ତୌ ଚ ତଂ ଚ ସମାଶ୍ଲିଷ୍ଯାଶିଷଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ରଜଗ୍ମତୁଃ
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ ଏବଂ ପଛେ ଯାଇଲେ।
ଶୀଘ୍ରମାନଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ପାର୍ଵତୀଂ ଶଂକରଂ ସୁତ
ଏ ସନ୍ତାନ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ପାର୍ବତୀ ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଆଣ; ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ।
ଆଜଗାମ ସମାନୀଯ ପାର୍ଵତୀପରମେଶ୍ଵରୌ
ସେ ଗଲେ ଏବଂ ପାର୍ବତୀ ଓ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନେଇ ଆସିଲେ।
ଵୃଦ୍ଧା ଯୁଵତ୍ଯୋ ଯା ଯାଶ୍ଚ ଶୈଲାଶ୍ଚ ଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ମୁଦା 4.45.
ବୟସ୍କ ମହିଳା, ଯୁବତୀ ଓ ପାହାଡ଼ ଝିଅମାନେ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ଦୌଡ଼ିଆସିଲେ।
ହିମାଲଯଶ୍ଚ ମୁଦିତୋ ଦୁଦ୍ରାଵାନୁଵ୍ରଜନ୍ସୁତାମ୍
ହିମାଳୟ ଖୁସିରେ ତାଙ୍କର ଝିଅ ପଛରେ ଦୌଡ଼ିଲେ।
ପ୍ରଣନାମ ପ୍ରମୁଦିତା ନିମଗ୍ନାଽଽନନ୍ଦସାଗରେ
ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିପୁରି, ଆନନ୍ଦ ସାଗରରେ ବିଲୀନ ହୋଇ, ଶିର ନମାଇଲେ।
ହିମାଲଯଶ୍ଚ ମୁଦିତୋ ଗତାଃ ପ୍ରାଣା ଇଵାଗତାଃ
ହିମାଳୟ ଖୁସିରେ ଅନୁଭବ କଲେ, ଯେପରି ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ପୁଣି ଫେରିଆସିଛି।
ଶୂଲଭୃତେ ଗଣେଭ୍ଯଶ୍ଚ ମଧୁପର୍କାଦିକଂ ମୁଦା
ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଶୂଳଧାରୀ ଓ ତାଙ୍କର ଗଣମାନେଙ୍କୁ ମଧୁପର୍କ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଲେ।
ନିତ୍ଯଂ ଷୋଡଶୋପଚାରୈଃ ପୂଜିତଃ ସହ ଭାର୍ଯଯା ଶୋକଜଂ ହର୍ଷଜନକଂ କିଂ ଭୂଯଃ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛସି
ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ସଦା ଷୋଡ଼ଶ ଉପଚାରରେ ପୂଜା କରାଯାଉଥିଲା; ଏଠାରୁ ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଯାହା ଦୁଃଖ ଦୂର କରି ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ?
ରାଧିକୋଵାଚ ରତିଃ ପୁନଃ ପ୍ରିଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯ କିଂ ଚକାର ମୁଦାଽନ୍ଵିତା
ରାଧିକା ପଚାରିଲେ: ରତି ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟତମକୁ ପୁଣି ମିଳିବା ପରେ, ଆନନ୍ଦରେ କଣ କଲେ?
ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ସ୍ଵସ୍ଵାମିଵିଚ୍ଛେଦୋ ମରଣାଦତିଦୁଷ୍କରଃ
ମହିଳାମାନେ ପାଇଁ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବା ମୃତ୍ୟୁଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ କଷ୍ଟଦାୟକ।
ଶିଵଃ ସତୀଂ ତାଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ସଙ୍ଗେ ମଙ୍ଗଲକର୍ମଣି
ଶିବ ତାଙ୍କର ସତୀକୁ ପୁଣି ପାଇ, ଦୁହେଁ ମିଶି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
କଲତ୍ରଵିରହଃ ପୁଂସାଂ ସର୍ଵଶୋକାତ୍ସୁଦୁଷ୍କରଃ
ପୁରୁଷମାନେ ପାଇଁ ଭାର୍ଯ୍ୟାଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖଠାରୁ ଅଧିକ କଷ୍ଟଦାୟକ।
ରତିଃ ପୁଂସୋ ଵିରହିଣୀ ଶିଵଃ ସ୍ତ୍ରୀଵିରହୀ ଚିରମ୍
ରତି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତାଙ୍କର ପତିଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଥିଲେ; ଶିବ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଥିଲେ।
ତଦେଵଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ପରଂ କୌତୂହଲଂ ମମ
ଏହିପରି ମୁଁ ଏଥିରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି; ମୋର ଜିଜ୍ଞାସା ବହୁତ।
ମେଲନଂ ଶକ୍ତିଶିଵଯୋ ରତିମନ୍ମଥଯୋସ୍ତତଃ
ତାପରେ ଶକ୍ତି ଓ ଶିବଙ୍କର, ରତି ଓ ମନ୍ମଥଙ୍କର ମିଳନ ହେଲା।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ କୃଷ୍ଣସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସସ୍ମିତସ୍ତାମୁଵାଚ ହ
ନାରାୟଣ କହିଲେ — ସେଇ କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣ ହସି ହସି ତାକୁ କହିଲେ।
କୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ସ୍ଵାଲଯଂ ତଂ ସମାନୀଯ ହରୋଦ୍ଵାହଗୃହାଦହୋ
କୃଷ୍ଣ କହିଲେ — ହରଙ୍କ ବିବାହ ଗୃହରୁ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ନେଇ ଆସ।
ଭର୍ତୁଃ ସୁଵେଷଂ ଵିଵିଧଂ ସ୍ଵାତ୍ମନଃ ସ୍ଵାଲିଭିର୍ମୁଦା 4.46.
