ଶୀଘ୍ରଂ ଯଯୁସ୍ତେ କୈଲାସଂ ଦେଵା ମାନସଶାଯିନଃ
ଦେବତାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ମନରେ ବସନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର କୈଳାସକୁ ଯାଇଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗତଂ ଦେଵପତ୍ନ୍ଯୋ ମୁନିପତ୍ନ୍ଯଶ୍ଚ ସତ୍ଵରମ୍ ୬୭ ଵାଯୁପତ୍ନୀ କୁବେରସ୍ଯ କାମିନୀ ଶୁକ୍ରକାମିନୀ
ସେ ଯାଇଥିବାକୁ ଦେଖି, ଦେବତାଙ୍କର ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀମାନେ ଓ ଋଷିମାନଙ୍କର ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀମାନେ ତୁରନ୍ତ ସେଠାକୁ ଗଲେ—ବାୟୁଙ୍କର ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀ, କୁବେରଙ୍କର ପ୍ରିୟା, ଶୁକ୍ରଙ୍କର ପ୍ରିୟା।
ଅତ୍ରିଭାର୍ଯାନୁସୂଯା ଚ ଚଂଦ୍ରପତ୍ନ୍ଯସ୍ତଥୈଵ ଚ
ଅତ୍ରିଙ୍କର ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀ ଅନସୂୟା ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀମାନେ ଏଭଳି ଅନେକ ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀମାନେ।
ଅସଂଖ୍ଯକାମିନୀସଂଘଃ ସଂଖ୍ଯାଂ କର୍ତୁଂ ଚ କଃ କ୍ଷମଃ 4.45.
ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ପ୍ରେମିକାମାନେ ଏକସାଥି ଜମା ହେଲେ—ସେମାନେ କେତେ ଥିଲେ ଗଣନା କରିପାରିବା କିଏ?
ରତ୍ନସିଂହାସନେ ରମ୍ଯେ ଵାସଯାମାସୁରୀଶ୍ଵରୀମ୍
ସୁନ୍ଦର ରତ୍ନରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସିଂହାସନରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ବସାଇଲେ ।
ସତି ସ୍ମରସ୍ଯତୋ ଗେହାଦ୍ଯଦ୍ଗତା ତାତମଂଦିରମ୍
ସତୀ, ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଘରକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ନିଜ ଘରଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ ।
ଜାତିସ୍ମରାଂ ସ୍ମାରଯାମି ନିତ୍ଯଂ ସ୍ମରସି ଚେଦ୍ଵଦ
ଯିଏ ଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ କରେ, ସେଠିକୁ ମୁଁ ସ୍ମରଣ କରାଉଛି । ତୁମେ ଯଦି ସ୍ମରଣ କରୁଛ, ମତେ କୁହ ।
ସର୍ଵଂ ସ୍ମରାମି ପ୍ରାଣେଶ ମୌନୀଭୂତୋ ଭଵେତି ତମ୍
ମୁଁ ସବୁ କଥା ସ୍ମରଣ କରୁଛି, ପ୍ରାଣନାଥ । ଭବ, ଏହାକୁ ଶୁଣି ଚୁପ ହେଇଯା ।
ଭୋଜଯାମାସ ଦେଵାଂଶ୍ଚ ନାରାଯଣପୁରୋଗମାନ୍
ସେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଭଲଭାବରେ ଭୋଜନ କରାଇଲେ।
ସସ୍ତ୍ରୀକା ସଗଣାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରମ୍
ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ସହଚରମାନେ ସହିତ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ତୌ ଚ ତଂ ଚ ସମାଶ୍ଲିଷ୍ଯାଶିଷଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ରଜଗ୍ମତୁଃ
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ ଏବଂ ପଛେ ଯାଇଲେ।
ଶୀଘ୍ରମାନଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ପାର୍ଵତୀଂ ଶଂକରଂ ସୁତ
ଏ ସନ୍ତାନ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ପାର୍ବତୀ ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଆଣ; ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ।
ଆଜଗାମ ସମାନୀଯ ପାର୍ଵତୀପରମେଶ୍ଵରୌ
ସେ ଗଲେ ଏବଂ ପାର୍ବତୀ ଓ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନେଇ ଆସିଲେ।
ଵୃଦ୍ଧା ଯୁଵତ୍ଯୋ ଯା ଯାଶ୍ଚ ଶୈଲାଶ୍ଚ ଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ମୁଦା 4.45.
