ଭକ୍ତ୍ଯା ପାଦ୍ଯାଦିଭିର୍ମାଲ୍ଯୈର୍ଦିଵ୍ଯଗଂଧମନୋହରୈଃ
ଭକ୍ତିଭାବରେ ସେ ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ପାଇଁ ପାଣି, ମାଳା ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଦେଇ ଅର୍ପଣ କଲେ।
ଯୌତୁକାନି ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ରତ୍ନାନି ଵିଵିଧାନି ଚ
ସେ ବିବାହ ଉପହାର ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମଣିମୁକ୍ତା ଦେଲେ।
ଗଵାଂ ଲକ୍ଷଂ ଗଜେଂଦ୍ରାଣାଂ ସହସ୍ରାଣି ଚ ରାଧିକେ
ହେ ରାଧିକା, ସେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଗାଈ ଏବଂ ହଜାର ହଜାର ରାଜା ହାତୀ ଦେଲେ।
ତ୍ରିଂଶଲ୍ଲକ୍ଷଂ ହଯାନାଂ ଚ ସଜ୍ଜିତାନାମକାତରଃ
ସେ ତିରିଶି ଲକ୍ଷ ସଜିଥିବା ଘୋଡ଼ା ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ଦେଲେ।
ଶତଂ ଦ୍ଵିଜବଟୂନାଂ ଚ ପାର୍ଵତୀଭ୍ରାତୃକଲ୍ପକମ୍ 4.44.
ସେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଭାଇ ଭାବେ ଶତ ଜଣ ଯୁବକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେଲେ।
ପାର୍ଵତୀଂ ଵସ୍ତୁସହିତାଂ ସ୍ଵସ୍ତୀତ୍ଯୁଚ୍ଚାର୍ଯ ଶଂକରଃ
ଶଙ୍କର ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ସାମଗ୍ରୀ ସହ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ହିମାଲଯଃ ସୁତାଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ପରିହାରଂ ଚକାର ତମ୍
ହିମାଲୟ ତାଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ଦେଇ, ବିଦାୟ ସଂସ୍କାର କଲେ।
ହିମାଲଯ ଉଵାଚ ସର୍ଵାତ୍ମରୂପ ସର୍ଵେଶ ପରମାନଂଦଵିଗ୍ରହ
ହିମାଲୟ କହିଲେ: "ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା ସ୍ୱରୂପ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ପରମ ଆନନ୍ଦ ମୂର୍ତ୍ତି।"
ଗୁଣାର୍ଣଵ ଗୁଣାତୀତ ଗୁଣଯୁକ୍ତ ଗଣେଶ୍ଵର
ଗୁଣର ସମୁଦ୍ର, ଗୁଣ ଉପରେ ଅତିତ, ଗୁଣରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଗଣମାନଙ୍କ ନାଥ।
ଯୋଗାଧାର ଯୋଗରୂପ ଯୋଗଜ୍ଞ ଯୋଗକାରଣ
ଯୋଗର ଆଧାର, ଯୋଗର ରୂପ, ଯୋଗକୁ ଜାଣିଥିବା, ଯୋଗର କାରଣ।
ପ୍ରଲଯପ୍ରଲଯାଦ୍ଯୈକଭଵପ୍ରଲଯକାରଣ
ପ୍ରଳୟର କାରଣ, ପ୍ରଳୟର ଆରମ୍ଭ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ପ୍ରଳୟର ଏକମାତ୍ର କାରଣ।
ସଂହାରକାଲେ ଘୋରେ ଚ ସୃଷ୍ଟିସଂହାରକାରଣ
ଭୟଙ୍କର ସଂହାର ସମୟରେ, ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି ଓ ସଂହାରର କାରଣ।
କାଲସ୍ଵରୂପ କାଲେଶ କାଲେ ଚ ଫଲଦାଯକ
କାଳର ସ୍ୱରୂପ, କାଳର ନାଥ, ସମୟରେ ଫଳ ଦେଇଥିବା।
ଶିଵସ୍ଵରୂପ ଶିଵଦ ଶିଵବୀଜ ଶିଵାଶ୍ରଯ
ଶିବର ସ୍ୱରୂପ, ଶୁଭ ଦେଇଥିବା, ଶିବର ବୀଜ, ଶିବଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ସ୍ତଵନଂ କୃତ୍ଵା ଵିରରାମ ହିମାଲଯଃ 4.44.
ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି, ହିମାଲୟ ଚୁପ ହେଲେ।
ହିମାଲଯକୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ସଂଯତୋ ଯଃ ପଠେନ୍ନରଃ
ଯେଉଁ ମଣିଷ ନିୟମ ରେ ହିମାଲୟଙ୍କ ରଚିତ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼ିଥାଏ—
ଅଥ ଵେଦଵିଧାନେନ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଵହ୍ନିମୀଶ୍ଵରଃ
ଏହିପରେ ବେଦ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଈଶ୍ୱର ଉତ୍ସବାଗ୍ନିକୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ।
ନିଵୃତ୍ତେ ଵିଧିଵଦ୍ଯଜ୍ଞେ ଵିପ୍ରାଯ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଦଦୌ
ଯଜ୍ଞ ନିୟମ ମତେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାପରେ, ସେ ପଣ୍ଡିତଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଲେ।
ଅଥ ପ୍ରଦୀପମାନୀଯ ଶୈଲେଂଦ୍ରନଗରସ୍ତ୍ରିଯଃ
ଏହିପରେ, ଶୈଳେନ୍ଦ୍ର ନଗରର ମହିଳାମାନେ ଦୀପ ନେଇ ଆସିଲେ।
କୃତ୍ଵା ଜଯଧ୍ଵନିଂ ପ୍ରୀତ୍ଯା ଶୁଭନିର୍ମଞ୍ଛନାଦିକମ୍
ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଜୟଧ୍ୱନି କରି, ଶୁଭ ପବିତ୍ରତା ଦିଆଯିବା କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଵାସଗେହଂ ସଂପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଦଦୃଶୁଃ କାମିନୀଗଣାଃ
ବାସଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଆଶା ପ୍ରେମିକାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଚନ୍ଦନାଗୁରୁକସ୍ତୂରୀକୁଂକୁମାଂଚିତଵିଗ୍ରହମ୍
ତାଙ୍କର ଦେହ ଚନ୍ଦନ, ଅଗୁରୁ, କସ୍ତୂରୀ ଓ କୁଙ୍କୁମରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ଅପୂର୍ଵସୂକ୍ଷ୍ମଵେଷାଢ୍ଯଂ ସିଂଦୂରବିଂଦୁଭୂଷିତମ୍
ତାଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ନରମ ପୋଶାକ ଥିଲା, ଶିରେ ସିନ୍ଦୂର ବିନ୍ଦୁ ଲାଗିଥିଲା।
ନଵୀନଯୌଵନସ୍ଥଂ ଚ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରଚିତ୍ତମୋହନମ୍
ସେ ନବୀନ ଯୌବନରେ ଥିଲେ, ମୁନିମାନଙ୍କର ମନକୁ ମୋହିତ କରୁଥିଲେ।
ଅଦିତିଂ ଚ ଶଚୀଂ ଚୈଵ ଲୋପାମୁଦ୍ରାମରୁଂଧତୀମ୍
ଅଦିତି, ଶଚୀ, ଲୋପାମୁଦ୍ରା ଓ ଅରୁନ୍ଧତୀ ଥିଲେ।
ଶତରୂପାଂ ଚ ସଂଜ୍ଞାଂ ଚ ସତୀସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଚ ଷୋଡଶ 4.45.
ଶତରୂପା, ସଞ୍ଜ୍ଞା ଓ ଅନ୍ୟ ଷୋଳ ଶୁଭା ନାରୀମାନେ ଥିଲେ।
ଯା ଯାଃ ସ୍ଥିତାସ୍ତତ୍ର ତାସାଂ ସଂଖ୍ଯାଂ କର୍ତୁଂ ଚ କଃ କ୍ଷମଃ ତମୂଚୁଃ କ୍ରମଶୋ ଦେଵ୍ଯୋ ମଧୁରୋକ୍ତିଂ ସୁଧାମିଵ
ଏଠାରେ ଯେତେ ନାରୀ ଥିଲେ, ସେମାନେ କେତେ ଥିଲେ ଗଣନା କରିବାକୁ କିଏ ସମର୍ଥ? ଦେବୀମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ମଧୁର ଭାବରେ ମନ୍ତ୍ରଣା କଲେ, ମନ୍ତ୍ରଣା ମଧୁ ଭଳି ଲାଗିଲା।
ସରସ୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରିଯାସ୍ଯଂ ଚଂଦ୍ରାଭଂ ସଂତାପଂ ତ୍ଯଜ କାମୁକ
ସରସ୍ୱତୀ କହିଲେ: 'ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖ ଦେଖି, ହେ କାମୁକ, ତୁମ ଦୁଃଖ ଛାଡିଦିଅ।'
କାଲଂ ଗମଯ କାଲେଶ ସଦା ସଂଶ୍ଲେଷପୂର୍ଵକମ୍
'ହେ କାଳେଶ୍ୱର, ସମୟକୁ ସଂଗୀନୀ ସହିତ ଏକତାରେ କାଟ।'
ଲକ୍ଷ୍ମୀରୁଵାଚ ତିଷ୍ଠ ସଂପ୍ରତି କା ଲଜ୍ଜା ପ୍ରାଣା ଯାଂତି ଯଯା ଵିନା
ଲକ୍ଷ୍ମୀ କହିଲେ: 'ଏବେ ରୁହ, ଲଜ୍ଜା କାହିଁକି? ସେ ନଥିଲେ ଜୀବନ ରହିପାରେନି।'