ଆଗମିଷ୍ଯତି ଦେଵୋ ଯୋ ନାରାଯଣସହାଯଵାନ୍ 4.41.
ଯେ ଦେବତା ନାରାୟଣଙ୍କ ସହିତ ଆସିବେ, ସେ ଆସିବେ।
ଯୋଗୀଂଦ୍ରାଣାଂ ଵରେଣ୍ଯଂ ତଂ ଜ୍ଞାନିନାଂ ଚ ଗୁରୋର୍ଗୁରୁମ୍
ସେ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ଗୁରୁ ଏବଂ ଗୁରୁମାନଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ।
ଵରଂ ଦଦୌ ଶିଵାଯୈ ସ ଶିଵଶ୍ଚ ତପସଃ ସ୍ଥଲେ
ଶିବ ତପସ୍ୟା ସ୍ଥଳରେ ଶିବାକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଦିସ୍ତଂବପର୍ଯତଂ ସର୍ଵଂ ନଶ୍ଵରମସ୍ଥିରମ୍
ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଘାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁ କିଛି ଅସ୍ଥିର ଏବଂ ନଶ୍ୱର।
ଏକୋ ମହେଂଦ୍ରଃ ଶୈଲାନାଂ ପକ୍ଷାଂଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ ଲୀଲଯା
ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମହାପ୍ରଭୁ ସହଜରେ ପକ୍ଷ କାଟିଦେଲେ।
କେ ଵା ଶୈଲେଷୁ ଯୋଦ୍ଧାରଃ ସୁରୈଃ ସହ ହିମାଲଯ
ହିମାଳୟ, ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ଦେବମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବେ?
ଏକାର୍ଥେ ଯଦି ଶୈଲେନ୍ଦ୍ର ସର୍ଵସଂପଦ୍ଵିନଶ୍ଯତି
ଶୈଳପତି, ଏକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ଯଦି ସମସ୍ତ ସଂପଦ ନଷ୍ଟ ହେଉଛି—
ଶରଣାଗତରକ୍ଷାର୍ଥଂ ପ୍ରାଣାଂଶ୍ଚ ଦାତୁମର୍ହତି
ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ନିଜ ପ୍ରାଣ ଦେବାକୁ ମନୁଷ୍ୟ ସଦା ତୟାରି ରହିବା ଉଚିତ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଵିପ୍ରାଯ ସ୍ଵସୁତାମନରଣ୍ଯୋ ନୃପେଶ୍ଵର
ନୃପେଶ୍ବର ଅନରଣ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିଜ କନ୍ୟା ଦେଇ—
ତମାଶୁ ବୋଧଯାମାସୁର୍ନୀତିଶାସ୍ତ୍ରଵିଦୋ ଜନାଃ
ତା'ପରେ ନୀତିଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥିବା ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଶିଖାଇଦେଲେ।
ତ୍ଵମେଵ ଶୈଲରାଜେଂଦ୍ର ସୁତାଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଶିଵାଯ ଚ 4.41.
ଶୈଳରାଜେନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଇ—
ଵସିଷ୍ଠସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯ ପର୍ଵତେଶ୍ଵରଃ
ବସିଷ୍ଠଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଶୈଳପତି ହସିଲେ।
ହିମାଲଯ ଉଵାଚ ସୁତାଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ସ ଚ କଥମରକ୍ଷତ୍ସର୍ଵସଂପଦମ୍
ହିମାଳୟ କହିଲେ: ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ଦେଇ, ସେ କିପରି ସମସ୍ତ ସଂପଦକୁ ରକ୍ଷା କଲେ?
ଵସିଷ୍ଠ ଉଵାଚ ଚିଂରଜୀଵୀ ଧର୍ମଶୀଲୋ ଵୈଷ୍ଣଵୋ ଵିଜିତେଂଦ୍ରିଯଃ
ବସିଷ୍ଠ କହିଲେ: ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।
ସ୍ଵାଯଂଭୁଵୋ ମନୁଃ ପୂର୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରୋଽତିଧାର୍ମିକଃ
ପୂର୍ବେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ସ୍ୱାୟଂଭୁବ ମନୁ ଅତି ଧର୍ମିକ ଥିଲେ।
ତତୋ ଜଗାମ ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ସହିତଃ ଶତରୂପଯା
ତା'ପରେ ସେ ଶତରୂପାଙ୍କ ସହିତ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଗଲେ।
ଏକାଦଶୋ ମନୁଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଧର୍ମସାଵର୍ଣିରୁଚ୍ଯତେ 4.41.