ବୟସ୍କ ମହିଳା, ଯୁବତୀ ଓ ପାହାଡ଼ ଝିଅମାନେ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ଦୌଡ଼ିଆସିଲେ।
ହିମାଲଯଶ୍ଚ ମୁଦିତୋ ଦୁଦ୍ରାଵାନୁଵ୍ରଜନ୍ସୁତାମ୍
ହିମାଳୟ ଖୁସିରେ ତାଙ୍କର ଝିଅ ପଛରେ ଦୌଡ଼ିଲେ।
ପ୍ରଣନାମ ପ୍ରମୁଦିତା ନିମଗ୍ନାଽଽନନ୍ଦସାଗରେ
ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିପୁରି, ଆନନ୍ଦ ସାଗରରେ ବିଲୀନ ହୋଇ, ଶିର ନମାଇଲେ।
ହିମାଲଯଶ୍ଚ ମୁଦିତୋ ଗତାଃ ପ୍ରାଣା ଇଵାଗତାଃ
ହିମାଳୟ ଖୁସିରେ ଅନୁଭବ କଲେ, ଯେପରି ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ପୁଣି ଫେରିଆସିଛି।
ଶୂଲଭୃତେ ଗଣେଭ୍ଯଶ୍ଚ ମଧୁପର୍କାଦିକଂ ମୁଦା
ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଶୂଳଧାରୀ ଓ ତାଙ୍କର ଗଣମାନେଙ୍କୁ ମଧୁପର୍କ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଲେ।
ନିତ୍ଯଂ ଷୋଡଶୋପଚାରୈଃ ପୂଜିତଃ ସହ ଭାର୍ଯଯା ଶୋକଜଂ ହର୍ଷଜନକଂ କିଂ ଭୂଯଃ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛସି
ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ସଦା ଷୋଡ଼ଶ ଉପଚାରରେ ପୂଜା କରାଯାଉଥିଲା; ଏଠାରୁ ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଯାହା ଦୁଃଖ ଦୂର କରି ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ?
ରାଧିକୋଵାଚ ରତିଃ ପୁନଃ ପ୍ରିଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯ କିଂ ଚକାର ମୁଦାଽନ୍ଵିତା
ରାଧିକା ପଚାରିଲେ: ରତି ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟତମକୁ ପୁଣି ମିଳିବା ପରେ, ଆନନ୍ଦରେ କଣ କଲେ?
ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ସ୍ଵସ୍ଵାମିଵିଚ୍ଛେଦୋ ମରଣାଦତିଦୁଷ୍କରଃ
ମହିଳାମାନେ ପାଇଁ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବା ମୃତ୍ୟୁଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ କଷ୍ଟଦାୟକ।
ଶିଵଃ ସତୀଂ ତାଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ସଙ୍ଗେ ମଙ୍ଗଲକର୍ମଣି
ଶିବ ତାଙ୍କର ସତୀକୁ ପୁଣି ପାଇ, ଦୁହେଁ ମିଶି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
କଲତ୍ରଵିରହଃ ପୁଂସାଂ ସର୍ଵଶୋକାତ୍ସୁଦୁଷ୍କରଃ
ପୁରୁଷମାନେ ପାଇଁ ଭାର୍ଯ୍ୟାଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖଠାରୁ ଅଧିକ କଷ୍ଟଦାୟକ।
ରତିଃ ପୁଂସୋ ଵିରହିଣୀ ଶିଵଃ ସ୍ତ୍ରୀଵିରହୀ ଚିରମ୍
ରତି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତାଙ୍କର ପତିଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଥିଲେ; ଶିବ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଥିଲେ।
ତଦେଵଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ପରଂ କୌତୂହଲଂ ମମ
ଏହିପରି ମୁଁ ଏଥିରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି; ମୋର ଜିଜ୍ଞାସା ବହୁତ।
ମେଲନଂ ଶକ୍ତିଶିଵଯୋ ରତିମନ୍ମଥଯୋସ୍ତତଃ
ତାପରେ ଶକ୍ତି ଓ ଶିବଙ୍କର, ରତି ଓ ମନ୍ମଥଙ୍କର ମିଳନ ହେଲା।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ କୃଷ୍ଣସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସସ୍ମିତସ୍ତାମୁଵାଚ ହ
ନାରାୟଣ କହିଲେ — ସେଇ କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣ ହସି ହସି ତାକୁ କହିଲେ।
କୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ସ୍ଵାଲଯଂ ତଂ ସମାନୀଯ ହରୋଦ୍ଵାହଗୃହାଦହୋ
କୃଷ୍ଣ କହିଲେ — ହରଙ୍କ ବିବାହ ଗୃହରୁ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ନେଇ ଆସ।
ଭର୍ତୁଃ ସୁଵେଷଂ ଵିଵିଧଂ ସ୍ଵାତ୍ମନଃ ସ୍ଵାଲିଭିର୍ମୁଦା 4.46.
ତାଙ୍କ ସହେଳିମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଓ ତାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଭଳି ଶୃଙ୍ଗାର କଲେ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା କାମସ୍ତୁ ତଦ୍ଭାଵଂ କାମଶାସ୍ତ୍ରଵିଧାଯକଃ
ତାଙ୍କ ମନୋଭାବ ବୁଝି, କାମଦେବ ଯଥାଯଥା କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।