ସ୍ତ୍ରୀପୁଂସୋ ରତିଵିଚ୍ଛେଦମୁପାଯେନ କରୋତି ଯଃ
ଯିଏ କୌଣସି ଉପାୟରେ ନାରୀ-ପୁରୁଷଙ୍କର ଏକତାକୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରେ,
ଯାତ୍ଯନ୍ତେ କାଲସୂତ୍ରେ ଚ ଵର୍ଷଲକ୍ଷଂ ସ ପାତକୀ
ସମୟର ସୂତ୍ର ଶେଷ ହେଲେ, ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଲୋକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାପୀ ହୋଇ ରହେ।
ରମ୍ଭାଯୁକ୍ତଂ ଶକ୍ରମିମଂ ଚକାର ଵିରତଂ ରତୌ
ଓ ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ରମ୍ଭା ସହିତ ଏକତ୍ର ଥିବାବେଳେ ମିଳନରୁ ବିରତ କରାଇଲେ।
ପୁନରନ୍ଯାଂ ସ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ନିଷେଵ୍ଯ ଶୂଲପାଣିନମ୍
ପୁନି ସେ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଜଣାଣୀକୁ ପାଇଲେ ଏବଂ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ ସେବା କଲେ।
ରୋହିଣୀସହିତଂ ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଚକାର ଵିରତଂ ରତୌ
ସେ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ରୋହିଣୀ ସହିତ ମିଳନରୁ ବିରତ କରାଇଲେ।
ପୁନଃ ଶିଵଂ ସମାରାଧ୍ଯ ପ୍ରାପ୍ଯାହଲ୍ଯାଂ ଚ ପୁଷ୍କରେ
ପୁଣି ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜି ଏବଂ ପୁଷ୍କରରେ ଅହଲ୍ୟାଙ୍କୁ ପାଇଲେ।
ମୁନିଃ ସ୍ଵଭାର୍ଯାସଂସକ୍ତେ ଦିଵସେ ନିର୍ଜନେ ଵନେ
ମୁନି ନିଜ ଜନ୍ମାନ୍ତରୀ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଏକାକୀ ଦିନରେ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହିଥିଲେ।
ବଭୂଵ ପୁତ୍ରଵିଚ୍ଛେଦସ୍ତସ୍ଯ କଲ୍ପାନ୍ତରେ ପୁନଃ 4.46.
କଳ୍ପାନ୍ତରେ ପୁଣି ସେ ପୁଅ ହାରାଇଲେ।
ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରୋ ହାଲିକଂ ଚ ଵୃଷଲ୍ଯା ସହ ସଂଯୁତମ୍
ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଏକ ନିମ୍ନଜାତି ଜଣାଣୀ ହାଳିକା ସହିତ ଏକତ୍ର ଥିଲେ।
ଭ୍ରଷ୍ଟଃ ଶ୍ରୀରାଜ୍ଯଵିତ୍ତେଭ୍ଯସ୍ତଂ ଚକାରାଵଲୀଲଯା
ଭାଗ୍ୟର ଖେଳରେ ସେ ରାଜ୍ୟ, ଧନ ଓ ଶ୍ରୀ ହରାଇଲେ।
ତତଃ ଶିଵଂ ସମାରାଧ୍ଯ ଦାତାରଂ ସର୍ଵସଂପଦାମ୍
ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ ସମ୍ପଦ ଦାତା ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ।
ଆଜାମିଲଂ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଵୃଷଲ୍ଯା ସହ ସଂଯୁତମ୍
ଆଜାମିଳ, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏକ ନିମ୍ନଜାତି ଜଣାଣୀ ସହିତ ଏକତ୍ର ଥିଲେ।
ନିଷ୍ପନ୍ନେ କର୍ମଭୋଗେ ଚ ସ ମଦ୍ଭକ୍ତୋ ମୁମୋଚ ହ
କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ସେ ମୋର ଭକ୍ତ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ।
ସର୍ଵଂ ନିଷେକସାଧ୍ଯଂ ଚ ନିଷେକୋ ବଲଵାନ୍ଵିଧେ
ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବୀଜ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ବୀଜ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ।
ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ଚ ଶଂଭୋଃ ସଂଭୋଗକର୍ମକୃତ୍
ଦେବତ୍ୱ ଥିବା ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ସେ ଶମ୍ଭୁ ସହିତ ଭୋଗ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ପୂର୍ଣେ ଵର୍ଷସହସ୍ରେ ଚ ଗତ୍ଵା ତତ୍ର ମହେଶ୍ଵରଃ
ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାପରେ, ମହେଶ୍ୱର ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ତତ୍ର ଵୀର୍ଯେ ଚ ଭଵିତା ସ୍କନ୍ଦକୋ ଭକ୍ତତାରକଃ
ସେଠାରେ, ସେଇ ବୀଜରୁ ତାରକା ନାଶକ ଭକ୍ତ ଶ୍କନ୍ଦ ଜନ୍ମ ନେବେ।
ଅଧୁନା ତ୍ଵଂ ଗୃହଂ ଗଚ୍ଛ ଭଗଵାନ୍ସ୍ଵଗଣୈଃ ସହ ।। 4.46.