ଏକାଦଶ ମନୁ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଧର୍ମସାବର୍ଣି ନାମରେ ପରିଚିତ।
ଅପୁତ୍ରକୋ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠସ୍ତପସେ ପୁଷ୍କରଂ ଗତଃ ।। 4.41.
ପୁତ୍ର ନଥିବା ରାଜା, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ପୁଷ୍କରକୁ ଗଲେ।
ତତଃ ସୁଭଗ୍ନଚିତ୍ତଃ ସଞ୍ଚିନ୍ତଯନ୍ଦାରସଂଗ୍ରହମ୍
ତାପରେ, ତାଙ୍କ ମନ ଭାରି ଭଙ୍ଗିତ, ସ୍ତ୍ରୀମାନେ କେମିତି ଏକଠା କରିବେ ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ପଦ୍ମାଂ ଯୁଵତୀ ପଦ୍ମାମିଵ ମନୋରମାମ୍ 4.41.
ସେ ଏକ ଯୁବତୀକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ପଦ୍ମା ପରି ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଆକର୍ଷଣୀୟ।
ମହିଷୀଂ ଚ ନୃପସୁତାନ୍କନ୍ଯକାନୀତିମୁତ୍ତମାମ୍
ରାଣୀ, ରାଜାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଏବଂ ରାଜକନ୍ୟାମାନେ, ସମସ୍ତେ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣର।
ସୁତାଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଚ ମୁନଯେ ରକ୍ଷସ୍ଵ ସର୍ଵସଂପଦମ୍ 4.41.
ପୁଅକୁ ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଇ, ସେ କହିଲେ—‘ତୁମେ ସମସ୍ତ ଧନ ଓ ଶ୍ରୀକୁ ରକ୍ଷା କର।’
ରାଜା ସର୍ଵାନ୍ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଜଗାମ ତପସେ ଶୁଚା
ରାଜା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡି, ଦୁଃଖରେ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ।
ଗୋଲୋକନାଥଂ ସଂସେଵ୍ଯ ଗୋଲୋକଂ ଚ ଜଗାମ ହ ପୁତ୍ରଵତ୍ପାଲଯାମାସ ପ୍ରଜାଃ ସର୍ଵା ମହୀତଲେ
ଗୋଲୋକନାଥଙ୍କୁ ସେବା କରି, ସେ ଗୋଲୋକକୁ ଗଲେ; ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାକୁ ପୁଅ ପରି ରକ୍ଷା କଲେ।
ଵସିଷ୍ଠ ଉଵାଚ କର୍ମଣା ମନସା ଵାଚା ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ନାରାଯଣଂ ଯଥା
ବସିଷ୍ଠ କହିଲେ—କାର୍ଯ୍ୟ, ମନ ଓ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସେବା କରିଥିଲେ।
ଏକଦା ସ୍ଵର୍ଣଦୀଂ ସ୍ନାତୁଂ ଗଚ୍ଛଂତୀଂ ସସ୍ମିତାଂ ସତୀମ୍
ଏକଦିନ, ଶୁଭ ଓ ହସୁଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଗଲେ।
ଚାରୁରତ୍ନରଥସ୍ଥଶ୍ଚ ରତ୍ନାଲଂକାରଭୂଷିତଃ
ସେ ଚମତ୍କାର ରତ୍ନରଥରେ ବସିଥିଲେ, ଯାହା ରତ୍ନ ଓ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ସୁନ୍ଦରୀଂ ରମ୍ଯାମୁଵାଚ ମାଯଯା ଵିଭୁଃ
ସେ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ମନୋହର ଯୁବତୀକୁ ଦେଖି, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ମାୟାରେ କଥା କହିଲେ।
ଧର୍ମ ଉଵାଚ ଅତୀଵ ଯୌଵନସ୍ଥେ ଚ କାମିନି ସ୍ଥିରଯୌଵନେ
ଧର୍ମ କହିଲେ—‘ତୁମେ ଯୁବତାର ଶିଖରରେ ଅଛ, ଯୁବତା ରୂପରେ ସ୍ଥିର ଅଛ।’
ଜରାତୁରସ୍ଯ ଵୃଦ୍ଧସ୍ଯ ସମୀପେ ତ୍ଵଂ ନ ରାଜସେ
ବୃଦ୍ଧ ଏବଂ ଜରା ଲୋକଙ୍କ ସମୀପରେ ତୁମେ ରୂପରେ ଚମକି ଦେଖାଯାଉନାହିଁ।