ଵିପ୍ରଂ ତପଃସୁ ନିରତଂ ସତ୍ଯଜ୍ଞଂ ମରଣୋନ୍ମୁଖମ୍
ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ, ସତ୍ୟବାଦୀ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁକୁ ସମ୍ମୁଖୀନ।
ପ୍ରାପ୍ନୋତି ସୁନ୍ଦରଂ ପୁଣ୍ଯାତ୍ସୌନ୍ଦର୍ଯଂ ପୂର୍ଵଜନ୍ମତଃ
ପୂର୍ବଜନ୍ମର ପୁଣ୍ୟରୁ ଲୋକ ରୂପ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ପାଇଥାଏ।
ସହସ୍ରସୁନ୍ଦରୀକାନ୍ତଂ କାମଶାସ୍ତ୍ର ଵିଶାରଦମ୍
ସେ ଏକ ଲୋକ, ଯିଏ ହଜାର ସୁନ୍ଦରୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଲଜ୍ଜାଇବେ, କାମଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ନିର୍ଜଲେ ନିର୍ଜନେ ରମ୍ଯେ ଶୈଲେଶୈଲେ ନଦେନଦେ 4.42.
ପାଣି ନଥିବା, ଜନଶୂନ୍ୟ ଏବଂ ମନୋହର ସ୍ଥାନରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାହାଡ଼ ଓ ନଦୀପାରେ।
ମଲଯେ ଚନ୍ଦନାରଣ୍ଯେ ଚାରୁଚନ୍ଦନଵାଯୁନା
ମଲୟ ପାହାଡ଼ର ଚନ୍ଦନ ଜଙ୍ଗଲରେ, ସୁଗନ୍ଧିତ ଚନ୍ଦନ ହାଉଁ ହାଉଁ ପବନ ବହୁଥିଲା।
କାମଜ୍ଵରେଣ ଦଗ୍ଧାଯାଃ ଶାଂତିଂ କର୍ତୁମହଂ କ୍ଷମଃ
କାମ ଜ୍ୱରରେ ପିଡିତ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ଦେବାକୁ ମୁଁ ସମର୍ଥ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତଵଂତଂ ତଂ ସ୍ଵରଥାଦଵରୁହ୍ଯ ଚ
ଏଭଳି କହି, ସେ ନିଜ ରଥରୁ ତଳକୁ ଅସିଲେ।
ପଦ୍ମୋଵାଚ ମାଂ ଚେତ୍ପଶ୍ଯସି କାମେନ ସଦ୍ଯୋ ଭସ୍ମ ଭଵିଷ୍ଯସି
ପଦ୍ମା କହିଲେ: ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ କାମ ଭାବରେ ଦେଖିବା, ତୁରନ୍ତ ତୁମେ ଭସ୍ମ ହେଇଯିବ।
ପିପ୍ପଲାଦଂ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ତପସା ପୂତଵିଗ୍ରହମ୍
ପିପ୍ପଳାଦ ମୁନି, ତପସ୍ୟାରେ ଶୁଦ୍ଧ ଶରୀର ଥିବା ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ସ୍ତ୍ରୀଜିତସ୍ପର୍ଶମାତ୍ରେଣ ସର୍ଵପୁଣ୍ଯଂ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି
ମହିଳାଙ୍କୁ ଛୁଇଁଲେ ମାତ୍ର, ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ମାଂ ମାତରଂ ଚ ସ୍ତ୍ରୀଭାଵଂ କୃତ୍ଵା ଯେନ ବ୍ରଵୀଷି ଚ
ତୁମେ ମହିଳା ଭାବ ନେଇ, ମୋତେ 'ମା' ଭାବରେ ଡାକୁଛ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଧର୍ମଃ ସତୀଶାପଂ ନୃପମୂର୍ତିଂ ଵିହାଯ ଚ
ସତୀଙ୍କ ଶାପ ଶୁଣି, ଧର୍ମ ରାଜା ଭାବକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଧର୍ମ ଉଵାଚ ପରସ୍ତ୍ରୀମାତୃବୁଦ୍ଧିଂ ଚ କୁର୍ଵନ୍ତଂ ସଂତତଂ ସତି
ଧର୍ମ କହିଲେ: ଯିଏ ସଦା ଅନ୍ୟର ଜୀବନସାଥୀଙ୍କୁ ମା ଭାବରେ ଦେଖେ—
ଅହଂ ତଵାଂତର୍ଵିଜ୍ଞାତୁମାଗତସ୍ତଵ ସନ୍ନିଧିମ୍ 4.42.
ମୁଁ ତୁମର ମନର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଭାବ ବୁଝିବାକୁ ତୁମ ସମ୍ନିଧିକୁ ଆସିଛି।
କୃତଂ ମେ ଦମନଂ ସାଧ୍ଵି ନ ଵିରୁଦ୍ଧଂ ଯଥୋଚିତମ୍
ଓ ସାଧ୍ବୀ, ମୋର ଦମନ ସଫଳ ହୋଇଛି; ଏହା ଯଥାଯଥିକ ଏବଂ ବିରୋଧୀ ନୁହେଁ।
ଧର୍ମଂ ସ୍ଵଧର୍ମଂ ଵିଜ୍ଞାତୁଂ କାଲଂ କଲଯିତୁଂ କ୍ଷମଃ
ସେ ଧର୍ମ, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଏବଂ ଯଥାସମୟ ବୁଝିବାକୁ ସମର୍ଥ।
ସଂହର୍ତୁଂ ଯଃ କ୍ଷମଃ କାଲେ ସଂହର୍ତାରଂ ଭଵଂ ଵିଭୁଃ
ଯିଏ ଯଥାସମୟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିନାଶ କରିପାରିବ, ସେ ହିଁ ସତ୍ୟ ବିନାଶକର୍ତ୍ତା, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ଶତ୍ରୁଂ ଵିଧାତୁଂ ମିତ୍ରଂ ଚ ସୁପ୍ରୀତିଂ କଲହଂ କ୍ଷମଃ
ସେ ଶତ୍ରୁ, ମିତ୍ର, ଗଭୀର ପ୍ରେମ କିମ୍ବା ବିବାଦ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରିବ।
ଶାପଂ ପ୍ରଦାତୁଂ ସର୍ଵାଶ୍ଚ ସୁଖଦୁଃଖଵରାନ୍କ୍ଷମଃ
ସେ ଶାପ ଦେଇପାରିବ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଦୁଃଖ ଦେଇପାରିବ।
ପ୍ରକୃତିର୍ନିର୍ମିତା ଯେନ ମହାଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ନିର୍ମିତଃ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକୃତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ଏବଂ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମହାବିଷ୍ଣୁ ଗଠିତ।
ଯେନ ଶୁକ୍ଲୀକୃତଂ କ୍ଷୀରଂ ଜଲଂ ଶୀତଂ କୃତଂ ପୁରା
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବକାଳରେ ଦୁଧ ଧଳା ହୋଇଥିଲା, ଜଳ ଢିଲା ହୋଇଥିଲା।
ଅତିତେଜଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ତେଜୋରୂପାଯ ମୂର୍ତ୍ତଯେ
ଅତିଶୟ ତେଜରେ ଉଠି, ତେଜର ଆକୃତି ନେଇ ଦେହରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ସର୍ଵସ୍ମୈ ସର୍ଵବୀଜାଯ ସର୍ଵେଷାମନ୍ତରାତ୍ମନେ
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିବା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମନରେ ଥିବା ଅନ୍ତର୍ୟାମୀଙ୍କୁ
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପୁରତସ୍ତସ୍ଯାସ୍ତସ୍ଥୌ ଧର୍ମୋ ଜଗଦ୍ଗୁରୁଃ 4.42.
ଏପରି କହି, ଜଗତର ଶିକ୍ଷକ ଧର୍ମ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉଭେଇ ରହିଲେ।
ପଦ୍ମୋଵାଚ ସର୍ଵାଂତରେଷୁ ସର୍ଵାତ୍ମା ସର୍ଵଜ୍ଞଃ ସର୍ଵତତ୍ତ୍ଵଵିତ୍
ପଦ୍ମା କହିଲେ — ସମସ୍ତଙ୍କ ଭିତରେ ଥିବା ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ କଥା ଜଣା, ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଅବଗତି କରିଥିବା
କଥଂ ମନୋ ମେ ଵିଜ୍ଞାତୁଂ ଵିଡଂବଯସି କିଂକରୀମ୍
ମୋ ମନକୁ ଜଣିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ତୁମେ କାହିଁକି ତୁମ ଦାସୀକୁ ଭ୍ରମ କରୁଛ?
ତ୍ଵଂ ଚ ଶପ୍ତୋ ମଯାଽଜ୍ଞାନାତ୍ସ୍ତ୍ରୀସ୍ଵଭାଵାତ୍କ୍ରୁଧା ଵିଭୋ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଅଜ୍ଞାନରୁ, ଜନାନୀର ସ୍ଵଭାବ ଓ କ୍ରୋଧରେ ତୁମକୁ ଶାପ ଦେଇଥିଲି।
ଆକାଶୋଽସୌ ଦିଶଃ ସର୍ଵା ଯଦି ନଶ୍ଯନ୍ତି ଵାଯଵଃ
ଯଦି ଆକାଶ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ବାୟୁ ନଷ୍ଟ ହେଇଯାନ୍ତି,
ତ୍ଵଂ ଚ ନଷ୍ଟୋ ଭଵସି ଚେତ୍ସୃଷ୍ଟିନାଶୋ ଭଵେତ୍ତଦା
ଏବଂ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେଇଯାଉ, ତେବେ ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟ ଶେଷ ହେଇଯିବ।
ସତ୍ଯେ ପୂର୍ଣଶ୍ଚତୁଷ୍ପାଦୈଃ ପୌର୍ଣମାସ୍ଯାଂ ଯଥା ଶଶୀ
ସତ୍ୟଯୁଗରେ ତୁମେ ଚାରି ଚରଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି।