ଶୈଲେଶୈଲେଽତିରମ୍ଯେ ଚ ନଦ୍ଯାଂନଦ୍ଯାଂ ନଦେନଦେ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶୂନ୍ୟ ଶିଖର ଓ ସୁନ୍ଦର ପାହାଡ଼, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନଦୀ ଓ ଝରଣା ପାଖରେ,
କାଞ୍ଚନେ ଭୂମିନିକରେ ଵଟମୃଲେଽତିନିର୍ଜନେ
ସୁନା ମାଟିର ଟିକିରେ, ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ଓ ସବୁଠାରୁ ଶାନ୍ତ ଜାଗାରେ,
ଭ୍ରମରଧ୍ଵନିସଂଯୁକ୍ତେ ପୁଂସ୍କୋକିଲରୁତଶ୍ରୁତେ
ଯେଉଁଠି ମଧୁମକ୍ଷୀର ଗୁଞ୍ଜନ ଓ ପୁରୁଷ କୋଇଲୀର ଡାକ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା,
ଚିତ୍ତେଷୁ ଚେତନାନାଂ ଚ ହରଣଂ ଯୋଷିତାମହୋ
ସେ ସମସ୍ତ ସଚେତନ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ହୃଦୟ ଆକର୍ଷିତ କଲେ, ବିଶେଷକରି ଯୌବନା ମହିଳାମାନଙ୍କୁ।
ପୂର୍ଣମବ୍ଦଶତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସ ରେମେ ଵାମଯା ସହ
ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶତ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସହ ଆନନ୍ଦରେ କାଟିଲେ।
ତସ୍ଥତୁସ୍ତୌ ଚ ତତ୍ରୈଵ ସଂସକ୍ତୌ ସତତଂ ମୁଦା
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ସେଠାରେ ଏକାଠି ଏବଂ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ରହିଲେ।
ପତିଵିଚ୍ଛେଦସଂତାପଂ ଵିଜହୌ ସା ରତିର୍ମୁଦା
ରତି ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱାମୀ ବିୟୋଗର ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ରତିସଂତାପକାରଣମ୍
ଏହିପରି ଭାବରେ ରତିଙ୍କ ଦୁଃଖର କାରଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କହିଦିଆଗଲା।
ଶୃଣ୍ଵତାଂ କର୍ଣପୀଯୂଷଂ ପରମାଶ୍ଚର୍ଯମୀପ୍ସିତମ୍ 4.46.
ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ଲୋକଙ୍କ କାନ ପାଇଁ ଅମୃତ ସମାନ, ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅତି ଆକାଂକ୍ଷିତ।
ଵସଞ୍ଛ୍ଵଶୁରଗେହେ ସ ପାର୍ଵତ୍ଯା ସହ ଶଂକରଃ
ଶିବ ତାଙ୍କ ଶ୍ୱଶୁର ଘରେ ପାର୍ବତୀ ସହ ରହିଲେ।
ରତ୍ନସ୍ଯନ୍ଦନମାରୁହ୍ଯ ରତ୍ନସାରପରିଚ୍ଛଦମ୍
ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ରଥ ଚଢ଼ି, ରତ୍ନମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଲେ।
ଶତଶୃଙ୍ଗେ ସୁଵସନେ ମଲଯେ ଗନ୍ଧମାଦନେ
ଶତଶୃଙ୍ଗ ପାହାଡ଼ରେ, ଶୋଭାପୂର୍ଣ୍ଣ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ମଲୟ ଓ ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼ରେ,
ପୁଲିନ୍ଦେ ଚ କଲିନ୍ଦେ ଚ ପୁଂଡ୍ରେ ପିଂଡାରକେଂଽଧକେ
ପୁଲିନ୍ଦ, କଳିନ୍ଦ, ପୁଣ୍ଡ୍ର, ପିଣ୍ଡାରକ ଓ ଅନ୍ଧକ ଦେଶରେ,
ନିକଟେଽସ୍ତଗିରେଃ ପାର୍ଶ୍ଵଵଟମୂଲେ ମନୋହରେ
ପଶ୍ଚିମ ପାହାଡ଼ ନିକଟରେ, ଆକର୍ଷଣୀୟ ବଟବୃକ୍ଷ ମୂଳରେ।
ନାନାସ୍ଥାନେଷୁ ରହସି ପଶୁପକ୍ଷିଵିଵର୍ଜିତେ
ନାନା ସ୍ଥାନରେ, ଯେଉଁଠାରେ ପଶୁ ଓ ପକ୍ଷୀ ନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଯାଉଥିଲେ।
ଯତ୍ରଯତ୍ର ଶିଵଂ ନୀତ୍ଵା ବଭ୍ରାମ ଧରଣୀତଲମ୍
ଯେଉଁଯେଉଁଠାରେ ଶିବ ତାଙ୍କୁ ନେଇଯାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ପୃଥିବୀର ଉପରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଥିଲେ।
କୃତ୍ଵା ଵିହାରଂ ସୁଚିରଂ ନ ପୂର୍ଣଂ ମାନସଂ ତଯୋଃ
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କର ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା ନାହିଁ।
ମାଯାତୀତୋଽତିମାଯେଶୋ ମାଯାସକ୍ତଃ ସ୍ଵମାଯଯା
ଯିଏ ମାୟାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମାୟାର ନାଥ, ସେ ତାଙ୍କର ନିଜ ମାୟାରେ ଆସକ୍ତ।
ଶକ୍ତିଶକ୍ତିମତୋସ୍ତତ୍ର ନ ବଭୂଵ ପରିଶ୍ରମଃ 4.46.
