ତତଃ ଶିଵଂ ସମାରାଧ୍ଯ ଦାତାରଂ ସର୍ଵସଂପଦାମ୍
ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ ସମ୍ପଦ ଦାତା ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ।
ଆଜାମିଲଂ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଵୃଷଲ୍ଯା ସହ ସଂଯୁତମ୍
ଆଜାମିଳ, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏକ ନିମ୍ନଜାତି ଜଣାଣୀ ସହିତ ଏକତ୍ର ଥିଲେ।
ନିଷ୍ପନ୍ନେ କର୍ମଭୋଗେ ଚ ସ ମଦ୍ଭକ୍ତୋ ମୁମୋଚ ହ
କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ସେ ମୋର ଭକ୍ତ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ।
ସର୍ଵଂ ନିଷେକସାଧ୍ଯଂ ଚ ନିଷେକୋ ବଲଵାନ୍ଵିଧେ
ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବୀଜ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ବୀଜ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ।
ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ଚ ଶଂଭୋଃ ସଂଭୋଗକର୍ମକୃତ୍
ଦେବତ୍ୱ ଥିବା ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ସେ ଶମ୍ଭୁ ସହିତ ଭୋଗ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ପୂର୍ଣେ ଵର୍ଷସହସ୍ରେ ଚ ଗତ୍ଵା ତତ୍ର ମହେଶ୍ଵରଃ
ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାପରେ, ମହେଶ୍ୱର ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ତତ୍ର ଵୀର୍ଯେ ଚ ଭଵିତା ସ୍କନ୍ଦକୋ ଭକ୍ତତାରକଃ
ସେଠାରେ, ସେଇ ବୀଜରୁ ତାରକା ନାଶକ ଭକ୍ତ ଶ୍କନ୍ଦ ଜନ୍ମ ନେବେ।
ଅଧୁନା ତ୍ଵଂ ଗୃହଂ ଗଚ୍ଛ ଭଗଵାନ୍ସ୍ଵଗଣୈଃ ସହ ।। 4.46.
ଏବେ ତୁମେ ଘରକୁ ଯାଅ, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ଗଣମାନେ ସହିତ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା କମଲାକାନ୍ତଃ ଶୀଘ୍ରଂ ସ୍ଵାନ୍ତଃପୁରଂ ଯଯୌ
ଏପରି କହି, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ ତ୍ୱରିତ ନିଜ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଗଲେ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଜଗାମ ଚନ୍ଦନଵନଂ ନିର୍ଜନେ ଚ ତଯା ସହ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଏକାନ୍ତ ଚନ୍ଦନବନକୁ ଗଲେ।
ଅତୀଵ ନିର୍ଜନଂ ରମ୍ଯଂ ଵାଯୁନା ସୁରଭୀକୃତମ୍
ସେଠା ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିର୍ଜନ ଏବଂ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଥିଲା, ପବନର ସୁଗନ୍ଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା।
ପୁଷ୍ପତଲ୍ପସମାକୀର୍ଣେ ପରପୁଷ୍ଟରୁତଶ୍ରୁତେ
ସେଠି ଫୁଲର ଶଯ୍ୟା ଛାଡ଼ି ଥିଲା, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ମଧୁର ସ୍ୱର ଶୁଣାଯାଉଥିଲା।
କୃଷ୍ଣସଂଭୋଗମାତ୍ରେଣ ସୁଖସଂମୂର୍ଚ୍ଛିତା ଚ ସା
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ମିଳନ ମାତ୍ରରେ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁଖରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ତସ୍ଥତୁସ୍ତତ୍ର ସଂଯୁକ୍ତୌ ରାଧାରାସେଶ୍ଵରୌ ମୁନେ
