ସ୍ଥାତୁମେତେଷୁ ନିନ୍ଦ୍ଯେଷୁ ନାଧିକାରସ୍ତଵ ପ୍ରଭୋ
ମହାପ୍ରଭୁ, ଏହି ନିନ୍ଦନୀୟ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ଅଧିକାର ରହିବା ନାହିଁ।
ଯାସ୍ଯାମି ପତିସେଵାଯୈ ଗଚ୍ଛ ତାତ ସ୍ଵମନ୍ଦିରମ୍ ପ୍ରସନ୍ନଵଦନଃ ଶ୍ରୀମାନତୀଵ ଵିନଯଂ ଵଚଃ
ମୁଁ ମୋ ପତିଙ୍କୁ ସେବା କରିବାକୁ ଯାଉଛି; ତୁମେ, ପ୍ରିୟ ପିତା, ତୁମ ଘରକୁ ଯାଅ। ସମ୍ପଦରେ ଭୂଷିତ ହସନ୍ତି ମୁଖ ଦେଇ, ସେ ବଡ ନମ୍ରତାରେ କହିଲା।
ଵରଂ ଗୃହାଣ ଦାସ୍ଯାମି ମତ୍ପରିତ୍ରାଣକାରିଣି ।। 4.42.
ମନପସନ୍ଦ ଏକ ଦାନ ଚୟନ କର, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଇବି, ଯେଉଁଥି ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିଛ।
ରୂପଵାନ୍ଗୁଣଵାନ୍ସାଧ୍ଵି ସଂତତଂ ସ୍ଥିରଯୌଵନଃ
ସେ ସୁନ୍ଦର, ଗୁଣବତୀ, ସତୀ ଓ ସଦା ଯୁବତା ରହୁ।
ଚିରଜୀଵୀ ଭଵତୁ ସ ମାର୍କଣ୍ଡେଯାତ୍ପରଃ ସୁତେ
ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଉ, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ପ୍ରତି ଅଧିକ ଜୀବନ ରଖୁ, ଜନନୀ।
ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତଃ ଶିଵସମଃ ସିଦ୍ଧସ୍ତୁ କପିଲାତ୍ପରଃ
ସେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ, ଶିବ ସମାନ, ସିଦ୍ଧ ଓ କପିଳ ପ୍ରତି ଅଧିକ ହେଉ।
ଗୃହା ଭଵନ୍ତୁ ତେ ସାଧ୍ଵି କୁବେରଭଵନାଧିକାଃ
ତୁମ ଘରଗୁଡିକ, ହେ ସତୀ, କୁବେରଙ୍କ ଭବନକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରୁ।
ସ୍ଵଭର୍ତୁରଧିକାନାଂ ଚ ଭଵିଷ୍ଯସି ନ ସଂଶଯଃ
ତୁମେ ତୁମ ପତିଙ୍କ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜନନୀମାନଙ୍କଠାରୁ ଅଧିକ ହେବ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ସା ତଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୀକୃତ୍ଯ ପ୍ରଣମ୍ଯ ସ୍ଵଗୃହଂ ଯଯୌ
ସେ ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ଶିର ନମାଇ, ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ପତିଵ୍ରତାଂ ପ୍ରଶଶଂସ ପ୍ରତିସଂସଦି ସଂସଦି
ସେ ସମସ୍ତ ସଭାରେ ତାଙ୍କର ପତିବ୍ରତା ଧର୍ମକୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ପଶ୍ଚାଦ୍ବଭୂଵ ସତ୍ପୁତ୍ରା ତଦ୍ଭର୍ତୁରଧିକା ଗୁଣୈଃ
ପରେ, ତାଙ୍କ ଗୁଣରେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏକ ସଦ୍ସନ୍ତାନ ହେଲେ।
ରକ୍ଷ ସର୍ଵବନ୍ଧୁଵର୍ଗାନାତ୍ମନଃ ସର୍ଵସଂପଦମ୍ 4.42.
ତୁମେ ନିଜ ପରିବାର ଓ ସମସ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ରକ୍ଷା କର।
ଲଗ୍ନାଧିପେ ଚ ଲଗ୍ନସ୍ଥେ ଚନ୍ଦ୍ରେ ସ୍ଵତନଯାନ୍ଵିତେ
ଲଗ୍ନେଶ୍ୱର ଲଗ୍ନରେ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ନିଜ ସନ୍ତାନଙ୍କ ସହିତ ଯୋଗ ଥିଲେ,
ମାର୍ଗଶୀର୍ଷେ ଚନ୍ଦ୍ରଵାରେ ସର୍ଵଦୋଷଵିଵର୍ଜିତେ
ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସରେ, ସୋମବାର ଦିନେ, ସମସ୍ତ ଦୋଷ ନାହିଁଥିଲେ,
ସଦପତ୍ଯପ୍ରଦେଽତୀଵ ପତିସୌଭାଗ୍ଯଦାଯିନି
ଏହା ଭଲ ସନ୍ତାନ ଦେଇଥାଏ ଓ ପତିସାଉଭାଗ୍ୟ ବଢ଼ାଇଥାଏ।
ଅତ୍ଯନ୍ତପ୍ରେମାଵିଚ୍ଛେଦପ୍ରଦାଯିନି ପରାତ୍ପରେ
ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭଲପାଇବା ଓ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ପ୍ରେମ ଦେଇଥାଏ, ହେ ପରମେଶ୍ୱର।
ଜଗଦମ୍ବାଂ ଜଗତ୍ପିତ୍ରେ ମୂଲପ୍ରକୃତିମୀଶ୍ଵରୀମ୍
ଜଗତ୍ଜନନୀ, ଜଗତ୍ପିତା, ମୂଳପ୍ରକୃତି ଓ ଦେବୀଙ୍କୁ,
ଆଵିର୍ଭୂତା ପୁରା କଲ୍ପେ ଦେଵାନାଂ ରକ୍ଷଣାଯ ଚ
ପୂର୍ବ କଳ୍ପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ସେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଇଥିଲେ।
ଅସ୍ଯାଃ ସ୍ଵତେଜସା ଦୈତ୍ଯାଃ କେଚିଦ୍ଦଗ୍ଧାଃ ପଲାଯିତାଃ
ତାଙ୍କର ତେଜରେ କିଛି ଦାନବ ଜଳିଗଲେ, କିଛି ପଳାଇଗଲେ,
ବିଲଂ ପ୍ରଵିଵିଶୁଃ କେଚିନ୍ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ପ୍ରାପୁଶ୍ଚ କେଚନ
କିଛି ଗୁହା ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କିଛି ଅଚେତନ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ନିଃଶତ୍ରଵୋ ବଭୂଵୁସ୍ତେ ସୁରା ଅସ୍ଯାଃ ପ୍ରସାଦତଃ 4.42.
ତାଙ୍କର କୃପାରେ ଦେବତାମାନେ ଶତ୍ରୁହୀନ ହେଲେ।
ଦକ୍ଷଶ୍ଚ ଵିଧିଵଦ୍ଦେଵୀଂ ପ୍ରଦଦୌ ଶୂଲପାଣଯେ
ଦକ୍ଷ, ବିଧିମତେ ଦେବୀଙ୍କୁ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ବଭୂଵ କଲହଃ ଶୈଲ ତେନ ଶୂଲଭୃତା ମହାନ୍
ଏହି କାରଣରୁ ପାହାଡ଼ ଓ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ବିବାଦ ହେଲା।
ଦକ୍ଷଶ୍ଚ ସଗଣୋ ରୁଷ୍ଟଃ ପ୍ରଯଯୌ ସ୍ଵାଲଯଂ ତଦା
ତାପରେ ଦକ୍ଷ, ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ନ ଦଦୌ ଯଜ୍ଞଭାଗଂ ଚ ମାତ୍ସର୍ଯାଚ୍ଛୂଲପାଣଯେ
ଇର୍ଷ୍ୟାବଶତଃ ସେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞର ଅଂଶ ଦେଲେ ନାହିଁ।
ନିର୍ଭର୍ତ୍ସ୍ଯ ଚ ବହୁତରଂ ହୃଦଯେନ ଵିଦୂଯତା
ହୃଦୟରେ ବେଦନା ଭରି, ସେ ବାରମ୍ବାର କଠୋର ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କଲେ।
ଭଵିଷ୍ଯଂ କଥଯାମାସ ତ୍ରିକାଲଜ୍ଞା ପରାତ୍ପରା
ତିନି ଦିନର ଜ୍ଞାନୀ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀ, ଆସନ୍ତା ଘଟଣା ବିଷୟରେ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ପଲାଯନଂ ଚ ଦେଵାନାଂ ଯଜ୍ଞସ୍ଥାନାଦ୍ଗିରୀଶ୍ଵରମ୍
ସେ ଦେବତାମାନେ ଯଜ୍ଞ ସ୍ଥଳରୁ ପଳାଇବା ଓ ପାହାଡ଼ର ମହାପ୍ରଭୁ ବିଷୟରେ କହିଲେ।
ଜଯଂ ଶଂକରସୈନ୍ଯାନାଂ ସ୍ଵାତ୍ମନୋ ମୃତ୍ଯୁମେଵ ଚ
ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ସେନାର ଜୟ ଓ ନିଜ ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ କହିଲେ।
ନିର୍ମାଣଂ ନେତ୍ରରସଃ ପ୍ରବୋଧଂ ଚ ଜନାର୍ଦନାତ୍
ସେ ସୃଷ୍ଟି, ନୟନର ରସ ଓ ଜନାର୍ଦନଙ୍କ ଜାଗରଣ ବିଷୟରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ।