ରତ୍ନସିଂହାସନେ ଶଂଭୁର୍ମେନାଦତ୍ତେ ମନୋହରେ ୪୫ ରତ୍ନପ୍ରଦୀପଶତକୈର୍ଜ୍ଵଲଦ୍ଭି ର୍ଜ୍ଵଲିତଂ ଶ୍ରିଯା
ରତ୍ନମଣିର ସିଂହାସନରେ ମନୋହର ଶମ୍ଭୁ ବସିଥିଲେ, ଶତଶଃ ରତ୍ନଦୀପର ଆଲୋକରେ ତାଙ୍କୁ ଅପୂର୍ବ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ରତ୍ନଦର୍ପଣଶୋଭାଢ୍ଯଂ ମଂଡିତଂ ଶ୍ଵେତଚାମରୈଃ
ଧଳା ଚାମର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ରତ୍ନ ଦର୍ପଣର ଚମକରେ ଅଲଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା।
ନାନାଚିତ୍ରଵିଚିତ୍ରାଢଯଂ ନିର୍ମିତଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା
ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ବିଭିନ୍ନ ଚିତ୍ର ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
କୁତ୍ରଚିତ୍ସୁରନିର୍ମାଣଵୈକୁଂଠସୁମନୋହରମ୍
କେତେକ ସ୍ଥାନରେ ଦେବତାମାନେ ତିଆରି କରିଥିବା ଭଳି ଭୈକୁଣ୍ଠ ପରି ମନୋହର ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
କୈଲାସଂ ଚ କୁତ୍ରଚନ କୁତ୍ରଚିଦିଂଦ୍ରମଂଦିରମ୍ 4.45.
କେଉଁଠି କେଉଁଠି କୈଳାସ ପରି, ଆଉ କେଉଁଠି ଇନ୍ଦ୍ରର ମହଳ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଅଥ ପ୍ରଭାତକାଲଶ୍ଚ ବଭୂଵ ପ୍ରାଣଵଲ୍ଲଭେ
ଏହିପରେ, ହେ ପ୍ରାଣପ୍ରିୟେ, ପ୍ରଭାତ ସମୟ ଆସିଗଲା।
ସର୍ଵେ ସୁରାଃ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୁଃ ସଜ୍ଜୀଭୂତାଃ ସସଂଭ୍ରମାଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଉଠି, ପୁନଃ ଜୀବନ୍ତ ଓ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ।
ଵାସଗେହଂ ସମାଗତ୍ଯ ଧର୍ମୋ ନାରାଯଣାଜ୍ଞଯା
ସମସ୍ତେ ବାସ ଘରକୁ ଆସି, ଧର୍ମ ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ—
ଧର୍ମ ଉଵାଚ ପାର୍ଵତ୍ଯା ସହ ମାହେଂଦ୍ରେ ଯାତ୍ରାଂ କୁରୁ ହରିଂ ସ୍ମରନ୍
ଧର୍ମ କହିଲେ: ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସହ ମିଳି, ହେ ମହେନ୍ଦ୍ର, ହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ଯାତ୍ରା କର।
ଇତ୍ଥଂ ଧର୍ମଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପାର୍ଵତ୍ଯା ସହ ଶଂକରଃ
ଏଭଳି ଧର୍ମଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସହ ଶଙ୍କର—
ଯାତ୍ରାଂ କୁର୍ଵତି ଦେଵେଶେ ପାର୍ଵତ୍ଯା ସହ ଶଂକରେ
ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ଶିବ, ପାର୍ବତୀ ସହିତ ଯାତ୍ରାକୁ ନିକଳିଲେ,
ମେନୋଵାଚ ସହସ୍ରଦୋଷାନ୍ଭଗଵାନାଶୁତୋଷଃ କ୍ଷମିଷ୍ଯସି
ମେନା କହିଲେ: ଭଗବାନ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉଛ, ଏହି ହଜାର ଦୋଷକୁ ମାଫ କରିଦେବ।
ତ୍ଵତ୍ପଦାଂବୁଜଭକ୍ତୈଷା ମଦ୍ଵତ୍ସା ଜନ୍ମ ଜନ୍ମନି
ମୋ ପୁଅଟିଏ, ତୁମର ପଦପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତି ରଖିଛି, ସେ ଜଣେ ମୋର ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ମାନେ ପୁଅ ଭଳି ହେବ।
ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତିଶ୍ରୁତିମାତ୍ରେଣ ହର୍ଷାଶ୍ରୁପୁଲକାନ୍ଵିତା
ତୁମର ଭକ୍ତି ବିଷୟରେ କେବଳ ଶୁଣିଲେ, ସେ ଆନନ୍ଦର ଲୁହ ଝରେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଗା ରୁଆ ଦଣ୍ଡା ହୋଇଯାଏ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ମେନକା ଶୀଘ୍ରଂ ତତ୍ରାଗତ୍ଯ ହିମାଲଯଃ 4.45.
