ଵୃଦ୍ଧା ବାଲା ଯୁଵତ୍ଯଶ୍ଚ ଵସ୍ତ୍ରାଭରଣଭୂଷିତାଃ
ବୃଦ୍ଧା, ଶିଶୁ ଓ ଯୁବତୀମାନେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଗହଣାରେ ଶୋଭିତ।
କାଶ୍ଚିତ୍ସିନ୍ଦୂରହସ୍ତାଶ୍ଚ କାଶ୍ଚିତ୍କଂକତିହାକରାଃ
କେହି ହାତରେ ସିନ୍ଦୂର ଧରିଥିଲେ, କେହି ହାତରେ ଦର୍ପଣ ଧରିଥିଲେ।
କାଶ୍ଚିନ୍ନିର୍ଭୂଷିତାଃ କାଶ୍ଚିତ୍ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତାଃ
କେହି କୌଣସି ଗହଣା ପିନ୍ଧିନଥିଲେ, କେହି ସମସ୍ତ ଗହଣାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ଋଷିକନ୍ଯା ଦେଵକନ୍ଯା ନାଗକନ୍ଯା ମନୋହରାଃ
ଋଷିକନ୍ୟା, ଦେବକନ୍ୟା ଓ ନାଗକନ୍ୟାମାନେ, ସମସ୍ତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ।
ସର୍ଵା ଅପ୍ସରସୋ ଦିଵ୍ଯା ରମ୍ଭାଦ୍ଯା ସମୁପସ୍ଥିତାଃ 4.44.
ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଅପ୍ସରାମାନେ, ରମ୍ଭା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଚାରୁଚମ୍ପକଵର୍ଣାଭମେକଵକ୍ତ୍ରଂ ତ୍ରିଲୋଚନମ୍
ଚାରୁ ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ପରି ରଙ୍ଗ, ଗୋଟିଏ ମୁହଁ ଓ ତିନିଟି ଆଖି।
ଚନ୍ଦନାଗୁରୁକସ୍ତୂରୀଚାରୁକୁଙ୍କୁମଭୂଷିତମ୍
ଚନ୍ଦନ, ଅଗୁରୁ, କଷ୍ଟୂରୀ ଓ ସୁନ୍ଦର କୁଙ୍କୁମରେ ଶୋଭିତ।
ଵହ୍ନିଶୌଚେନାତୁଲେନ ଚାତିସୂକ୍ଷ୍ମେଣ ଚାରୁଣା
ଅଗ୍ନି ପରି ଶୁଦ୍ଧ, ତୁଳନାହୀନ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ।
ରତ୍ନଦର୍ପଣହସ୍ତଂ ଚ କଜ୍ଜଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲଲୋଚନମ୍
ହାତରେ ରତ୍ନ ଦର୍ପଣ ଧରିଥିଲେ, ଆଖିରେ କାଜଳ ଲାଗି ଚମକୁଥିଲା।
ଅତୀଵ ତରୁଣଂ ରମ୍ଯୈର୍ଭୂଷିତାଙ୍ଗୈଶ୍ଚ ଭୂଷିତମ୍
ଅତ୍ୟନ୍ତ ଯୁବା, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଗହଣାରେ ଶୋଭିତ।
ଯୋଗସ୍ଵରୂପଂ ଯୋଗେଶଂ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଗୁରୋର୍ଗୁରୁମ୍
ଯୋଗର ସାର, ଯୋଗର ନାଥ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଗୁରୁ।
ଗୁଣଭେଦାଦ୍ରୂପଭେଦଂ ଧତ୍ତେଽନନ୍ତମରୂପକମ୍
ଗୁଣର ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରେ, କିନ୍ତୁ ସେ ନିଜେ ରୂପହୀନ।
ସର୍ଵାଧାରଂ ସର୍ଵବୀଜଂ ସର୍ଵେଶଂ ସର୍ଵଜୀଵନମ୍ ।। ସାକ୍ଷିରୂପଂ ନିରୀହଂ ଚ ପରମାନନ୍ଦମକ୍ଷରମ୍
ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଧାର, ସମସ୍ତଙ୍କର ବୀଜ, ସମସ୍ତଙ୍କର ନାଥ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଜୀବନ; ସାକ୍ଷୀ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି, କାମନା ଶୂନ୍ୟ, ପରମ ଆନନ୍ଦ ଓ ଅକ୍ଷୟ।
ଆଦ୍ଯନ୍ତମଧ୍ଯରହିତଂ ସର୍ଵାଦ୍ଯଂ ସର୍ଵରୂପକମ୍
ଆରମ୍ଭ, ଶେଷ ଓ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ସମସ୍ତର ଆଦି, ସମସ୍ତ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ।
ପ୍ରଶଶଂସୁର୍ଯୁଵତ୍ଯଶ୍ଚ ଧନ୍ଯା ଧନ୍ଯା ସତୀତି ତାଃ 4.44.
ଯୁବତୀମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରି କହିଲେ, 'ଆମେ ଧନ୍ୟ, ଆମେ ଧନ୍ୟ।'
କାମେନ କାଶ୍ଚିତ୍କାମିନ୍ଯୋ ମୌନୀଭୂତାଶ୍ଚ ସ୍ତମ୍ଭିତାଃ
କିଛି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ଥିବା ଯୁବତୀ ନିରବ ଓ ଅଚଳ ହୋଇଗଲେ।
କାଶ୍ଚିନ୍ନିମେଷରହିତା ମୂର୍ଚ୍ଛାମାପୁଶ୍ଚ କାଶ୍ଚନ
କିଛି ଯୁବତୀ ଚକୁ ମିଟିବା ସହିତ ମଧ୍ୟ ଅଚେତନ ହୋଇପଡିଲେ।
କାଶ୍ଚିଦ୍ଭାଵେନ ରୁରୁଦୁଃ ପୁଲକାଞ୍ଚିତଵିଗ୍ରହାଃ
କିଛି ଭାବନାରେ ଭିଜି ଲୁହ ଝରାଇଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ କୁଞ୍ଚିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶଂକରରୂପଂ ଚ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାଃ ସର୍ଵଦେଵତାଃ
ଶଂକରଙ୍କ ରୂପକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲିତ ହେଲେ।
ଵାଦକା ଵାଦଯାମାସୁର୍ନାନାଶିଲ୍ପେନ ତତ୍ର ଵୈ
ସଙ୍ଗୀତକାରମାନେ ବିଭିନ୍ନ କଳାରେ ସଙ୍ଗୀତ ବଜାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ବହିଶ୍ଚକାର ସଦ୍ରତ୍ନାସନସ୍ଥାଂ ରତ୍ନଵେଦିକାମ୍
ବାହାରେ ସେ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ଆସନ ପାଇଁ ରତ୍ନମଣିର ଏକ ମଞ୍ଚ ତିଆରି କଲେ।
ଚାରୁଚନ୍ଦନଚନ୍ଦ୍ରାଭାଂ ନମ୍ରଭାଲସ୍ଥଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲାମ୍
ଚନ୍ଦନ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ନମ୍ର ଲଳାଟ ଦେଖି ଅତି ଆଲୋକମୟ ଲାଗୁଥିଲା।
ତ୍ରିନେତ୍ରଦତ୍ତନେତ୍ରାଂ ତାମନ୍ଯଵାରିତଲୋଚନାମ୍
ତିନି ଚକ୍ଷୁଧାରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ରକ୍ଷିତ ଥିଲା।
ରତ୍ନକେଯୂରଵଲଯରତ୍ନକଙ୍କଣମଣ୍ଡିତାମ୍
ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର କେୟୂର, ବଳୟ ଓ କଙ୍କଣ ପିନ୍ଧି ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ଅମୂଲ୍ଯାତୁଲ୍ଯଚିତ୍ରାଢ୍ଯଵସ୍ତ୍ରଯୁଗ୍ମ ସୁଶୋଭିତାମ୍ 4.44.
ଅମୂଲ୍ୟ, ତୁଳନାହୀନ ଓ ସୁନ୍ଦର ଆଲଂକୃତ ବସ୍ତ୍ର ଯୁଗଳ ପିନ୍ଧି ଅତି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ।
ରତ୍ନଦର୍ପଣହସ୍ତାଂ ଚ କ୍ରୀଡାପଦ୍ମଂ ଵିଘୂର୍ଣତୀମ୍
ତିନି ହାତରେ ରତ୍ନ ଦର୍ପଣ ଧରି, ଖେଳରେ ପଦ୍ମକୁ ଘୁରାଉଥିଲେ।
ଚନ୍ଦନାଗୁରୁକସ୍ତୂରୀକୁଙ୍କୁମେନାଙ୍ଗଚର୍ଚିତାମ୍
ତାଙ୍କର ଦେହ ଚନ୍ଦନ, ଅଗରୁ, କଷ୍ଟୂରୀ ଓ କୁଙ୍କୁମରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲା।
ତ୍ରିନେତ୍ରୋ ନେତ୍ରକୋଣେନ ତାଂ ଦଦର୍ଶ ମୁଦାଽନ୍ଵିତଃ
ତିନି ଚକ୍ଷୁଧାରୀ ଲୋକ ଚକ୍ଷୁର କୋଣରୁ ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ଦେଖିଲେ।
ଶିଵଃ ସର୍ଵଂ ଵିସସ୍ମାର ଦୁର୍ଗାସନ୍ଯସ୍ତମାନସଃ
ଶିବଙ୍କ ମନ ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ ହୋଇଥିଲା, ତେଣୁ ସେ ସବୁକିଛି ଭୁଲିଗଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଶୈଲଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ ସପୁରୋହିତଃ
ଏହି ସମୟରେ ପାହାଡ଼ରାଜା ତାଙ୍କ ପୁରୋହିତମାନେ ସହ ଖୁସିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।