ପତିଵ୍ରତେ ସମୁତ୍ତିଷ୍ଠ କଥଂ ମାଂ ନାଦ୍ଯ ସେଵସେ
ପତିବ୍ରତା, ଉଠ, ଆଜି କାହିଁକି ମୋ ସେବା କରୁନାହୁଁ?
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମୃତଦେହଂ ଚ ପ୍ରିଯାଯା ଵିରହାତୁରଃ
ଏପରି କହି, ପ୍ରିୟାଙ୍କ ବିୟୋଗରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କ ନିର୍ଜୀବ ଦେହ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଅଧରେ ଚାଧରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵକ୍ଷୋ ଵକ୍ଷସି ଶଙ୍କରଃ
ଶଙ୍କର ତାଙ୍କ ଅଠିକୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ଅଠିରେ ରଖିଲେ, ଓ ଚାତିକୁ ଚାତିରେ ରଖିଲେ।
ପୁନଃ ସ ଚେତନାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵେଗାଦୁତ୍ଥାଯ ଶୋକତଃ
ପୁଣି ସେ ହୁଷ୍ ହୋଇ, ଶୋକରେ ଦ୍ରୁତ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ସପ୍ତଦ୍ଵୀପସପ୍ତସିନ୍ଧୁଂ ଲୋକାଲୋକଂ ଚ କାଞ୍ଚନମ୍
ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ, ସପ୍ତସିନ୍ଧୁ ଓ ସୁନାର ଲୋକାଲୋକ ପାହାଡ଼ ଉପରେ,
ଶତଶୃଙ୍ଗଗିରେଃ ପାର୍ଶ୍ଵେ ଜମ୍ବୁଦ୍ଵୀପେ ଚ ଭାରତେ 4.43.
ଶତଶୃଙ୍ଗ ପାହାଡ଼ର ପାର୍ଶ୍ୱରେ, ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପ ଭାରତରେ,
ରୁରୋଦୋଚ୍ଚୈଃ ସ୍ଵଯଂ କୃତ୍ଵା ସତି ସାଧ୍ଵୀତ୍ଯୁଦୀର୍ଯ ଚ
ସେ ନିଜେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦି, 'ସତୀ! ହେ ସାଧ୍ବୀ!' ବୋଲି ଡାକିଲେ।
ତନ୍ନେତ୍ରଂ ଚ ସରୋ ନାମ ମୁନୀନାଂ ତପସଃ ସ୍ଥଲମ୍
ସେଠାରେ ଏକ ସରୋବର ହେଲା, ଯାହାକୁ 'ସରୋ' ବୋଲାଯାଏ, ମୁନିମାନଙ୍କ ତପସ୍ୟା ସ୍ଥଳ।
ଯତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନରାଣାଂ ନ ଭଵେଦ୍ଗିରେ
ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ପୁନର୍ଜନ୍ମ ହୁଏ ନାହିଁ, ହେ ପାହାଡ଼।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତାଂ ମାନଵୀଂ ମୂର୍ତିଂ ନରା ଯାନ୍ତି ହରେଃ ପଦମ୍
ସେ ମାନବ ଦେହକୁ ଛାଡ଼ି, ଲୋକେ ହରିଙ୍କ ପଦକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ପୂର୍ଣମବ୍ଦଂ ମହାଯୋଗୀ ଵିରହାତୁରମାନସଃ
ପୂରା ବର୍ଷ ଧରି, ମହାଯୋଗୀ ବିୟୋଗ ଦୁଃଖରେ ମନ ଭରି ରହିଲେ।
ବଭୂଵ ସିଦ୍ଧପୀଠାନାଂ ସମୂହୋ ଵାଞ୍ଛିତପ୍ରଦଃ
ସେଠାରେ ସିଦ୍ଧପୀଠମାନଙ୍କ ଏକ ମହାସଭା ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ।
ଅସ୍ଥିମାଲାଂ ଵିନିର୍ମାଯ ଚକାର କଣ୍ଠଭୂଷଣମ୍
ସେ ଅସ୍ଥିର ମାଳା ତିଆରି କରି, ନିଜ ଗଳାର ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଲେ।
ସତି ପ୍ରାଣେଶ୍ଵରୀତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପୁନର୍ମୂର୍ଚ୍ଛାମଵାପ ସଃ
‘ସତୀ, ପ୍ରାଣର ମହିଳା’ ବୋଲି କହି, ସେ ପୁଣିଥରେ ଅଚେତନ ହେଲେ।
ସ୍ଵାତ୍ମାରାମଃ ପୂର୍ଣକାମୋ ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟୋ ଵିରହଜ୍ଵରାତ୍
ନିଜ ମନରେ ଲୀନ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ, ବିରହର ଜ୍ୱରରେ ଅଚଳ ହେଇ ପଡ଼ି ରହିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵାଃ ସମାଜଗ୍ମୁର୍ଵିସ୍ମିତାଃ ଶିଵସନ୍ନିଧିମ୍ 4.43.
ଏହା ଦେଖି, ଦେବମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଶିବଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ଆସିଗଲେ।
ରତ୍ନଯାନେନାଜଗାମ ପଦ୍ମାର୍ଚିତପଦାମ୍ବୁଜଃ
ଏକ ମଣିମୟ ରଥରେ, ପଦ୍ମାଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମ ପୂଜିତ, ସେ ଆସି ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଈଷଦ୍ଧାସ୍ଯପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯୋ ଵନମାଲାଵିଭୂଷିତଃ
ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ହଳୁକ ହସର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଥିଲା, ଓ ସେ ଅରଣ୍ୟ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ସମୂଷୁରୀଶସଦସି ଲକ୍ଷ୍ମୀକାନ୍ତ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତେ ରୁଦନ୍ତଂ ବୋଧଯାମାସ ଜ୍ଞାନୀଶୋ ଜ୍ଞାନିନାଂ ଗୁରୁମ୍
ପ୍ରଭୁମାନେ ବସିଥିବା ସଭାରେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରି, ଜ୍ଞାନର ମାଲିକ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ, କାନ୍ଦୁଥିବାକୁ ଶାନ୍ତବନା ଦେଲେ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ:
ହିତମଧ୍ଯାତ୍ମସାରଂ ଚ ଦୁଃଖଶୋକନିକୃନ୍ତନମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ଉପକାରୀ, ଆତ୍ମାର ସାର, ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକ କାଟିଦେଇଥିବା ଉପଦେଶ ଦେବି।
ତଥାପି ବୋଧଯାମି ତ୍ଵାଂ ସର୍ଵଜ୍ଞଂ ଵେଧସୋ ଵିଧିମ୍
ତଥାପି, ସମସ୍ତ କିଛି ଜାଣିଥିବା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତୁମକୁ ମୁଁ ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଉଛି।
ଵ୍ଯଵହାରୋଽସ୍ତି ଲୋକେଷୁ ସର୍ଵଃ ସର୍ଵପରସ୍ପରମ୍ .
ସମସ୍ତ ଲୋକରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପରସ୍ପର ବ୍ୟବହାର ଅଛି।
ଵିଷ୍ଣୁମାଯା ବଲଵତୀ ଗୁଣଯୁକ୍ତଂ ପ୍ରବାଧତେ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟା ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଗୁଣଧର୍ମ ସହିତ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବ୍ୟାପି ରଖେ।
ତତ୍ରାତୀତେ କୁତସ୍ତାନି ସୁଦିନେ ଚ ସମାଗତେ
ଅତୀତରେ ସେ ସମସ୍ତ କଥା କେଉଁଠି ଗଲା, ଓ ଭଲ ଦିନ ଆସିଲେ କଣ ହୁଏ?
ସର୍ଵାଣ୍ଯେତାନି ଗଣ୍ଯନ୍ତେ ସ୍ଵପ୍ନାନୀଵ ଵିପଶ୍ଚିତଃ 4.43.
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକମାନେ ଏହି ସମସ୍ତ କଥାକୁ ସ୍ବପ୍ନ ପରି ଗଣନା କରନ୍ତି।
ଚେତନାଂ କୁରୁ ଭଦ୍ରଂ ତେ ସତୀଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ତୁମ ଜ୍ଞାନକୁ ଜାଗ୍ରତ କର, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସତୀକୁ ପୁନି ପାଇବ।
ତେଜଃ ସୂର୍ଯଂ ମହୀଂ ଗନ୍ଧୋ ତଥା ତ୍ଵାଂ ଚ ସତୀ ଶିଵ
ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜ, ଧରିତ୍ରୀ, ସୁଗନ୍ଧ ଓ ତୁମେ, ହେ ଶିବ, ସତୀ।
ନେତ୍ରାଣ୍ଯୁନ୍ମୀଲନଂ କୃତ୍ଵା ତ୍ରିନେତ୍ରଃ ଶ୍ରୂଯତାମିତି କସ୍ତ୍ଵଂ ତେଜଃସ୍ଵରୂପୋଽସି କ ଇମେ ତଵ ସନ୍ନିଧୌ
ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲି, ସେ କହିଲେ: 'ଶୁଣ, ତୁମେ କିଏ, ତୁମ ତେଜ ରୂପ କଣ? ଏମାନେ କିଏ, ତୁମ ସାଙ୍ଗରେ କିଏମାନେ?'
କିନ୍ନାମ ଭଵତଶ୍ଚୈଷାଂ କାନି ନାମାନି କା ସତୀ
ତୁମ ଓ ଏମାନଙ୍କ ନାମ କ’ଣ? ସତୀ କିଏ?