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ମେନା ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆସିଲେ, ହିମାଳୟ ମଧ୍ୟ ଆସିଗଲେ।
କ୍ଵ ଯାସି ଵତ୍ସେତ୍ଯୁଚ୍ଚାର୍ଯ ଶୂନ୍ଯଂ କୃତ୍ଵା ହିମାଲଯମ୍
‘କେଉଁଠି ଯାଉଛୁ, ମୋ ପୁଅ?’ ବୋଲି ଡାକି, ହିମାଳୟକୁ ଖାଲି କରି ଚାଲିଗଲେ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରଃ ସମର୍ପ୍ଯ ଚ ଶିଵାଂ ଶିଵେ
ଏପରି କହି ଶୈଳେନ୍ଦ୍ର ଶିବାଙ୍କୁ ଶିବଙ୍କ ହାତରେ ସମର୍ପଣ କଲେ ।
ନାରାଯଣଶ୍ଚ ଭଗଵାନଧ୍ଯାତ୍ମଵିଦ୍ଯଯା ସ୍ଵଯମ୍
ପ୍ରଭୁ ନାରାୟଣ ନିଜେ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କଥା ବୁଝିଲେ ।
ନନାମ ପାର୍ଵତୀ ଭକ୍ତ୍ଯା ମାତରଂ ପିତରଂ ଗୁରୁମ୍
ପାର୍ବତୀ ଭକ୍ତି ସହିତ ନିଜ ମାଆ, ବାପା ଓ ଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ।
ପାର୍ଵତୀରୋଦନେନୈଵ ରୁରୁଦୁଃ ସର୍ଵଯୋଷିତଃ
ପାର୍ବତୀ ରୋଦନ କରିବାରୁ ସମସ୍ତ ଜନନୀମାନେ ମଧ୍ୟ କାନ୍ଦିଲେ ।
ଶୀଘ୍ରଂ ଯଯୁସ୍ତେ କୈଲାସଂ ଦେଵା ମାନସଶାଯିନଃ
ଦେବତାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ମନରେ ବସନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର କୈଳାସକୁ ଯାଇଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗତଂ ଦେଵପତ୍ନ୍ଯୋ ମୁନିପତ୍ନ୍ଯଶ୍ଚ ସତ୍ଵରମ୍ ୬୭ ଵାଯୁପତ୍ନୀ କୁବେରସ୍ଯ କାମିନୀ ଶୁକ୍ରକାମିନୀ
ସେ ଯାଇଥିବାକୁ ଦେଖି, ଦେବତାଙ୍କର ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀମାନେ ଓ ଋଷିମାନଙ୍କର ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀମାନେ ତୁରନ୍ତ ସେଠାକୁ ଗଲେ—ବାୟୁଙ୍କର ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀ, କୁବେରଙ୍କର ପ୍ରିୟା, ଶୁକ୍ରଙ୍କର ପ୍ରିୟା।
ଅତ୍ରିଭାର୍ଯାନୁସୂଯା ଚ ଚଂଦ୍ରପତ୍ନ୍ଯସ୍ତଥୈଵ ଚ
ଅତ୍ରିଙ୍କର ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀ ଅନସୂୟା ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀମାନେ ଏଭଳି ଅନେକ ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀମାନେ।
ଅସଂଖ୍ଯକାମିନୀସଂଘଃ ସଂଖ୍ଯାଂ କର୍ତୁଂ ଚ କଃ କ୍ଷମଃ 4.45.
ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ପ୍ରେମିକାମାନେ ଏକସାଥି ଜମା ହେଲେ—ସେମାନେ କେତେ ଥିଲେ ଗଣନା କରିପାରିବା କିଏ?
ରତ୍ନସିଂହାସନେ ରମ୍ଯେ ଵାସଯାମାସୁରୀଶ୍ଵରୀମ୍
ସୁନ୍ଦର ରତ୍ନରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସିଂହାସନରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ବସାଇଲେ ।
ସତି ସ୍ମରସ୍ଯତୋ ଗେହାଦ୍ଯଦ୍ଗତା ତାତମଂଦିରମ୍
ସତୀ, ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଘରକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ନିଜ ଘରଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ ।
ଜାତିସ୍ମରାଂ ସ୍ମାରଯାମି ନିତ୍ଯଂ ସ୍ମରସି ଚେଦ୍ଵଦ
ଯିଏ ଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ କରେ, ସେଠିକୁ ମୁଁ ସ୍ମରଣ କରାଉଛି । ତୁମେ ଯଦି ସ୍ମରଣ କରୁଛ, ମତେ କୁହ ।
ସର୍ଵଂ ସ୍ମରାମି ପ୍ରାଣେଶ ମୌନୀଭୂତୋ ଭଵେତି ତମ୍
ମୁଁ ସବୁ କଥା ସ୍ମରଣ କରୁଛି, ପ୍ରାଣନାଥ । ଭବ, ଏହାକୁ ଶୁଣି ଚୁପ ହେଇଯା ।
ଭୋଜଯାମାସ ଦେଵାଂଶ୍ଚ ନାରାଯଣପୁରୋଗମାନ୍
ସେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଭଲଭାବରେ ଭୋଜନ କରାଇଲେ।
ସସ୍ତ୍ରୀକା ସଗଣାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରମ୍
ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ସହଚରମାନେ ସହିତ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।