ଵାସଗେହଂ ସଂପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଦଦୃଶୁଃ କାମିନୀଗଣାଃ
ବାସଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଆଶା ପ୍ରେମିକାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଚନ୍ଦନାଗୁରୁକସ୍ତୂରୀକୁଂକୁମାଂଚିତଵିଗ୍ରହମ୍
ତାଙ୍କର ଦେହ ଚନ୍ଦନ, ଅଗୁରୁ, କସ୍ତୂରୀ ଓ କୁଙ୍କୁମରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ଅପୂର୍ଵସୂକ୍ଷ୍ମଵେଷାଢ୍ଯଂ ସିଂଦୂରବିଂଦୁଭୂଷିତମ୍
ତାଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ନରମ ପୋଶାକ ଥିଲା, ଶିରେ ସିନ୍ଦୂର ବିନ୍ଦୁ ଲାଗିଥିଲା।
ନଵୀନଯୌଵନସ୍ଥଂ ଚ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରଚିତ୍ତମୋହନମ୍
ସେ ନବୀନ ଯୌବନରେ ଥିଲେ, ମୁନିମାନଙ୍କର ମନକୁ ମୋହିତ କରୁଥିଲେ।
ଅଦିତିଂ ଚ ଶଚୀଂ ଚୈଵ ଲୋପାମୁଦ୍ରାମରୁଂଧତୀମ୍
ଅଦିତି, ଶଚୀ, ଲୋପାମୁଦ୍ରା ଓ ଅରୁନ୍ଧତୀ ଥିଲେ।
ଶତରୂପାଂ ଚ ସଂଜ୍ଞାଂ ଚ ସତୀସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଚ ଷୋଡଶ 4.45.
ଶତରୂପା, ସଞ୍ଜ୍ଞା ଓ ଅନ୍ୟ ଷୋଳ ଶୁଭା ନାରୀମାନେ ଥିଲେ।
ଯା ଯାଃ ସ୍ଥିତାସ୍ତତ୍ର ତାସାଂ ସଂଖ୍ଯାଂ କର୍ତୁଂ ଚ କଃ କ୍ଷମଃ ତମୂଚୁଃ କ୍ରମଶୋ ଦେଵ୍ଯୋ ମଧୁରୋକ୍ତିଂ ସୁଧାମିଵ
ଏଠାରେ ଯେତେ ନାରୀ ଥିଲେ, ସେମାନେ କେତେ ଥିଲେ ଗଣନା କରିବାକୁ କିଏ ସମର୍ଥ? ଦେବୀମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ମଧୁର ଭାବରେ ମନ୍ତ୍ରଣା କଲେ, ମନ୍ତ୍ରଣା ମଧୁ ଭଳି ଲାଗିଲା।
ସରସ୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରିଯାସ୍ଯଂ ଚଂଦ୍ରାଭଂ ସଂତାପଂ ତ୍ଯଜ କାମୁକ
ସରସ୍ୱତୀ କହିଲେ: 'ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖ ଦେଖି, ହେ କାମୁକ, ତୁମ ଦୁଃଖ ଛାଡିଦିଅ।'
କାଲଂ ଗମଯ କାଲେଶ ସଦା ସଂଶ୍ଲେଷପୂର୍ଵକମ୍
'ହେ କାଳେଶ୍ୱର, ସମୟକୁ ସଂଗୀନୀ ସହିତ ଏକତାରେ କାଟ।'
ଲକ୍ଷ୍ମୀରୁଵାଚ ତିଷ୍ଠ ସଂପ୍ରତି କା ଲଜ୍ଜା ପ୍ରାଣା ଯାଂତି ଯଯା ଵିନା
ଲକ୍ଷ୍ମୀ କହିଲେ: 'ଏବେ ରୁହ, ଲଜ୍ଜା କାହିଁକି? ସେ ନଥିଲେ ଜୀବନ ରହିପାରେନି।'
ସାଵିତ୍ର୍ଯୁଵାଚ ତଦାଚମ୍ଯ ସକର୍ପୂରଂ ତାଂବୂଲଂ ଦେହି ଭକ୍ତିତଃ
ସାବିତ୍ରୀ କହିଲେ: 'ମୁଁ ମୁଖ ଧୋଇ, କର୍ପୂର ଦିଆ ତାମ୍ବୁଳ ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଦିଅ।'
ଜାହ୍ନଵ୍ଯୁଵାଚ କାମିନ୍ଯାଃ ସ୍ଵାମିସୌଭାଗ୍ଯଂ ସୁଖଂ ନାତଃ ପରଂ ଭଵେତ୍
ଜାହ୍ନବୀ କହିଲେ: 'କାମିନୀ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀର ଭାଗ୍ୟରୁ ଉପରେ ଆଉ କିଛି ସୁଖ ନାହିଁ।'
ରତିରୁଵାଚ କଥଂ ମମ ପ୍ରାଣନାଥୋ ନିଃସ୍ଵାର୍ଥ ଭସ୍ମସାତ୍କୃତଃ
ରତି କହିଲେ: 'ମୋ ପ୍ରିୟ ସ୍ୱାମୀ ନିଷ୍ଵାର୍ଥ ହୋଇ, କିପରି ଭସ୍ମ ହେଇଗଲେ?'
