ଶୈଲଦତ୍ତାସନେ ଶୀଘ୍ରମୁଵାସ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ସ୍ଵଯମ୍
ପାହାଡ଼ ରାଜା ଦେଇଥିବା ଆସନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜେ ଶୀଘ୍ର ବସିଗଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛ କୁଶଲଂ ଶୈଲୋ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ କୋ ଭଵାନିତି
ପାହାଡ଼ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରି କୁଶଳ ଜାଣିଲେ, 'ଆପଣ କିଏ?'
ଘାଟିକାଂ ଵୃତ୍ତିମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଭ୍ରମାମି ଧରଣୀତଲେ
ମୁଁ ଭିକ୍ଷା ଜୀବନ ଅଂଗୀକାର କରି, ପୃଥିବୀରେ ଘୁଞ୍ଚିବାକୁ ଲାଗିଛି।
ମଯା ଜ୍ଞାତଂ ଶଂକରାଯ ସୁତାଂ ଦାତୁଂ ତ୍ଵମିଚ୍ଛସି
ମୁଁ ଜାଣିଛି ଯେ, ଆପଣ ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ଶଂକରଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି।
ନିରାଶ୍ରଯାଯାସଙ୍ଗଯାରୂପାଯ ନିର୍ଗୁଣାଯ ଚ 4.41.
ଯିଏ ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ, ଯିଏ ଲଗା ନାହିଁ, ଯିଏ ରୂପ ନାହିଁ, ଯିଏ ଗୁଣ ନାହିଁ, ସେଠିକୁ।
ଦିଗ୍ଵାସସେଽହିଗାତ୍ରାଯ ଵିଭୂତିଭୂଷଣାଯ ଚ
ଯିଏ ଦିଗକୁ ପୋଶାକ ଭାବେ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଯିଏଙ୍କ ଦେହରେ ସର୍ପ ଅଛି, ଯିଏ ଭସ୍ମରେ ଶୋଭିତ।
ଅଜ୍ଞାତମୃତ୍ଯଵେଽଜ୍ଞାଯାନାଥାଯାବନ୍ଧଵେ ଭଵେ
ଯିଏଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଅଜଣା, ଯିଏଙ୍କ ଜନ୍ମ ଅଜଣା, ଯିଏ ନାଥ ନାହିଁ, ଯିଏ ପୃଥିବୀରେ ବାନ୍ଧବ ନାହିଁ।
ଅଜ୍ଞାତଵଯସେଽତୀଵ ଵୃଦ୍ଧାଯ ଚାଵିକାରିଣେ
ଯିଏଙ୍କ ବୟସ୍ ଅଜଣା, ଯିଏ ବହୁତ ବୃଦ୍ଧ, ଯିଏ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ।
ନିବୋଧ ଜ୍ଞାନିନାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ନାରାଯଣଂ କୁଲୋଦ୍ଭଵମ୍
ଜାଣିବା, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ନାରାୟଣ, ତୁମର କୁଳର ଉତ୍ପତ୍ତି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ମହାଜନଃ ସ୍ମେରମୁଖଃ ଶ୍ରୁତିମାତ୍ରାଦ୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ମହାଜନମାନେ, ହସୁଥିବା ମୁହଁ ସହିତ, କେବଳ ଶୁଣିଲେ ଏପରି ହେବେ।
ବାନ୍ଧଵାନ୍ମେନକାଂ ପ୍ରଶ୍ନଂ କୁରୁ ଶୀଘ୍ରଂ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ତୁମ ବାନ୍ଧବ ମେନକାକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କର, ଶୀଘ୍ର ଏବଂ ଚେଷ୍ଟା ସହିତ।
ରୋଗିଣେ ନୌଷଧଂ ଶଶ୍ଵତ୍କୁପଥ୍ଯଂ ରୋଚତେ ସଦା
ରୋଗୀ ପାଇଁ ଔଷଧ ସଦା ଅସୁଖଦାୟକ, ଠିକ ପଥ ମଧ୍ୟ ଏପରି।
ଜଗାମ ସ୍ଵାଲଯଂ ଶାନ୍ତୋ ଵୃନ୍ଦାଵନଵିନୋଦିନି ଶୋକେନ ସାଶ୍ରୁନଯନା ହୃଦଯେନ ଵିଦୂଯତା
ବୃନ୍ଦାବନରେ ଯାହାର ଆନନ୍ଦ ଥିଲା, ସେ ଶାନ୍ତି ସହିତ ନିଜ ଘରକୁ ଗଲେ, ଦୁଃଖରେ ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁ, ବିଥିର ହୃଦୟ।
ପୃଚ୍ଛ ଶୈଲଵରାନସ୍ମୈ ନ ଦାସ୍ଯାମି ସୁତାମହମ୍ 4.41.
