵତ୍ସ ଗଚ୍ଛ ଗୃହଂ ନୈଵ ଗୁରୁଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ବେଟା, ଘରକୁ ଯାଅ; ଏବେ ତୁମେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବ ନାହିଁ।
ଅଧୁନା କର୍ମଣାଂ ଭୋଗଂ ଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵ ମୂଢ ଦୁରାଶଯ
ଏବେ, ମୂଢ଼ ଓ ଅସାର ଆଶା ଧରିଥିବା, ତୁମ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କର।
ସୁଦିନଂ ଦୁର୍ଦିନଂ ଶକ୍ର କାରଣଂ ସୁଖଦୁଃଖଯୋଃ
ହେ ଶକ୍ର, ଭଲ ଦିନ ଓ ଖରାପ ଦିନ ହେଉଛି ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖର କାରଣ।
ଜଗାମ ଶକ୍ରଃ ସ୍ନାନାର୍ଥଂ ସ୍ଵର୍ଣଦୀଂ ସୁମନୋହରାମ୍
ଶକ୍ର ସୁନ୍ଦର ସୁଵର୍ଣ୍ଣ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଗଲେ।
ସସ୍ମିତାଂ ସକଟାକ୍ଷାଂ ତାମହଲ୍ଯାଂ ଗୌତମପ୍ରିଯାମ୍ 4.47.
ସେଠାରେ ସେ ହସୁଥିବା ଓ ଚାଉଣି ଦେଉଥିବା ଗୌତମଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଅହଲ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସ ତସ୍ଯାଃ ଶକ୍ରଃ ସଂପଶ୍ଯନ୍ମୁମୋହ କାମମୋହିତଃ
ଶକ୍ର ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ କାମନାରେ ମତିହରା ହେଲେ।
ମୂର୍ତିଂ ଵିଧାଯ ତଦ୍ଭର୍ତୁସ୍ତତ୍ସମୀପଂ ଜଗାମ ହ
ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି ସେ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଚକାର ଵିଵିଧଂ ତତ୍ର ଶୃଂଗାରଂ ସୁମନୋହରମ୍
ସେଠାରେ ସେ ବିଭିନ୍ନ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ପ୍ରେମ କ୍ରିୟା କଲେ।
ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟା ସୁଖସଂଭୋଗାନ୍ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟସ୍ତ୍ରିଦଶାଧିପଃ
ଦେବତାମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦରେ ନିର୍ମଳ ହୋଇ ରହିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଗେହେ ମିଥୁନଂ ମୈଥୁନେ ଚ ରତିପ୍ରିଯେ
ସେ ଘରେ ଏକ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ମିଳନରେ ଲିନ ଦେଖିଲେ।
ଵିଜ୍ଞାନେନାତିରୋଷେଣ ବଭଞ୍ଜ ସୁରତିକ୍ଷଣମ୍
ଜ୍ଞାନ ଓ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ସେ ସେଇ ଆନନ୍ଦ ମୁହୂର୍ତ୍ତକୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ।
କାଲସ୍ଵରୂପଂ ତ୍ରାସେନ ଦଧାର ଚରଣାମ୍ବୁଜମ୍ ଉଵାଚ ନୀତିଵଚନଂ ଗୌତମଃ ଶରଣାଗତମ୍
ଭୟରେ ସେ କାଳର ଆକୃତି ଧାରଣ କରି ଚରଣକମଳ ଧରିଲେ; ଗୌତମ ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ନୀତିର କଥା କହିଲେ।
ପ୍ରପୌତ୍ର ଜଗତାଂ ସ୍ରଷ୍ଟୁର୍ବୁଦ୍ଧିସ୍ତେ କଥମୀଦୃଶୀ
ହେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ପ୍ରପୌତ୍ର, ତୁମ ମନ କିପରି ଏପରି ହେଲା?
କର୍ମସାଧ୍ଯଃ ସ୍ଵଭାଵଶ୍ଚ କୁଲଧର୍ମଂ ପ୍ରବାଧତେ 4.47.
କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ସ୍ୱଭାବ ପରିବାରର ନୀତିକୁ ଅଟଳ ଭାବେ ଦମନ କରେ।
ଯୋନୀନାଂ ଚ ସହସ୍ରଂ ଚ ତଵ ଗାତ୍ରେ ଭଵତ୍ଵିହ
ତୋର ଦେହରେ ଏଠାରେ ହଜାରଟି ଗର୍ଭ ଦେଖାଯିବ।
ତତଃ ସୂର୍ଯଂ ସମାରାଧ୍ଯ ଯୋନିଶ୍ଚକ୍ଷୁର୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ତାପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜିଲେ, ତୋର ଗର୍ଭ ଚକ୍ଷୁ ହେବ।
ମଚ୍ଛାପେନ ଗୁରୋଃ କୋପାଦ୍ଭ୍ରଷ୍ଟଶ୍ରୀର୍ଭଵ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ମୋ ଆଦେଶ ଓ ଗୁରୁଙ୍କ ରୋଷରେ, ଏବେ ତୁମେ ଶ୍ରୀହୀନ ହେଲୁ।
ତେଜସ୍ଵିନୋଽତିବନ୍ଧୋର୍ମେ ବଂଧୁଭେଦଭିଯା ସୁର
ମୋର ଅତି ତେଜ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ଭିନ୍ନ ହେବାର ଭୟରୁ, ହେ ଦେବତା—
ଶୁଭାଶୁଭଂ ଚ ଯତ୍କିଂଚିତ୍ସର୍ଵଂ କର୍ମୋଦ୍ଭଵଂ ଭଵେତ୍
ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ ଯେଉଁ କାମ ହେଉ, ସବୁ କର୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଚକାରାରାଧନଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ନୈଷ୍କୃତ୍ଯଂ ଚ ଚକାର ହ
ସେ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କଲେ ଓ ପାପମୁଚ୍ଛିବା ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କଲେ।
ଵନଂ ଗତ୍ଵା ଚିରଂ ତିଷ୍ଠ ଵିଧାଯ ମୂର୍ତିମଶ୍ମନଃ ଅକାମାଂ ଚକମେ ଶକ୍ରଃ ସର୍ଵଂ ଜାନାମ୍ଯହଂ ପ୍ରିଯେ
ପଥରର ଏକ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରି, ଅନେକ ଦିନ ଜଙ୍ଗଲରେ ରୁହ; ଇନ୍ଦ୍ର ଚାହିଲେ ଯଦିଓ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ନଥିଲା—ମୁଁ ସବୁ କିଛି ଜାଣେ, ପ୍ରିୟେ।
ତଥା ଚ ପରଭୋଗ୍ଯା ମେ ନ ଭୋଗ୍ଯା ଵ୍ରଜାଧମେ
ଏଭଳି, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ନୁହଁ, ଅନ୍ୟମାନେ ଉପଭୋଗ କରିବେ; ଯାଅ, ବ୍ରଜର ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ।
ଅହଲ୍ଯେ ଯାତି ଦୈଵେନ ତଦୁପାଯଂ ନିଶାମଯ
ଅହଲ୍ୟା ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଚାଲିଯାଉଛି; ସେଇ ଉପାୟ ଦେଖ।
କାମଭୋଗେନ ତ୍ଯାଜ୍ଯା ସା କର୍ମଭୋଗେନ ଶୁଦ୍ଧ୍ଯତି 4.47.
କାମଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ତାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ; କର୍ମ ଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ସେ ପବିତ୍ର ହୁଏ।
ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି କାଲସୂତ୍ରଂ ପ୍ରଯାତି ସା
ଷଷ୍ଟି ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ସମୟର ସୂତ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ସ୍ଵାମିନୋ ଵଚନାତ୍ସା ତୁ ପ୍ରଣମ୍ଯ ସ୍ଵାମିନଂ ଭିଯା
ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଭୟରେ ସେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଭୋଗଂ ମୁନିପ୍ରିଯା
ଷଷ୍ଟି ହଜାର ବର୍ଷ ଭୋଗ କରି, ମୁନିଙ୍କ ପ୍ରିୟା—
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମୋହନଂ ରୂପଂ ଵିଧାଯ ମୁନିକାମିନୀ
ତିନି ଲୋକକୁ ମୋହିତ କରିବା ରୂପ ଧାରଣ କରି, ମୁନିଙ୍କ ଆକାଙ୍କ୍ଷିତା—