ଯାତ୍ରାଂ କୁର୍ଵତି ଦେଵେଶେ ପାର୍ଵତ୍ଯା ସହ ଶଂକରେ
ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ଶିବ, ପାର୍ବତୀ ସହିତ ଯାତ୍ରାକୁ ନିକଳିଲେ,
ମେନୋଵାଚ ସହସ୍ରଦୋଷାନ୍ଭଗଵାନାଶୁତୋଷଃ କ୍ଷମିଷ୍ଯସି
ମେନା କହିଲେ: ଭଗବାନ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉଛ, ଏହି ହଜାର ଦୋଷକୁ ମାଫ କରିଦେବ।
ତ୍ଵତ୍ପଦାଂବୁଜଭକ୍ତୈଷା ମଦ୍ଵତ୍ସା ଜନ୍ମ ଜନ୍ମନି
ମୋ ପୁଅଟିଏ, ତୁମର ପଦପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତି ରଖିଛି, ସେ ଜଣେ ମୋର ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ମାନେ ପୁଅ ଭଳି ହେବ।
ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତିଶ୍ରୁତିମାତ୍ରେଣ ହର୍ଷାଶ୍ରୁପୁଲକାନ୍ଵିତା
ତୁମର ଭକ୍ତି ବିଷୟରେ କେବଳ ଶୁଣିଲେ, ସେ ଆନନ୍ଦର ଲୁହ ଝରେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଗା ରୁଆ ଦଣ୍ଡା ହୋଇଯାଏ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ମେନକା ଶୀଘ୍ରଂ ତତ୍ରାଗତ୍ଯ ହିମାଲଯଃ 4.45.
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ମେନା ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆସିଲେ, ହିମାଳୟ ମଧ୍ୟ ଆସିଗଲେ।
କ୍ଵ ଯାସି ଵତ୍ସେତ୍ଯୁଚ୍ଚାର୍ଯ ଶୂନ୍ଯଂ କୃତ୍ଵା ହିମାଲଯମ୍
‘କେଉଁଠି ଯାଉଛୁ, ମୋ ପୁଅ?’ ବୋଲି ଡାକି, ହିମାଳୟକୁ ଖାଲି କରି ଚାଲିଗଲେ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରଃ ସମର୍ପ୍ଯ ଚ ଶିଵାଂ ଶିଵେ
ଏପରି କହି ଶୈଳେନ୍ଦ୍ର ଶିବାଙ୍କୁ ଶିବଙ୍କ ହାତରେ ସମର୍ପଣ କଲେ ।
ନାରାଯଣଶ୍ଚ ଭଗଵାନଧ୍ଯାତ୍ମଵିଦ୍ଯଯା ସ୍ଵଯମ୍
ପ୍ରଭୁ ନାରାୟଣ ନିଜେ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କଥା ବୁଝିଲେ ।
ନନାମ ପାର୍ଵତୀ ଭକ୍ତ୍ଯା ମାତରଂ ପିତରଂ ଗୁରୁମ୍
ପାର୍ବତୀ ଭକ୍ତି ସହିତ ନିଜ ମାଆ, ବାପା ଓ ଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ।
ପାର୍ଵତୀରୋଦନେନୈଵ ରୁରୁଦୁଃ ସର୍ଵଯୋଷିତଃ
ପାର୍ବତୀ ରୋଦନ କରିବାରୁ ସମସ୍ତ ଜନନୀମାନେ ମଧ୍ୟ କାନ୍ଦିଲେ ।
ଶୀଘ୍ରଂ ଯଯୁସ୍ତେ କୈଲାସଂ ଦେଵା ମାନସଶାଯିନଃ
ଦେବତାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ମନରେ ବସନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର କୈଳାସକୁ ଯାଇଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗତଂ ଦେଵପତ୍ନ୍ଯୋ ମୁନିପତ୍ନ୍ଯଶ୍ଚ ସତ୍ଵରମ୍ ୬୭ ଵାଯୁପତ୍ନୀ କୁବେରସ୍ଯ କାମିନୀ ଶୁକ୍ରକାମିନୀ
ସେ ଯାଇଥିବାକୁ ଦେଖି, ଦେବତାଙ୍କର ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀମାନେ ଓ ଋଷିମାନଙ୍କର ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀମାନେ ତୁରନ୍ତ ସେଠାକୁ ଗଲେ—ବାୟୁଙ୍କର ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀ, କୁବେରଙ୍କର ପ୍ରିୟା, ଶୁକ୍ରଙ୍କର ପ୍ରିୟା।
ଅତ୍ରିଭାର୍ଯାନୁସୂଯା ଚ ଚଂଦ୍ରପତ୍ନ୍ଯସ୍ତଥୈଵ ଚ
ଅତ୍ରିଙ୍କର ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀ ଅନସୂୟା ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀମାନେ ଏଭଳି ଅନେକ ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀମାନେ।
ଅସଂଖ୍ଯକାମିନୀସଂଘଃ ସଂଖ୍ଯାଂ କର୍ତୁଂ ଚ କଃ କ୍ଷମଃ 4.45.
ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ପ୍ରେମିକାମାନେ ଏକସାଥି ଜମା ହେଲେ—ସେମାନେ କେତେ ଥିଲେ ଗଣନା କରିପାରିବା କିଏ?
ରତ୍ନସିଂହାସନେ ରମ୍ଯେ ଵାସଯାମାସୁରୀଶ୍ଵରୀମ୍
ସୁନ୍ଦର ରତ୍ନରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସିଂହାସନରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ବସାଇଲେ ।
ସତି ସ୍ମରସ୍ଯତୋ ଗେହାଦ୍ଯଦ୍ଗତା ତାତମଂଦିରମ୍
ସତୀ, ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଘରକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ନିଜ ଘରଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ ।
ଜାତିସ୍ମରାଂ ସ୍ମାରଯାମି ନିତ୍ଯଂ ସ୍ମରସି ଚେଦ୍ଵଦ
ଯିଏ ଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ କରେ, ସେଠିକୁ ମୁଁ ସ୍ମରଣ କରାଉଛି । ତୁମେ ଯଦି ସ୍ମରଣ କରୁଛ, ମତେ କୁହ ।
ସର୍ଵଂ ସ୍ମରାମି ପ୍ରାଣେଶ ମୌନୀଭୂତୋ ଭଵେତି ତମ୍
ମୁଁ ସବୁ କଥା ସ୍ମରଣ କରୁଛି, ପ୍ରାଣନାଥ । ଭବ, ଏହାକୁ ଶୁଣି ଚୁପ ହେଇଯା ।
ଭୋଜଯାମାସ ଦେଵାଂଶ୍ଚ ନାରାଯଣପୁରୋଗମାନ୍
ସେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଭଲଭାବରେ ଭୋଜନ କରାଇଲେ।
ସସ୍ତ୍ରୀକା ସଗଣାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରମ୍
ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ସହଚରମାନେ ସହିତ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ତୌ ଚ ତଂ ଚ ସମାଶ୍ଲିଷ୍ଯାଶିଷଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ରଜଗ୍ମତୁଃ
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ ଏବଂ ପଛେ ଯାଇଲେ।
ଶୀଘ୍ରମାନଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ପାର୍ଵତୀଂ ଶଂକରଂ ସୁତ
ଏ ସନ୍ତାନ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ପାର୍ବତୀ ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଆଣ; ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ।
ଆଜଗାମ ସମାନୀଯ ପାର୍ଵତୀପରମେଶ୍ଵରୌ
ସେ ଗଲେ ଏବଂ ପାର୍ବତୀ ଓ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନେଇ ଆସିଲେ।
ଵୃଦ୍ଧା ଯୁଵତ୍ଯୋ ଯା ଯାଶ୍ଚ ଶୈଲାଶ୍ଚ ଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ମୁଦା 4.45.
ବୟସ୍କ ମହିଳା, ଯୁବତୀ ଓ ପାହାଡ଼ ଝିଅମାନେ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ଦୌଡ଼ିଆସିଲେ।
ହିମାଲଯଶ୍ଚ ମୁଦିତୋ ଦୁଦ୍ରାଵାନୁଵ୍ରଜନ୍ସୁତାମ୍
ହିମାଳୟ ଖୁସିରେ ତାଙ୍କର ଝିଅ ପଛରେ ଦୌଡ଼ିଲେ।
ପ୍ରଣନାମ ପ୍ରମୁଦିତା ନିମଗ୍ନାଽଽନନ୍ଦସାଗରେ
ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିପୁରି, ଆନନ୍ଦ ସାଗରରେ ବିଲୀନ ହୋଇ, ଶିର ନମାଇଲେ।
ହିମାଲଯଶ୍ଚ ମୁଦିତୋ ଗତାଃ ପ୍ରାଣା ଇଵାଗତାଃ
ହିମାଳୟ ଖୁସିରେ ଅନୁଭବ କଲେ, ଯେପରି ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ପୁଣି ଫେରିଆସିଛି।
ଶୂଲଭୃତେ ଗଣେଭ୍ଯଶ୍ଚ ମଧୁପର୍କାଦିକଂ ମୁଦା
ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଶୂଳଧାରୀ ଓ ତାଙ୍କର ଗଣମାନେଙ୍କୁ ମଧୁପର୍କ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଲେ।
ନିତ୍ଯଂ ଷୋଡଶୋପଚାରୈଃ ପୂଜିତଃ ସହ ଭାର୍ଯଯା ଶୋକଜଂ ହର୍ଷଜନକଂ କିଂ ଭୂଯଃ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛସି
ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ସଦା ଷୋଡ଼ଶ ଉପଚାରରେ ପୂଜା କରାଯାଉଥିଲା; ଏଠାରୁ ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଯାହା ଦୁଃଖ ଦୂର କରି ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ?
ରାଧିକୋଵାଚ ରତିଃ ପୁନଃ ପ୍ରିଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯ କିଂ ଚକାର ମୁଦାଽନ୍ଵିତା
ରାଧିକା ପଚାରିଲେ: ରତି ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟତମକୁ ପୁଣି ମିଳିବା ପରେ, ଆନନ୍ଦରେ କଣ କଲେ?