ହେ ମୁନି, ସେଠି ରାଧା ଓ କୃଷ୍ଣ, ରାସ ନୃତ୍ୟର ସ୍ୱାମୀମାନେ, ଏକାସାଥିରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ମଙ୍ଗଲଂ କର୍ମ ଯଃ ଶୃଣୋତି ସମାହିତଃ
ଏହି ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଯିଏ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣେ—
ମହାଶୋକାର୍ଣଵେ ମଗ୍ନୋ ଭେଦେ ପୁତ୍ରକଲତ୍ରଯୋଃ
ସେ ପୁଅ ଓ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀରୁ ବିୟୋଗ ହୋଇ ଯଦି ବଡ଼ ଦୁଃଖର ସାଗରରେ ବି ଡୁବିଯାଇଥାଏ—
ସୂତ ଉଵାଚ ପୁନଃ ସଂପ୍ରଷ୍ଟୁମାରେଭେ ଦେଵର୍ଷିଃ କୌତୁକାନ୍ଵିତଃ
ସୂତ କହିଲେ: ପୁଣି, ଦେବଋଷି ଉତ୍ସୁକତାରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ କାଂ କଥାଂ କଥଯାମାସ କଥ୍ଯତାଂ କରୁଣାନିଧେ
ନାରଦ କହିଲେ: ସେ କେଉଁ କଥା କହିଥିଲେ? ଦୟାର ସାଗର, ଦୟାକରି ଏହା କୁହ।
ଉଵାସ ମଲଯଦ୍ରୋଣୀଂ ଵଟମୂଲେ ମନୋହରେ
ସେ ମଲୟ ପାହାଡ଼ର ମନୋହର ଉପତ୍ୟକାରେ, ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ବସିଥିଲେ।
ରାଧା ତଂ ପରିପପ୍ରଚ୍ଛ ସସ୍ମିତଂ ସୁମନୋହରମ୍
ସୁନ୍ଦର ରାଧା ମୃଦୁ ହସରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ଶ୍ରୁତଂ ଯଶଃ ଶୂଲଭୃତୋ ଦର୍ପଭଙ୍ଗଶ୍ଚ ଦୈଵତଃ
ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ଯଶ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ ଆମେ ଶୁଣିଛୁ।
ଅଧୁନା ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ଦର୍ପଭଙ୍ଗଂ ହରେର୍ହରେ
ଏବେ ମୁଁ ହରିଙ୍କ ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛି, ହେ ହରି।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ କର୍ଣପୀଯୂଷମତୁଲଂ ସୁନ୍ଦରଂ ଶୃଣୁ ସୁନ୍ଦରି
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, କାନରେ ଅମୃତ ସମ, ଅପୂର୍ବ ଏହି କଥା ଶୁଣ।
ପୁରା ଶତମଖୋ ଦର୍ପାତ୍କୃତ୍ଵା ଶତମଖାନ୍ମୁଦା
ପୁରୁଣା କଥା, ଇନ୍ଦ୍ର ଗର୍ବରେ ଆନନ୍ଦର ସହିତ ଶତ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।
ଦିନେଦିନେ ତଦୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ଵର୍ଦ୍ଧତେ ତପସାଂ ଫଲାତ୍
ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଫଳରେ ପ୍ରତିଦିନ ତାଙ୍କର ଶାସନ ଶକ୍ତି ବଢ଼ିଯାଉଥିଲା।
ସ ଜଜାପ ମହାମନ୍ତ୍ରଂ ପୁଷ୍କରେ ଶତଵତ୍ସରମ୍
ସେ ପୁଷ୍କରରେ ଶତ ବର୍ଷ ଧରି ମହାମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିଥିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵରୂପାଂ ପ୍ରକୃତିଂ ସଂପନ୍ମୂଢୋ ନ ମନ୍ଯତେ ।।4.47.
ସେ ମୁହଁ ହୋଇ ପଡ଼ି, ବ୍ରହ୍ମସ୍ୱରୂପ ପ୍ରକୃତିଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଏକଦା ପ୍ରକୃତେଃ ଶାପାଦ୍ଧତବୁଦ୍ଧିଃ ସ୍ଵସଂସଦି
ଏକଦିନ ପ୍ରକୃତିଙ୍କ ଶାପରେ, ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ନଶ୍ଟ ହୋଇ, ସ୍ୱ ଶଭାରେ—
ବୃହସ୍ପତିସ୍ତତଃ କୋପାନ୍ନୋଵାସ ଗୃହମାଯଯୌ
ତାପରେ ବୃହସ୍ପତି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଉଵାଚ ମନସା ଦୀନୋ ଯାତୁ ସଂପଦ୍ଧରେରିତି
ମନରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ସେ କହିଲେ, 'ସେ ସମ୍ପଦ ହରିଙ୍କୁ ଯାଉ।'