ଦେହି ତ୍ଵଂ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା କନ୍ଯାଂ ଦେହି ଭଦ୍ର ଶିଵାଯ ଚ 4.41.
ତୁମେ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ତୁମର କନ୍ୟାକୁ ଦିଅ; ଭଦ୍ର, ଶିବଙ୍କୁ ତାଙ୍କୁ ଦିଅ।
ପ୍ରାକ୍ତନାଦ୍ଯସ୍ଯ ଯା କାଂତା ସା ତଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଵଲ୍ଲଭମ୍
ଏଯାଁ ଆଗରୁ ଯେଉଁ ପ୍ରିୟା ଥିଲେ, ସେ ଏହି ଜନ୍ମରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟତମକୁ ପାଇଥାନ୍ତି।
ଵିଵାହେ ନୋତ୍ସୁକଃ ଶଂଭୁଃ ସ୍ଵାତ୍ମାରାମଶ୍ଚ ତତ୍ତ୍ଵଵିତ୍
ଶମ୍ଭୁ ବିବାହ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ୍ତି ନାହିଁ; ସେ ନିଜରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଏବଂ ସତ୍ୟର ଜ୍ଞାନୀ।
ଦେଵାନାଂ ପୀଡନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଣା ପ୍ରାର୍ଥିତୋ ଵିଭୁଃ
ଦେବତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରାର୍ଥିତ ହେଲେ।
କୃତ୍ଵା ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ଯୋଗୀଂଦ୍ରୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କ୍ଲେଶମସଂଖ୍ଯକମ୍
ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ନାୟକ, ଅସଂଖ୍ୟ କଷ୍ଟ ଦେଖି, ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲେ।
ତାମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଜଗାମ ନିଜମଂଦିରମ୍
ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ ଏବଂ ଏକ ବର ଦେଇ, ସେ ନିଜ ଗୃହକୁ ଗଲେ।
ନାରାଯଣଶ୍ଚ ଭଗଵାନ୍ବ୍ରହ୍ମା ଧର୍ମଶ୍ଚ ସାଂପ୍ରତମ୍
ଏବେ ନାରାୟଣ, ଭଗବାନ, ବ୍ରହ୍ମା ଏବଂ ଧର୍ମ ଅଛନ୍ତି।
ତତ୍ର ସର୍ଵେ ମୁଦା ଯୁକ୍ତୈଃ ସମାଲୋଚନକର୍ତୃଭିଃ
ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ଏକାଠି ହୋଇ ବିଚାରବିମର୍ଶ କରୁଥିଲେ।
ତଵ ପ୍ରବୋଧନେ ପ୍ରୀତିର୍ଵର୍ଦ୍ଧତେ ମହତୀ ସଦା
ତୁମର ଜାଗ୍ରତିରେ ସଦା ଅନନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି।
ଶିଵାଂ ଶିଵାଯ ଶୈଲେଂଦ୍ର ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ଚେନ୍ନ ଦାସ୍ଯସି ।। । ଭଵିତା ଵା ଵିଵାହଶ୍ଚ ଭଵିତଵ୍ଯବଲେନ ଚ
ଶୈଳପତି, ଯଦି ତୁମେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଶିବାକୁ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଉନାହିଁ, ତେବେ ଭାଗ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ ବିବାହ ହେବା ନିଶ୍ଚିତ।
ଆଗମିଷ୍ଯତି ଦେଵୋ ଯୋ ନାରାଯଣସହାଯଵାନ୍ 4.41.
ଯେ ଦେବତା ନାରାୟଣଙ୍କ ସହିତ ଆସିବେ, ସେ ଆସିବେ।
ଯୋଗୀଂଦ୍ରାଣାଂ ଵରେଣ୍ଯଂ ତଂ ଜ୍ଞାନିନାଂ ଚ ଗୁରୋର୍ଗୁରୁମ୍
ସେ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ଗୁରୁ ଏବଂ ଗୁରୁମାନଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ।
ଵରଂ ଦଦୌ ଶିଵାଯୈ ସ ଶିଵଶ୍ଚ ତପସଃ ସ୍ଥଲେ
ଶିବ ତପସ୍ୟା ସ୍ଥଳରେ ଶିବାକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଦିସ୍ତଂବପର୍ଯତଂ ସର୍ଵଂ ନଶ୍ଵରମସ୍ଥିରମ୍
ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଘାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁ କିଛି ଅସ୍ଥିର ଏବଂ ନଶ୍ୱର।
ଏକୋ ମହେଂଦ୍ରଃ ଶୈଲାନାଂ ପକ୍ଷାଂଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ ଲୀଲଯା
ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମହାପ୍ରଭୁ ସହଜରେ ପକ୍ଷ କାଟିଦେଲେ।
କେ ଵା ଶୈଲେଷୁ ଯୋଦ୍ଧାରଃ ସୁରୈଃ ସହ ହିମାଲଯ
ହିମାଳୟ, ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ଦେବମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବେ?
