ପଶ୍ଚାଦ୍ବଭୂଵ ସତ୍ପୁତ୍ରା ତଦ୍ଭର୍ତୁରଧିକା ଗୁଣୈଃ
ପରେ, ତାଙ୍କ ଗୁଣରେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏକ ସଦ୍ସନ୍ତାନ ହେଲେ।
ରକ୍ଷ ସର୍ଵବନ୍ଧୁଵର୍ଗାନାତ୍ମନଃ ସର୍ଵସଂପଦମ୍ 4.42.
ତୁମେ ନିଜ ପରିବାର ଓ ସମସ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ରକ୍ଷା କର।
ଲଗ୍ନାଧିପେ ଚ ଲଗ୍ନସ୍ଥେ ଚନ୍ଦ୍ରେ ସ୍ଵତନଯାନ୍ଵିତେ
ଲଗ୍ନେଶ୍ୱର ଲଗ୍ନରେ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ନିଜ ସନ୍ତାନଙ୍କ ସହିତ ଯୋଗ ଥିଲେ,
ମାର୍ଗଶୀର୍ଷେ ଚନ୍ଦ୍ରଵାରେ ସର୍ଵଦୋଷଵିଵର୍ଜିତେ
ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସରେ, ସୋମବାର ଦିନେ, ସମସ୍ତ ଦୋଷ ନାହିଁଥିଲେ,
ସଦପତ୍ଯପ୍ରଦେଽତୀଵ ପତିସୌଭାଗ୍ଯଦାଯିନି
ଏହା ଭଲ ସନ୍ତାନ ଦେଇଥାଏ ଓ ପତିସାଉଭାଗ୍ୟ ବଢ଼ାଇଥାଏ।
ଅତ୍ଯନ୍ତପ୍ରେମାଵିଚ୍ଛେଦପ୍ରଦାଯିନି ପରାତ୍ପରେ
ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭଲପାଇବା ଓ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ପ୍ରେମ ଦେଇଥାଏ, ହେ ପରମେଶ୍ୱର।
ଜଗଦମ୍ବାଂ ଜଗତ୍ପିତ୍ରେ ମୂଲପ୍ରକୃତିମୀଶ୍ଵରୀମ୍
ଜଗତ୍ଜନନୀ, ଜଗତ୍ପିତା, ମୂଳପ୍ରକୃତି ଓ ଦେବୀଙ୍କୁ,
ଆଵିର୍ଭୂତା ପୁରା କଲ୍ପେ ଦେଵାନାଂ ରକ୍ଷଣାଯ ଚ
ପୂର୍ବ କଳ୍ପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ସେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଇଥିଲେ।
ଅସ୍ଯାଃ ସ୍ଵତେଜସା ଦୈତ୍ଯାଃ କେଚିଦ୍ଦଗ୍ଧାଃ ପଲାଯିତାଃ
ତାଙ୍କର ତେଜରେ କିଛି ଦାନବ ଜଳିଗଲେ, କିଛି ପଳାଇଗଲେ,
ବିଲଂ ପ୍ରଵିଵିଶୁଃ କେଚିନ୍ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ପ୍ରାପୁଶ୍ଚ କେଚନ
କିଛି ଗୁହା ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କିଛି ଅଚେତନ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ନିଃଶତ୍ରଵୋ ବଭୂଵୁସ୍ତେ ସୁରା ଅସ୍ଯାଃ ପ୍ରସାଦତଃ 4.42.
ତାଙ୍କର କୃପାରେ ଦେବତାମାନେ ଶତ୍ରୁହୀନ ହେଲେ।
ଦକ୍ଷଶ୍ଚ ଵିଧିଵଦ୍ଦେଵୀଂ ପ୍ରଦଦୌ ଶୂଲପାଣଯେ
ଦକ୍ଷ, ବିଧିମତେ ଦେବୀଙ୍କୁ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ବଭୂଵ କଲହଃ ଶୈଲ ତେନ ଶୂଲଭୃତା ମହାନ୍
ଏହି କାରଣରୁ ପାହାଡ଼ ଓ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ବିବାଦ ହେଲା।
ଦକ୍ଷଶ୍ଚ ସଗଣୋ ରୁଷ୍ଟଃ ପ୍ରଯଯୌ ସ୍ଵାଲଯଂ ତଦା
ତାପରେ ଦକ୍ଷ, ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ନ ଦଦୌ ଯଜ୍ଞଭାଗଂ ଚ ମାତ୍ସର୍ଯାଚ୍ଛୂଲପାଣଯେ
ଇର୍ଷ୍ୟାବଶତଃ ସେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞର ଅଂଶ ଦେଲେ ନାହିଁ।
ନିର୍ଭର୍ତ୍ସ୍ଯ ଚ ବହୁତରଂ ହୃଦଯେନ ଵିଦୂଯତା
ହୃଦୟରେ ବେଦନା ଭରି, ସେ ବାରମ୍ବାର କଠୋର ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କଲେ।
ଭଵିଷ୍ଯଂ କଥଯାମାସ ତ୍ରିକାଲଜ୍ଞା ପରାତ୍ପରା
ତିନି ଦିନର ଜ୍ଞାନୀ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀ, ଆସନ୍ତା ଘଟଣା ବିଷୟରେ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ପଲାଯନଂ ଚ ଦେଵାନାଂ ଯଜ୍ଞସ୍ଥାନାଦ୍ଗିରୀଶ୍ଵରମ୍
ସେ ଦେବତାମାନେ ଯଜ୍ଞ ସ୍ଥଳରୁ ପଳାଇବା ଓ ପାହାଡ଼ର ମହାପ୍ରଭୁ ବିଷୟରେ କହିଲେ।
ଜଯଂ ଶଂକରସୈନ୍ଯାନାଂ ସ୍ଵାତ୍ମନୋ ମୃତ୍ଯୁମେଵ ଚ
ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ସେନାର ଜୟ ଓ ନିଜ ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ କହିଲେ।
ନିର୍ମାଣଂ ନେତ୍ରରସଃ ପ୍ରବୋଧଂ ଚ ଜନାର୍ଦନାତ୍
ସେ ସୃଷ୍ଟି, ନୟନର ରସ ଓ ଜନାର୍ଦନଙ୍କ ଜାଗରଣ ବିଷୟରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ।
ଅପରଂ ଭଵିତଵ୍ଯଂ ଚ ସର୍ଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗାମ ସା 4.42.
ଯେଉଁ ଆସନ୍ତା ଘଟଣା ଥିଲା, ସେ ସବୁ କଥା କହି ଦେବୀ ଚାଲିଗଲେ।
ବଭୂଵାଦର୍ଶନା ଯୋଗାତ୍ସର୍ଵାସାଂ ସିଦ୍ଧିଯୋଗିନୀ
ଯୋଗ ଶକ୍ତିରେ, ସିଦ୍ଧିଯୋଗିନୀ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।
ସ୍ମୃତ୍ଵା ତଚ୍ଚରଣାମ୍ଭୋଜଂ ଦେହଂ ତତ୍ଯାଜ ସୁନ୍ଦରୀ
ସେ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ସୁନ୍ଦରୀ ଦେବୀ ନିଜ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କଲେ।
ସଂଜହାର ପୁରା ଯେନ ଦୈତ୍ଯାନାମଖିଲଂ କୁଲମ୍
ଯେପରି ସେ ପୂର୍ବେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କୁଳକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲେ, ସେପରି ଏବେ ନିଜକୁ ଅପସାର କଲେ।
ଜଗ୍ମୁଃ ଶଂକରସେନାଶ୍ଚ ଦେଶଯଜ୍ଞଂ ଵିନଶ୍ଯ ଚ
ଶଙ୍କରଙ୍କ ସେନାମାନେ ଚାଲିଗଲେ, ଯଜ୍ଞ ଭୂମି ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲା।
ସତ୍ଵରଂ ସର୍ଵଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ କଥଯାମାସୁରୀଶ୍ଵରମ୍ ଜଗାମ ସ୍ଵର୍ଣଦୀତୀରଂ ଯତ୍ର ଦେଵୀକଲେଵରମ୍
ତେବେ ସେମାନେ ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ କହି, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ନଦୀର କୂଳକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବୀଙ୍କ ଦେହ ପଡ଼ିଥିଲା।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଅମ୍ଲାନପଦ୍ମଵକ୍ତ୍ରାଂ ତାଂ ଶଯାନାଂ ଜାହ୍ନଵୀତଟେ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଜାହ୍ନବୀର କୂଳରେ ସେ ଶୁଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଅମ୍ଲାନ ପଦ୍ମ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଦଧତୀମକ୍ଷମାଲାଂ ଚ ପ୍ରତପ୍ତକାଞ୍ଚନପ୍ରଭାମ୍
ସେ ହାତରେ ଅକ୍ଷମାଳା ଧରି ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଗଳିଥିବା ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସତୀଶରୀରଂ ଚ ପ୍ରଦଗ୍ଧୋ ଵିରହାଗ୍ନିନା
ସତୀଙ୍କ ଦେହକୁ ଦେଖି, ବିରହ ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଯାଇଥିଲା।
କଲତ୍ରଶୋକୋ ବଲଵାନ୍ସ୍ଵାତ୍ମାରାମଂ ପରାତ୍ପରମ୍
ପତ୍ନୀ ଶୋକ ଏତେ ଭାରୀ ଥିଲା, ଯେ ନିଜେ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ରହୁଥିବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖିତ ହେଇଗଲେ।