ଏହା ବିଷୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାହାଡ଼କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କର; ମୁଁ ମୋ କନ୍ୟାକୁ ତାଙ୍କୁ ଦେବି ନାହିଁ।
ଗଲେ ବଦ୍ଧ୍ଵାଽମ୍ବିକାଂ ପଶ୍ଯ ଯାସ୍ଯାମି ଘୋରକାନନମ୍
ଗଳାରେ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି, ସେ କହିଲେ—‘ମୁଁ ଏବେ ଭୟଙ୍କର ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯିବି।’
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵାଽଽହାରଂ ରୁଦନ୍ତୀ ଚ ଚକାର ଶଯନଂ ଭୁଵି
ଖାଦ୍ୟ ଛାଡି, କାନ୍ଦୁଥିବା ସେ ଭୂମିରେ ଶୋଇ ପଡିଲେ।
ଆଜଗାମ ପୁନସ୍ତୈଶ୍ଚ ଯୁକ୍ତା ପଶ୍ଚାଦରୁନ୍ଧତୀ
ପଛରୁ ସେମାନେ ସହିତ ଆରୁନ୍ଧତୀ ପୁନି ଆସିଲେ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଷୋଡଶୋପଚାରାନ୍ପୂଜଯାମାସ ଭକ୍ତିତଃ
ଷୋଡଶ ଉପଚାର ଦେଇ, ଭକ୍ତିରେ ସେ ପୂଜା କଲେ।
ଜଗାମାରୁନ୍ଧତୀ ତୂର୍ଣଂ ଯତ୍ର ମେନା ଚ ପାର୍ଵତୀ
ଆରୁନ୍ଧତୀ ତୁରନ୍ତ ଯାଇଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମେନା ଓ ପାର୍ବତୀ ଥିଲେ।
ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ସାଧ୍ଵୀ ସାଵଧାନାଂ ହିତଂ ଵଚଃ ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ମେନକେ ସାଧ୍ଵି ତ୍ଵଦ୍ଗୃହେଽହମରୁନ୍ଧତୀ
ସାଧ୍ବୀ ମଧୁର ଭାବରେ, ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଉପକାରୀ କଥା କହିଲେ—‘ଉଠ, ମେନା, ମୁଁ ଆରୁନ୍ଧତୀ ତୁମ ଘରେ ଆସିଛି।’
ପିତୄଣାଂ ମାନସୀ କନ୍ଯା ମାଂ ଜାନୀହି ଵିଧେର୍ଵଧୂମ୍ ଉଵାଚ ଶିରସା ନତ୍ଵା ତାଂ ପଦ୍ମାମିଵ ତେଜସା
ମୁଁ ପିତୃଗଣଙ୍କର ମନରୁ ଜନ୍ମିଥିବା କନ୍ୟା, ବିଧିଙ୍କର ଅନ୍ତ:ପତ୍ନୀ ଭାବରେ ଜଣା; ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ, ପଦ୍ମପରି ଚମକୁଥିବା ଆରୁନ୍ଧତୀ କହିଲେ।
ଵଧୂର୍ଜଗଦ୍ଵିଧେଃ ପତ୍ନୀ ଵସିଷ୍ଠସ୍ଯ ମମାଲଯେ
ଜଗତ୍ବିଧାତାଙ୍କର ବଧୁ, ବସିଷ୍ଠଙ୍କର ପତ୍ନୀ, ମୋ ଘରେ ଅଛନ୍ତି।
ଈଶ୍ଵରୀ ଜଗତାଂ ସ୍ରଷ୍ଟୁରାଗତା ବହୁପୁଣ୍ଯତଃ 4.41.
ଜଗତ୍ସ୍ରଷ୍ଟାଙ୍କର ଅନ୍ତ:ପତ୍ନୀ, ବହୁ ପୁଣ୍ୟରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।
ଭୋଜଯାମାସ ମିଷ୍ଟାନ୍ନଂ ବୁଭୁଜେ କନ୍ଯଯା ସହ
ମିଠା ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, କନ୍ୟା ସହିତ ଖାଇଲେ।
ଅରୁନ୍ଧତୀ ପ୍ରସଙ୍ଗେନ ସଂବନ୍ଧଯୋଜନାନି ଚ ବୋଧଯାମାସୁଃ ସଂବନ୍ଧଯୋଜନାନି ପ୍ରସଙ୍ଗତଃ
ଆରୁନ୍ଧତୀ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଚାଲିଥିବା ସମୟରେ ସମ୍ପର୍କର ବିବରଣୀ ବୁଝାଇଲେ।
ଶିଵାଯ ପାର୍ଵତୀଂ ଦେହି ସଂହର୍ତୁଃ ଶ୍ଵଶୁରୋ ଭଵ
ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଶିବଙ୍କୁ ଦିଅ, ସଂହାରକଙ୍କର ଶ୍ୱଶୁର ହେବା।
ତଵ ଶଙ୍କାଵିନାଶାଯ ବ୍ରହ୍ମସଂବନ୍ଧକର୍ମଣି
ତୁମର ଶଙ୍କା ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, ବ୍ରହ୍ମା ସମ୍ପର୍କ ନିମିତ୍ତରେ—
ଵିଧେଃ ପ୍ରାର୍ଥନଯା ଦେଵ ତଵ କନ୍ଯାଂ ଗ୍ରହୀଷ୍ଯତି
ବିଧିଙ୍କର ଅନୁରୋଧରେ, ଦେବ, ସେ ତୁମ କନ୍ୟାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବେ।
ହେତୁଦ୍ଵଯେନ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଵାହଂ ଚ କରିଷ୍ଯତି ଉଵାଚ କିଂଚିଦ୍ଭୀତଶ୍ଚ ପରଂ ଵିନଯପୂର୍ଵକମ୍
ଦୁଇଟି କାରଣରୁ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ର ବିବାହ କରିବେ; ସେ କିଛି ଭୟରେ, ଏବଂ ବଡ ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ।
ହିମାଲଯ ଉଵାଚ କିଂଚିଦାଶ୍ରମମୈଶ୍ଵର୍ଯଂ କିଂ ଵା ସ୍ଵଜନବାନ୍ଧଵମ୍
ହିମାଳୟ କହିଲେ—‘କିଛି ଆଶ୍ରମର ଏଶ୍ୱର୍ୟ ପାଇଁ, କିମ୍ବା ସ୍ବଜନ ବାନ୍ଧବ ପାଇଁ?’