ତାଙ୍କ ସହେଳିମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଓ ତାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଭଳି ଶୃଙ୍ଗାର କଲେ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା କାମସ୍ତୁ ତଦ୍ଭାଵଂ କାମଶାସ୍ତ୍ରଵିଧାଯକଃ
ତାଙ୍କ ମନୋଭାବ ବୁଝି, କାମଦେବ ଯଥାଯଥା କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଶୈଲେଶୈଲେଽତିରମ୍ଯେ ଚ ନଦ୍ଯାଂନଦ୍ଯାଂ ନଦେନଦେ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶୂନ୍ୟ ଶିଖର ଓ ସୁନ୍ଦର ପାହାଡ଼, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନଦୀ ଓ ଝରଣା ପାଖରେ,
କାଞ୍ଚନେ ଭୂମିନିକରେ ଵଟମୃଲେଽତିନିର୍ଜନେ
ସୁନା ମାଟିର ଟିକିରେ, ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ଓ ସବୁଠାରୁ ଶାନ୍ତ ଜାଗାରେ,
ଭ୍ରମରଧ୍ଵନିସଂଯୁକ୍ତେ ପୁଂସ୍କୋକିଲରୁତଶ୍ରୁତେ
ଯେଉଁଠି ମଧୁମକ୍ଷୀର ଗୁଞ୍ଜନ ଓ ପୁରୁଷ କୋଇଲୀର ଡାକ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା,
ଚିତ୍ତେଷୁ ଚେତନାନାଂ ଚ ହରଣଂ ଯୋଷିତାମହୋ
ସେ ସମସ୍ତ ସଚେତନ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ହୃଦୟ ଆକର୍ଷିତ କଲେ, ବିଶେଷକରି ଯୌବନା ମହିଳାମାନଙ୍କୁ।
ପୂର୍ଣମବ୍ଦଶତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସ ରେମେ ଵାମଯା ସହ
ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶତ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସହ ଆନନ୍ଦରେ କାଟିଲେ।
ତସ୍ଥତୁସ୍ତୌ ଚ ତତ୍ରୈଵ ସଂସକ୍ତୌ ସତତଂ ମୁଦା
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ସେଠାରେ ଏକାଠି ଏବଂ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ରହିଲେ।
ପତିଵିଚ୍ଛେଦସଂତାପଂ ଵିଜହୌ ସା ରତିର୍ମୁଦା
ରତି ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱାମୀ ବିୟୋଗର ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ରତିସଂତାପକାରଣମ୍
ଏହିପରି ଭାବରେ ରତିଙ୍କ ଦୁଃଖର କାରଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କହିଦିଆଗଲା।
ଶୃଣ୍ଵତାଂ କର୍ଣପୀଯୂଷଂ ପରମାଶ୍ଚର୍ଯମୀପ୍ସିତମ୍ 4.46.
ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ଲୋକଙ୍କ କାନ ପାଇଁ ଅମୃତ ସମାନ, ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅତି ଆକାଂକ୍ଷିତ।
ଵସଞ୍ଛ୍ଵଶୁରଗେହେ ସ ପାର୍ଵତ୍ଯା ସହ ଶଂକରଃ
ଶିବ ତାଙ୍କ ଶ୍ୱଶୁର ଘରେ ପାର୍ବତୀ ସହ ରହିଲେ।