କ୍ଵ ଯାସ୍ଯସି କ୍ଵ ଯାସ୍ଯାମି କ୍ଵ ଗଚ୍ଛନ୍ତ ଇମେ ଵଦ
ତୁମେ କେଉଁଠି ଯିବ, ମୁଁ କେଉଁଠି ଯିବି, ଏହି ଅନ୍ୟମାନେ କେଉଁଠି ଯାଉଛନ୍ତି, ମୋତେ କହ।
ନେତ୍ରନୀରୈସ୍ତ୍ରିନେତ୍ରଂ ତଂ ରୁଦନ୍ତଂ ପ୍ରସିଷେଚ ସଃ
ତିନିଟି ଚକ୍ଷୁରୁ ଝରୁଥିବା ଲୁହରେ, ସେ ଅଶୁପାତ କରୁଥିବା ବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଭିଜାଇଦେଲେ।
ବଭୂଵ ସରସାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ତୀର୍ଥଂ ଭୁଵନପାଵନମ୍
ସେଠାରେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହ୍ରଦ ହେଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରେ।
ସ୍ଥଲଂ ବଭୂଵ ତପସାଂ ମୁକ୍ତିବୀଜଂ ତପସ୍ଵିନାମ୍
ସେଠି ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୁକ୍ତିର ବୀଜ ହେଲା।
ଶୃଣ୍ଵତାଂ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ମୁନୀନାମୂର୍ଧ୍ଵରେତସାମ୍ ଶୃଣୁ ଶଂକର ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଜ୍ଞାନାନଂଦ ସନାତନ
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଉଚ୍ଚ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରିଥିବା ମୁନିମାନେ ଶୁଣୁଥିବା ବେଳେ, ହେ ଶଙ୍କର, ମୁଁ ତୁମକୁ ଜ୍ଞାନ, ଆନନ୍ଦ ଓ ସନାତନତା ବିଷୟରେ କହିବି, ଶୁଣ।
ଜ୍ଞାନଂ ଜ୍ଞାନନିଧେ ଶୋକାଦ୍ଵିସ୍ମୃତୋଽସି ପରାତ୍ପର 4.43.
ହେ ଜ୍ଞାନର ଧନ, ତୁମେ ଶୋକରେ ପଡି ନିଜ ଜ୍ଞାନକୁ ଭୁଲିଯାଇଛ, ତୁମେ ସମସ୍ତଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ସର୍ଵେଷାଂ ପ୍ରାକୃତାନାଂ ଚ ତେ ବୀଜେ ସୁଖଦୁଃଖଯୋଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମୂଳରେ ତୁମ ପାଇଁ ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ରାଗ ଐଶ୍ଵର୍ଯକାମଶ୍ଚ ଵିଦ୍ଵେଷଶ୍ଚ ନିରନ୍ତରମ୍
ମୋହ, ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟର ଆକାଂକ୍ଷା ଓ ନିରନ୍ତର ଦ୍ୱେଷ —
ହତାନ୍ଯେତାନି ସର୍ଵାଣି ହତେ ବୀଜେ ମହେଶ୍ଵର
ହେ ମହେଶ୍ୱର, ମୂଳ ନାଶ ହେଲେ, ଏ ସବୁ ନାଶ ହୁଏ।
ତତ୍କର୍ମ ତପସା ସାଧ୍ଯଂ କର୍ମଣା ଚ ଶୁଭାଶୁଭମ୍
ସେ କାର୍ଯ୍ୟ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସାଧ୍ୟ ହୁଏ, ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଭଲ ଓ ମନ୍ଦ ଦୁହିଁ ସଫଳ ହୁଏ।
ସଂସର୍ଗସାଧ୍ଯୋ ଽଧ୍ଯାସଶ୍ଚ ସଂସର୍ଗଃ ପୁଣ୍ଯତୋ ଭଵେତ୍
ସଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଅଭିନିବେଶ ହୁଏ, ଏବଂ ସଙ୍ଗ ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।
ମନଃ ଶଂଭୋ ମମାଂଶଶ୍ଚ ସର୍ଵେଂଦ୍ରିଯପୁରଃସରମ୍
ହେ ଶମ୍ଭୁ, ମନ ମୋର ଅଂଶ, ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ତାହା ସହ ଅଗ୍ରଗାମୀ।
ବ୍ରହ୍ରୈକଂ ମୂର୍ତିଭେଦସ୍ତୁ ଗୁଣଭେଦେନ ସଂତତମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ଏକ, ତାହାର ରୂପ ଭିନ୍ନତା ଗୁଣ ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତେ ଭିତରେ ବ୍ୟାପିଛି।
ମାଯାଶ୍ରିତୋ ଯଃ ସଗୁଣୋ ମାଯାଽତୀତଶ୍ଚ ନିର୍ଗୁଣଃ
ଯିଏ ମାୟା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ, ସେ ଗୁଣମୟ; ମାୟାକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ, ସେ ନିର୍ଗୁଣ।
ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତିଶ୍ଚ ପ୍ରକୃତିର୍ନିତ୍ଯା ସର୍ଵପ୍ରସୂଃ ସଦା
ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରକୃତି ଚିରକାଳ ରହିଥାଏ, ସେମାନେ ସବୁ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ।
କେଚିଦ୍ଵଦନ୍ତି ଦ୍ଵିଵିଧଂ ବ୍ରହ୍ମ ପ୍ରକୃତିପୂର୍ଵକମ୍ 4.43.