ଏକାର୍ଥେ ଯଦି ଶୈଲେନ୍ଦ୍ର ସର୍ଵସଂପଦ୍ଵିନଶ୍ଯତି
ଶୈଳପତି, ଏକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ଯଦି ସମସ୍ତ ସଂପଦ ନଷ୍ଟ ହେଉଛି—
ଶରଣାଗତରକ୍ଷାର୍ଥଂ ପ୍ରାଣାଂଶ୍ଚ ଦାତୁମର୍ହତି
ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ନିଜ ପ୍ରାଣ ଦେବାକୁ ମନୁଷ୍ୟ ସଦା ତୟାରି ରହିବା ଉଚିତ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଵିପ୍ରାଯ ସ୍ଵସୁତାମନରଣ୍ଯୋ ନୃପେଶ୍ଵର
ନୃପେଶ୍ବର ଅନରଣ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିଜ କନ୍ୟା ଦେଇ—
ତମାଶୁ ବୋଧଯାମାସୁର୍ନୀତିଶାସ୍ତ୍ରଵିଦୋ ଜନାଃ
ତା'ପରେ ନୀତିଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥିବା ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଶିଖାଇଦେଲେ।
ତ୍ଵମେଵ ଶୈଲରାଜେଂଦ୍ର ସୁତାଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଶିଵାଯ ଚ 4.41.
ଶୈଳରାଜେନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଇ—
ଵସିଷ୍ଠସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯ ପର୍ଵତେଶ୍ଵରଃ
ବସିଷ୍ଠଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଶୈଳପତି ହସିଲେ।
ହିମାଲଯ ଉଵାଚ ସୁତାଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ସ ଚ କଥମରକ୍ଷତ୍ସର୍ଵସଂପଦମ୍
ହିମାଳୟ କହିଲେ: ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ଦେଇ, ସେ କିପରି ସମସ୍ତ ସଂପଦକୁ ରକ୍ଷା କଲେ?
ଵସିଷ୍ଠ ଉଵାଚ ଚିଂରଜୀଵୀ ଧର୍ମଶୀଲୋ ଵୈଷ୍ଣଵୋ ଵିଜିତେଂଦ୍ରିଯଃ
ବସିଷ୍ଠ କହିଲେ: ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।
ସ୍ଵାଯଂଭୁଵୋ ମନୁଃ ପୂର୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରୋଽତିଧାର୍ମିକଃ
ପୂର୍ବେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ସ୍ୱାୟଂଭୁବ ମନୁ ଅତି ଧର୍ମିକ ଥିଲେ।
ତତୋ ଜଗାମ ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ସହିତଃ ଶତରୂପଯା
ତା'ପରେ ସେ ଶତରୂପାଙ୍କ ସହିତ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଗଲେ।
ଏକାଦଶୋ ମନୁଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଧର୍ମସାଵର୍ଣିରୁଚ୍ଯତେ 4.41.
ଏକାଦଶ ମନୁ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଧର୍ମସାବର୍ଣି ନାମରେ ପରିଚିତ।
ଅପୁତ୍ରକୋ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠସ୍ତପସେ ପୁଷ୍କରଂ ଗତଃ ।। 4.41.
ପୁତ୍ର ନଥିବା ରାଜା, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ପୁଷ୍କରକୁ ଗଲେ।
ତତଃ ସୁଭଗ୍ନଚିତ୍ତଃ ସଞ୍ଚିନ୍ତଯନ୍ଦାରସଂଗ୍ରହମ୍
ତାପରେ, ତାଙ୍କ ମନ ଭାରି ଭଙ୍ଗିତ, ସ୍ତ୍ରୀମାନେ କେମିତି ଏକଠା କରିବେ ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ପଦ୍ମାଂ ଯୁଵତୀ ପଦ୍ମାମିଵ ମନୋରମାମ୍ 4.41.
ସେ ଏକ ଯୁବତୀକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ପଦ୍ମା ପରି ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଆକର୍ଷଣୀୟ।