ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ସଂପଦ୍ଵିନାଶରୂପାଂ ଚ ଵିପଦୋ ବୀଜରୂପିଣୀମ୍
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ଧନ ହାରାଇବା ଦୁଃଖ ହେଉଛି ବିପଦର ମୂଳ।
ଭୂତେଶଂ ପ୍ରସ୍ଥାପଯତ ସ୍ଵାତ୍ମନିନ୍ଦାଂ କରୋତି ସଃ
ଭୂତମାନଙ୍କର ମାଲିକଙ୍କୁ ପଠାଅ, ସେ ନିଜେ ଅପମାନ ଅନୁଭବ କରିବେ।
ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ସୁରାଃ ପ୍ରିଯେ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦେବମାନେ, ହେ ପ୍ରିୟ, ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ସର୍ଵେ ନିଵେଦନଂ ଚକ୍ରୁଃ ଶଂକରଂ କରୁଣାଲଯମ୍
ସମସ୍ତେ ଶଙ୍କର, ଯିଏ କରୁଣାର ନିବାସ, ତାଙ୍କୁ ନିବେଦନ କଲେ।
ଦେଵା ମୁମୁଦିରେ ସର୍ଵେ ଶୀଘ୍ରଂ ଗତ୍ଵା ସ୍ଵମନ୍ଦିରମ୍ 4.41.
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଖୁସି ହେଇ, ଶୀଘ୍ର ନିଜ ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଅଥ ଶୈଲଃ ସଭାମଧ୍ଯେ ସମୁଵାସ ମୁଦାଽନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ ପାହାଡ଼, ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିବା, ସଭା ମଧ୍ୟରେ ବସିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଵିପ୍ରରୂପୀ ଶିଵଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଏହି ସମୟରେ, ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପରେ ଶିବ ନିଜେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଦଣ୍ଡୀ ଛତ୍ରୀ ଦୀର୍ଘଵାସା ବିଭ୍ରତ୍ତିଲକମୁତ୍ତମମ୍
ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଏକ ଦଣ୍ଡ ଓ ଛତା ଥିଲା, ଦୀର୍ଘ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଏବଂ ମୁଣ୍ଡରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଚିହ୍ନ ଥିଲା।
ତଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ସଗଣଶ୍ଚ ହିମାଲଯଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ହିମାଳୟ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ନନାମ ପାର୍ଵତୀ ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରାଣେଶଂ ଵିପ୍ରରୂପିଣମ୍
ପାର୍ବତୀ ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରାଣଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପରେ ଆସିଥିବା ଶିବଙ୍କୁ, ନମସ୍କାର କଲେ।
ଶୈଲଦତ୍ତାସନେ ଶୀଘ୍ରମୁଵାସ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ସ୍ଵଯମ୍
ପାହାଡ଼ ରାଜା ଦେଇଥିବା ଆସନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜେ ଶୀଘ୍ର ବସିଗଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛ କୁଶଲଂ ଶୈଲୋ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ କୋ ଭଵାନିତି
ପାହାଡ଼ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରି କୁଶଳ ଜାଣିଲେ, 'ଆପଣ କିଏ?'
ଘାଟିକାଂ ଵୃତ୍ତିମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଭ୍ରମାମି ଧରଣୀତଲେ
ମୁଁ ଭିକ୍ଷା ଜୀବନ ଅଂଗୀକାର କରି, ପୃଥିବୀରେ ଘୁଞ୍ଚିବାକୁ ଲାଗିଛି।
ମଯା ଜ୍ଞାତଂ ଶଂକରାଯ ସୁତାଂ ଦାତୁଂ ତ୍ଵମିଚ୍ଛସି
ମୁଁ ଜାଣିଛି ଯେ, ଆପଣ ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ଶଂକରଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି।
ନିରାଶ୍ରଯାଯାସଙ୍ଗଯାରୂପାଯ ନିର୍ଗୁଣାଯ ଚ 4.41.