କେହି କହନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମା ଦୁଇପ୍ରକାର, ପ୍ରକୃତି ପୂର୍ବକ।
ତସ୍ମାଦ୍ଭଵତି ତୌ ଦ୍ଵୌ ଚ ତଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ସର୍ଵକାରଣମ୍
ସେଥିରୁ ସେ ଦୁଇ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ଏହି ବ୍ରହ୍ମା ସମସ୍ତ କାରଣ।
ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତିଶ୍ଚ ପ୍ରକୃତିଃ ସର୍ଵଶକ୍ତିପ୍ରସୂଃ .ସଦା
ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରକୃତି ସବୁ ଶକ୍ତିର ମୂଳ ହେଉଛି, ସଦା।
ସର୍ଵେଶ୍ଵରଃ ସର୍ଵସାକ୍ଷୀ ସର୍ଵତ୍ରାସ୍ତି ଫଲପ୍ରଦଃ
ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାକୁର, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦର୍ଶୀ, ସବୁଠାରେ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ନିତ୍ଯଂ ଵିନାଶରହିତଂ ନଶ୍ଵରଂ ପ୍ରାକୃତଂ ସଦା
ସେ ସଦା ଅବିନାଶୀ, ଅନ୍ୟ ସବୁ ନଶ୍ୱର ଏବଂ ପ୍ରକୃତିର ଗଠିତ।
ଆଵଯୋରଂଶଭୂତା ଯେ ପ୍ରାକୃତା ନଷ୍ଟଵିଗ୍ରହାଃ
ଆମର ଅଂଶ ଯେଉଁମାନେ, ସେମାନେ ପ୍ରକୃତିର ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଦେହ ନଶ୍ୱର।
ମମାପ୍ଯେଵଂ ଦ୍ଵିଧା ରୂପଂ ଦ୍ଵିଭୁଜଂ ଚ ଚତୁର୍ଭୁଜମ୍
ମୋର ମଧ୍ୟ ଦୁଇଟି ରୂପ ଅଛି—ଦୁଇଟି ହାତ ଓ ଚାରିଟି ହାତ।
ଗୋଲୋକେ ଦ୍ଵିଭୁଜୋଽହଂ ଚ ଗୋପୀଭିଃ ସହ ରାଧଯା
ଗୋଲୋକରେ, ମୁଁ ଦୁଇଟି ହାତରେ ରହେ, ଗୋପୀମାନେ ଓ ରାଧା ସହିତ।
ପୁରୁଷଶ୍ଚ ସଦା ନିତ୍ଯୋ ନିତ୍ଯା ପ୍ରକୃତିରୀଶ୍ଵରୀ
ପୁରୁଷ ସଦା ନିତ୍ୟ, ପ୍ରକୃତି ମଧ୍ୟ ନିତ୍ୟ ଏବଂ ସ୍ୱାଧୀନ।
ସଶରୀରୌ ନିଃଶରୀରୌ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ସର୍ଵରୂପିଣୌ
ଦେହ ସହିତ କିମ୍ବା ଦେହ ବିନା, ସେମାନେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ସମସ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ସତୀମିଚ୍ଛସି ଚେଚ୍ଛମ୍ଭୋ ପ୍ରକୃତେଃ ସ୍ତଵନଂ କୁରୁ 4.43.
ହେ ଶମ୍ଭୁ, ଯଦି ତୁମେ ସତୀଙ୍କୁ ଚାହଁ, ତେବେ ପ୍ରକୃତିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର।
ତଦ୍ଦିଵ୍ଯଂ କଣ୍ଵଶାଖୋକ୍ତଂ ଭଜ ତେନ ଜଗତ୍ପ୍ରସୂମ୍
କଣ୍ବଶାଖାରେ ଯେଉଁ ଦିବ୍ୟ ସ୍ତୋତ୍ର କହାଯାଇଛି, ତାହା ଦ୍ୱାରା ସେଉଁଠି ଜଗତ୍ ଜନନୀଙ୍କୁ ଉପାସନା କର।
ଦୂରଂ ଵିପ୍ଲଵହେତୁଶ୍ଚ ଯାତୁ ସ୍ତ୍ରୀଵିରହଜ୍ଵରଃ
ସ୍ତ୍ରୀ ବିରହ ଯେଉଁ ଦୁଃଖ ଓ ଅସ୍ଥିରତାର କାରଣ, ସେ ଦୁଃଖ ଦୂରେ ଚାଲିଯାଉ।
ସ୍ତଵନଂ କର୍ତୁମାରେଭେ ପ୍ରକୃତେଶ୍ଚ ମହେଶ୍ଵରଃ ପୁଟାଞ୍ଜଲିଯୁତୋ ଭୂତ୍ଵା ପୁଲକାଞ୍ଚିତଵିଗ୍ରହଃ
ତାପରେ ମହେଶ୍ୱର ହସ୍ତ ଜୋଡି ଅନନ୍ଦରେ ପ୍ରକୃତିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ମହେଶ୍ଵର ଉଵାଚ ବ୍ରାହ୍ମି ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵରୂପେ ତ୍ଵଂ ମାଂ ପ୍ରସୀଦ ସନାତନି
ମହେଶ୍ୱର କହିଲେ: ହେ ବ୍ରାହ୍ମୀ, ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱରୂପିଣୀ, ସନାତନୀ, ମୋତେ କୃପା କର।