ଜୀଵଯସି ଵିଭୋ କାମଂ କାମଵ୍ଯାପାରମାତ୍ମନି
'ହେ ବିଭୁ, ତୁମେ କାମ ଓ ତାଙ୍କର କାମକ୍ରିୟାକୁ ଆପଣ ମଧ୍ୟରେ ପুনର୍ଜୀବିତ କରୁଛ।'
ଦମ୍ପତୀଵିରହକ୍ଲେଶଂ ସର୍ଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦଯାନିଧେ
ଦମ୍ପତିଙ୍କ ବିଚ୍ଛିନ୍ନତାର ଦୁଃଖକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଜାଣି, ଦୟାର ସାଗର ତୁମେ—
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା କାମଭସ୍ମାଥ ଦଦୌ ସା ଗ୍ରନ୍ଥିବଂଧିତମ୍ 4.45.
ଏପରି କହି, ସେ କାମର ଭସ୍ମକୁ ଗଠିଆ ଗାଠରେ ବାନ୍ଧି ଦେଇଲେ।
ହରିସ୍ତଦ୍ରୋଦନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କରୁଣାମଯସାଗରଃ
ହରି, ଦୟାର ସାଗର, ସେ ଶୋକର କଥା ଶୁଣି—
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନାରାଯଣଂ ଧର୍ମଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଚ ସୁରାନପି
ନାରାୟଣ, ଧର୍ମ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।
ଶଂକରସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତମୁଵାଚ ହରିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଶଙ୍କରଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ହରି ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଊଚୁର୍ଦେଵ୍ଯୋ ବହୁତରଂ ଵାକ୍ଯଂ ଵିନଯପୂର୍ଵକମ୍
ଦେବୀମାନେ ବହୁ କଥା ବଡ ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କାମଂ ରତିସ୍ତଂ ଚ ପ୍ରଣନାମ ମହେଶ୍ଵରମ୍
କାମ ଓ ରତିଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶଂକରଂ କାମଃ ସ୍ତୁତିଂ କୃତ୍ଵା ଯଥାଗମମ୍
ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, କାମ ପରମ୍ପରାନୁସାରେ ସ୍ତୁତି କଲେ।
କାମଂ ସଂଭାଷ୍ଯ ଦେଵାଶ୍ଚ ଯୁଯୁଜୁଶ୍ଚ ତମାଶିଷମ୍
କାମ ସହ କଥା ହେବା ପରେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଅଥ ଶୈଲଃ ସୁରାନ୍ସର୍ଵାନ୍ନାରାଯଣପୁରୋଗମାନ୍
ତାପରେ ପାହାଡ଼ର ମହାରାଜ, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହ—
ଅଥ ଶଂଭୁର୍ଵାସଗୃହେ ଵାମେ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ପାର୍ଵତୀମ୍
ତାପରେ ଶମ୍ଭୁ ତାଙ୍କର ଗୃହରେ, ବାମପାଶେ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ବସାଇଲେ।
ଭୁକ୍ତଵଂତଂ ଶିଵଂ ତତ୍ର ଦେଵମାତାଽଦିତିଃ ସ୍ଵଯମ୍ 4.45.
ଶିବ ତାଁଠାରେ ଭୋଜନ କରିବା ପରେ, ଦେବମାତା ଅଦିତି ସ୍ୱୟଂ—
ଅଦିତିରୁଵାଚ ଦେହି ଶୀଘ୍ରଂ ମମ ପ୍ରୀତ୍ଯା ଦଂପତ୍ଯୋଃ ପ୍ରୀତିପୂର୍ଵକମ୍
ଅଦିତି କହିଲେ: 'ମୋର ପ୍ରୀତି ପାଇଁ, ଦମ୍ପତିଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରେମ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଦେ।'
ଶଚ୍ଯୁଵାଚ ଯୋ ବଭ୍ରାମ ଭୁଵଂ ମୋହାତ୍କାଲେନ ପ୍ରାପ ତାଂ ସତୀମ୍
ଶଚୀ କହିଲେ: 'ଯିଏ ଭୂମିରେ ମୋହରେ ଘୁଞ୍ଚିଥିଲେ, ସମୟରେ ସେ ସତୀକୁ ପାଇଲେ।'
ଅରୁଂଧତ୍ଯୁଵାଚ ଵିଵିଧଂ ବୋଧଯିତ୍ଵେମାଂ ରତିଂ ଚ କର୍ତୁମର୍ହସି
ଅରୁନ୍ଧତୀ କହିଲେ: 'ବିଭିନ୍ନ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ଶିଖାଇ, ରତି ସହ ମିଶିବା ଉଚିତ।'
ଅହଲ୍ଯୋଵାଚ ତେନ ମେନା ତୁ ମେନେ ତ୍ଵାଂ ସୁତାମର୍ପିତୁମୀଶ୍ଵର
ଅହଳ୍ୟା କହିଲେ: 'ତେଣୁ ମେନା ତୁମକୁ, ଈଶ୍ୱର, ତାଙ୍କର ଜୀଅକୁ ଦେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଭାବିଲେ।'