ଅପରଂ ଭଵିତଵ୍ଯଂ ଚ ସର୍ଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗାମ ସା 4.42.
ଯେଉଁ ଆସନ୍ତା ଘଟଣା ଥିଲା, ସେ ସବୁ କଥା କହି ଦେବୀ ଚାଲିଗଲେ।
ବଭୂଵାଦର୍ଶନା ଯୋଗାତ୍ସର୍ଵାସାଂ ସିଦ୍ଧିଯୋଗିନୀ
ଯୋଗ ଶକ୍ତିରେ, ସିଦ୍ଧିଯୋଗିନୀ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।
ସ୍ମୃତ୍ଵା ତଚ୍ଚରଣାମ୍ଭୋଜଂ ଦେହଂ ତତ୍ଯାଜ ସୁନ୍ଦରୀ
ସେ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ସୁନ୍ଦରୀ ଦେବୀ ନିଜ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କଲେ।
ସଂଜହାର ପୁରା ଯେନ ଦୈତ୍ଯାନାମଖିଲଂ କୁଲମ୍
ଯେପରି ସେ ପୂର୍ବେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କୁଳକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲେ, ସେପରି ଏବେ ନିଜକୁ ଅପସାର କଲେ।
ଜଗ୍ମୁଃ ଶଂକରସେନାଶ୍ଚ ଦେଶଯଜ୍ଞଂ ଵିନଶ୍ଯ ଚ
ଶଙ୍କରଙ୍କ ସେନାମାନେ ଚାଲିଗଲେ, ଯଜ୍ଞ ଭୂମି ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲା।
ସତ୍ଵରଂ ସର୍ଵଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ କଥଯାମାସୁରୀଶ୍ଵରମ୍ ଜଗାମ ସ୍ଵର୍ଣଦୀତୀରଂ ଯତ୍ର ଦେଵୀକଲେଵରମ୍
ତେବେ ସେମାନେ ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ କହି, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ନଦୀର କୂଳକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବୀଙ୍କ ଦେହ ପଡ଼ିଥିଲା।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଅମ୍ଲାନପଦ୍ମଵକ୍ତ୍ରାଂ ତାଂ ଶଯାନାଂ ଜାହ୍ନଵୀତଟେ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଜାହ୍ନବୀର କୂଳରେ ସେ ଶୁଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଅମ୍ଲାନ ପଦ୍ମ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଦଧତୀମକ୍ଷମାଲାଂ ଚ ପ୍ରତପ୍ତକାଞ୍ଚନପ୍ରଭାମ୍
ସେ ହାତରେ ଅକ୍ଷମାଳା ଧରି ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଗଳିଥିବା ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସତୀଶରୀରଂ ଚ ପ୍ରଦଗ୍ଧୋ ଵିରହାଗ୍ନିନା
ସତୀଙ୍କ ଦେହକୁ ଦେଖି, ବିରହ ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଯାଇଥିଲା।
କଲତ୍ରଶୋକୋ ବଲଵାନ୍ସ୍ଵାତ୍ମାରାମଂ ପରାତ୍ପରମ୍
ପତ୍ନୀ ଶୋକ ଏତେ ଭାରୀ ଥିଲା, ଯେ ନିଜେ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ରହୁଥିବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖିତ ହେଇଗଲେ।
କ୍ଷଣେନ ଚେତନାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ତାମୁଵାଚ ତ୍ରିଲୋଚନଃ
କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଚେତନା ଫେରିଲା, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଶିବ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରୋଽତିଦୀନଶ୍ଚ ଦୀନାନାଂ ଶରଣପ୍ରଦଃ
ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ପୂରିଗଲା, ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ଯିଏ ଦୁଃଖିତମାନେ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଶଂକର ଉଵାଚ ଶଙ୍କରୋଽହଂ ତଵ ସ୍ଵାମୀ ପଶ୍ଯ ମାଂ ନିକଟାଗତମ୍
ଶଙ୍କର କହିଲେ: ମୁଁ ଶଙ୍କର, ତୁମର ସ୍ୱାମୀ; ଦେଖ, ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ଆସିଛି।
ଶିଵଂ ଶିଵପ୍ରଦଂ ସର୍ଵସଂପଦ୍ରୂପଂ ଚ ସିଦ୍ଧିଦମ୍
ମୁଁ ଶିବ, ଶିବତ୍ୱ ଦେଇଥିବା, ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧିର ଆକାର, ଏବଂ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା।
ଶକ୍ତୋଽହଂ ଚ ତ୍ଵଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସର୍ଵଶକ୍ତିସ୍ଵରୂପଯା
ମୁଁ ତୁମ ସହିତ, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମୂର୍ତ୍ତି ଅଛ, ସମସ୍ତ କାମ କରିପାରିବି।
ଯଶ୍ଚ ଶକ୍ତିଂ ନ ଜାନାତି ଜ୍ଞାନହୀନଶ୍ଚ ନିନ୍ଦତି 4.43.
ଯିଏ ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ଓ ଅଜ୍ଞାନରେ ତାଙ୍କୁ ଉପେକ୍ଷା କରନ୍ତି—
ସ୍ଵଯଂ ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ଵଯଂ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସାଧ୍ଯଭୂତା ଵଯଂ ତଵ
ଆମେ ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମା, ନିଜେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମ ପାଇଁ ଆମେ ଅଛୁ।
ମଧୁରାଭାସଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ଚ ମାଂ ଦଗ୍ଧଂ ସେଚନଂ କୁରୁ
ମଧୁର ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୋତେ ଦୟା କର, ମୁଁ ଦୁଃଖରେ ପୁଡ଼ୁଛି।
କଥମଦ୍ଯାପି ରୁଷ୍ଟେଵ ଵିଲପନ୍ତଂ ନ ଭାଷସେ
ମୁଁ କାନ୍ଦୁଛି, ତୁମେ ଏଯାଁ ମଧ୍ୟ ମୋ ସହ କଥା କହୁନାହାଁ, କାହିଁକି ଏପରି କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ ଚୁପ୍ ଅଛ।
ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଚ ନଃ ପ୍ରାଣାନ୍ଗନ୍ତୁଂ ନାର୍ହସି ସୁନ୍ଦରି
ସୁନ୍ଦରୀ, ଆମ ପ୍ରାଣକୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ପତିଵ୍ରତେ ସମୁତ୍ତିଷ୍ଠ କଥଂ ମାଂ ନାଦ୍ଯ ସେଵସେ
ପତିବ୍ରତା, ଉଠ, ଆଜି କାହିଁକି ମୋ ସେବା କରୁନାହୁଁ?
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମୃତଦେହଂ ଚ ପ୍ରିଯାଯା ଵିରହାତୁରଃ
ଏପରି କହି, ପ୍ରିୟାଙ୍କ ବିୟୋଗରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କ ନିର୍ଜୀବ ଦେହ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଅଧରେ ଚାଧରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵକ୍ଷୋ ଵକ୍ଷସି ଶଙ୍କରଃ
ଶଙ୍କର ତାଙ୍କ ଅଠିକୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ଅଠିରେ ରଖିଲେ, ଓ ଚାତିକୁ ଚାତିରେ ରଖିଲେ।
ପୁନଃ ସ ଚେତନାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵେଗାଦୁତ୍ଥାଯ ଶୋକତଃ
ପୁଣି ସେ ହୁଷ୍ ହୋଇ, ଶୋକରେ ଦ୍ରୁତ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ସପ୍ତଦ୍ଵୀପସପ୍ତସିନ୍ଧୁଂ ଲୋକାଲୋକଂ ଚ କାଞ୍ଚନମ୍
ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ, ସପ୍ତସିନ୍ଧୁ ଓ ସୁନାର ଲୋକାଲୋକ ପାହାଡ଼ ଉପରେ,
ଶତଶୃଙ୍ଗଗିରେଃ ପାର୍ଶ୍ଵେ ଜମ୍ବୁଦ୍ଵୀପେ ଚ ଭାରତେ 4.43.
ଶତଶୃଙ୍ଗ ପାହାଡ଼ର ପାର୍ଶ୍ୱରେ, ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପ ଭାରତରେ,
ରୁରୋଦୋଚ୍ଚୈଃ ସ୍ଵଯଂ କୃତ୍ଵା ସତି ସାଧ୍ଵୀତ୍ଯୁଦୀର୍ଯ ଚ
ସେ ନିଜେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦି, 'ସତୀ! ହେ ସାଧ୍ବୀ!' ବୋଲି ଡାକିଲେ।
ତନ୍ନେତ୍ରଂ ଚ ସରୋ ନାମ ମୁନୀନାଂ ତପସଃ ସ୍ଥଲମ୍
ସେଠାରେ ଏକ ସରୋବର ହେଲା, ଯାହାକୁ 'ସରୋ' ବୋଲାଯାଏ, ମୁନିମାନଙ୍କ ତପସ୍ୟା ସ୍ଥଳ।
ଯତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନରାଣାଂ ନ ଭଵେଦ୍ଗିରେ
ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ପୁନର୍ଜନ୍ମ ହୁଏ ନାହିଁ, ହେ ପାହାଡ଼।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତାଂ ମାନଵୀଂ ମୂର୍ତିଂ ନରା ଯାନ୍ତି ହରେଃ ପଦମ୍
ସେ ମାନବ ଦେହକୁ ଛାଡ଼ି, ଲୋକେ ହରିଙ୍କ ପଦକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।