ଶକ୍ତି ଓ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ଥକାନି ଆସିଲା ନାହିଁ।
ସୁଖସଂସକ୍ତମନସୋଃ ପୁଲକାଞ୍ଚିତଗାତ୍ରଯୋଃ
ସେମାନଙ୍କର ମନ ସୁଖରେ ଲୀନ ଥିଲା, ଦେହ ଆନନ୍ଦରେ କମ୍ପିତ ଓ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହୋଇଥିଲା।
ନଗ୍ନଯୋଃ ସୁଖସଂଭୋଗାଦ୍ରତିଶାସ୍ତ୍ରଵିଧିଜ୍ଞଯୋଃ
ଉଭୟ ନଗ୍ନ ଥିଲେ, ସୁଖର ଭୋଗରେ ଏକତ୍ରିତ ଏବଂ ପ୍ରେମ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଚନ୍ଦନାଗୁରୁକସ୍ତୂରୀସିନ୍ଦୂରବିନ୍ଦୁଲିପ୍ତଯୋଃ
ସେମାନଙ୍କ ଦେହରେ ଚନ୍ଦନ, ଅଗରୁ, କସ୍ତୂରୀ ଓ ସିନ୍ଦୂରର ତିଲକ ଲାଗିଥିଲା।
ଵସନାନାଂ ନୂପୁରାଣାଂ କଙ୍କଣାନାଂ ଚ ସୁନ୍ଦରି
ବସ୍ତ୍ର, ନୂପୁର ଓ କଙ୍କଣର ମଧ୍ୟରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ,
ପୁଷ୍ପତଲ୍ପଂ ଦଲିତଯୋର୍ବାଷ୍ପୋତ୍କର୍ଷଂ ଚ ବିଭ୍ରତୋଃ
ପୁଷ୍ପ ଶଯ୍ୟାରେ ଉଭୟ ଏକାସାଥି ଶୋଇଥିଲେ, ଦୁହେଁ ଅଧିକ ଅଶ୍ରୁ ବର୍ଷାଇଥିଲେ।
ଭାରେଣ ଵିଶ୍ଵଂଭରଯୋର୍ଭାରାକ୍ରାନ୍ତା ଵସୁନ୍ଧରା
ଏହି ଦୁଇଜଣ ବିଶ୍ୱର ଧାରକ ଥିବାରୁ, ତାଙ୍କର ଭାରରେ ପୃଥିବୀ ଦବିଯାଇଥିଲା।
ତଯୋର୍ଭରଭରାକ୍ରାନ୍ତଧରାଯାଶ୍ଚ ଭରେଣ ଚ
ସେମାନଙ୍କ ଭାର ଓ ଭାରକୁ ବହୁଥିବା ପୃଥିବୀର ଭାରରେ,
କଚ୍ଛପସ୍ଯ ଭରେଣୈଵ ସର୍ଵାଧାରା ସମୀରଣାଃ
କଚ୍ଛପର ଭାରରେ, ସମସ୍ତ ଆଧାର ଓ ପବନ ଦବିଯାଇଥିଲେ।
ସର୍ଵଂ ନିଵେଦନଂ ଚକ୍ରୁର୍ନାରାଯଣପଦାମ୍ବୁଜେ 4.46.
ସେମାନେ ସମସ୍ତ କିଛି ନାରାୟଣଙ୍କ ଚରଣକମଳରେ ଅର୍ପଣ କଲେ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ କାଲପ୍ରଯୁକ୍ତଂ କାର୍ଯଂ ଚ ସିଦ୍ଧଂ ତତ୍ସମଯୋଚିତମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ସମୟ ଅନୁସାରେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଥିଲା, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହୋଇଛି।
ପୂର୍ଣେ ଵର୍ଷସହସ୍ରେ ଚ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ଵିରମିଷ୍ଯତି
ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ବିରତ ହେବେ।