ଏବେ ତୁମେ ଘରକୁ ଯାଅ, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ଗଣମାନେ ସହିତ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା କମଲାକାନ୍ତଃ ଶୀଘ୍ରଂ ସ୍ଵାନ୍ତଃପୁରଂ ଯଯୌ
ଏପରି କହି, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ ତ୍ୱରିତ ନିଜ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଗଲେ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଜଗାମ ଚନ୍ଦନଵନଂ ନିର୍ଜନେ ଚ ତଯା ସହ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଏକାନ୍ତ ଚନ୍ଦନବନକୁ ଗଲେ।
ଅତୀଵ ନିର୍ଜନଂ ରମ୍ଯଂ ଵାଯୁନା ସୁରଭୀକୃତମ୍
ସେଠା ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିର୍ଜନ ଏବଂ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଥିଲା, ପବନର ସୁଗନ୍ଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା।
ପୁଷ୍ପତଲ୍ପସମାକୀର୍ଣେ ପରପୁଷ୍ଟରୁତଶ୍ରୁତେ
ସେଠି ଫୁଲର ଶଯ୍ୟା ଛାଡ଼ି ଥିଲା, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ମଧୁର ସ୍ୱର ଶୁଣାଯାଉଥିଲା।
କୃଷ୍ଣସଂଭୋଗମାତ୍ରେଣ ସୁଖସଂମୂର୍ଚ୍ଛିତା ଚ ସା
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ମିଳନ ମାତ୍ରରେ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁଖରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ତସ୍ଥତୁସ୍ତତ୍ର ସଂଯୁକ୍ତୌ ରାଧାରାସେଶ୍ଵରୌ ମୁନେ
ହେ ମୁନି, ସେଠି ରାଧା ଓ କୃଷ୍ଣ, ରାସ ନୃତ୍ୟର ସ୍ୱାମୀମାନେ, ଏକାସାଥିରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ମଙ୍ଗଲଂ କର୍ମ ଯଃ ଶୃଣୋତି ସମାହିତଃ
ଏହି ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଯିଏ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣେ—
ମହାଶୋକାର୍ଣଵେ ମଗ୍ନୋ ଭେଦେ ପୁତ୍ରକଲତ୍ରଯୋଃ
ସେ ପୁଅ ଓ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀରୁ ବିୟୋଗ ହୋଇ ଯଦି ବଡ଼ ଦୁଃଖର ସାଗରରେ ବି ଡୁବିଯାଇଥାଏ—
ସୂତ ଉଵାଚ ପୁନଃ ସଂପ୍ରଷ୍ଟୁମାରେଭେ ଦେଵର୍ଷିଃ କୌତୁକାନ୍ଵିତଃ
ସୂତ କହିଲେ: ପୁଣି, ଦେବଋଷି ଉତ୍ସୁକତାରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ କାଂ କଥାଂ କଥଯାମାସ କଥ୍ଯତାଂ କରୁଣାନିଧେ
ନାରଦ କହିଲେ: ସେ କେଉଁ କଥା କହିଥିଲେ? ଦୟାର ସାଗର, ଦୟାକରି ଏହା କୁହ।
ଉଵାସ ମଲଯଦ୍ରୋଣୀଂ ଵଟମୂଲେ ମନୋହରେ
ସେ ମଲୟ ପାହାଡ଼ର ମନୋହର ଉପତ୍ୟକାରେ, ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ବସିଥିଲେ।
ରାଧା ତଂ ପରିପପ୍ରଚ୍ଛ ସସ୍ମିତଂ ସୁମନୋହରମ୍
ସୁନ୍ଦର ରାଧା ମୃଦୁ ହସରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।