ଯିଏ ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ, ଯିଏ ଲଗା ନାହିଁ, ଯିଏ ରୂପ ନାହିଁ, ଯିଏ ଗୁଣ ନାହିଁ, ସେଠିକୁ।
ଦିଗ୍ଵାସସେଽହିଗାତ୍ରାଯ ଵିଭୂତିଭୂଷଣାଯ ଚ
ଯିଏ ଦିଗକୁ ପୋଶାକ ଭାବେ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଯିଏଙ୍କ ଦେହରେ ସର୍ପ ଅଛି, ଯିଏ ଭସ୍ମରେ ଶୋଭିତ।
ଅଜ୍ଞାତମୃତ୍ଯଵେଽଜ୍ଞାଯାନାଥାଯାବନ୍ଧଵେ ଭଵେ
ଯିଏଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଅଜଣା, ଯିଏଙ୍କ ଜନ୍ମ ଅଜଣା, ଯିଏ ନାଥ ନାହିଁ, ଯିଏ ପୃଥିବୀରେ ବାନ୍ଧବ ନାହିଁ।
ଅଜ୍ଞାତଵଯସେଽତୀଵ ଵୃଦ୍ଧାଯ ଚାଵିକାରିଣେ
ଯିଏଙ୍କ ବୟସ୍ ଅଜଣା, ଯିଏ ବହୁତ ବୃଦ୍ଧ, ଯିଏ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ।
ନିବୋଧ ଜ୍ଞାନିନାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ନାରାଯଣଂ କୁଲୋଦ୍ଭଵମ୍
ଜାଣିବା, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ନାରାୟଣ, ତୁମର କୁଳର ଉତ୍ପତ୍ତି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ମହାଜନଃ ସ୍ମେରମୁଖଃ ଶ୍ରୁତିମାତ୍ରାଦ୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ମହାଜନମାନେ, ହସୁଥିବା ମୁହଁ ସହିତ, କେବଳ ଶୁଣିଲେ ଏପରି ହେବେ।
ବାନ୍ଧଵାନ୍ମେନକାଂ ପ୍ରଶ୍ନଂ କୁରୁ ଶୀଘ୍ରଂ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ତୁମ ବାନ୍ଧବ ମେନକାକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କର, ଶୀଘ୍ର ଏବଂ ଚେଷ୍ଟା ସହିତ।
ରୋଗିଣେ ନୌଷଧଂ ଶଶ୍ଵତ୍କୁପଥ୍ଯଂ ରୋଚତେ ସଦା
ରୋଗୀ ପାଇଁ ଔଷଧ ସଦା ଅସୁଖଦାୟକ, ଠିକ ପଥ ମଧ୍ୟ ଏପରି।
ଜଗାମ ସ୍ଵାଲଯଂ ଶାନ୍ତୋ ଵୃନ୍ଦାଵନଵିନୋଦିନି ଶୋକେନ ସାଶ୍ରୁନଯନା ହୃଦଯେନ ଵିଦୂଯତା
ବୃନ୍ଦାବନରେ ଯାହାର ଆନନ୍ଦ ଥିଲା, ସେ ଶାନ୍ତି ସହିତ ନିଜ ଘରକୁ ଗଲେ, ଦୁଃଖରେ ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁ, ବିଥିର ହୃଦୟ।
ପୃଚ୍ଛ ଶୈଲଵରାନସ୍ମୈ ନ ଦାସ୍ଯାମି ସୁତାମହମ୍ 4.41.
ଏହା ବିଷୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାହାଡ଼କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କର; ମୁଁ ମୋ କନ୍ୟାକୁ ତାଙ୍କୁ ଦେବି ନାହିଁ।
ଗଲେ ବଦ୍ଧ୍ଵାଽମ୍ବିକାଂ ପଶ୍ଯ ଯାସ୍ଯାମି ଘୋରକାନନମ୍
ଗଳାରେ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି, ସେ କହିଲେ—‘ମୁଁ ଏବେ ଭୟଙ୍କର ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯିବି।’
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵାଽଽହାରଂ ରୁଦନ୍ତୀ ଚ ଚକାର ଶଯନଂ ଭୁଵି
ଖାଦ୍ୟ ଛାଡି, କାନ୍ଦୁଥିବା ସେ ଭୂମିରେ ଶୋଇ ପଡିଲେ।
ଆଜଗାମ ପୁନସ୍ତୈଶ୍ଚ ଯୁକ୍ତା ପଶ୍ଚାଦରୁନ୍ଧତୀ
ପଛରୁ ସେମାନେ ସହିତ ଆରୁନ୍ଧତୀ ପୁନି ଆସିଲେ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଷୋଡଶୋପଚାରାନ୍ପୂଜଯାମାସ ଭକ୍ତିତଃ
ଷୋଡଶ ଉପଚାର ଦେଇ, ଭକ୍ତିରେ ସେ ପୂଜା କଲେ।
ଜଗାମାରୁନ୍ଧତୀ ତୂର୍ଣଂ ଯତ୍ର ମେନା ଚ ପାର୍ଵତୀ
ଆରୁନ୍ଧତୀ ତୁରନ୍ତ ଯାଇଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମେନା ଓ ପାର୍ବତୀ ଥିଲେ।
ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ସାଧ୍ଵୀ ସାଵଧାନାଂ ହିତଂ ଵଚଃ ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ମେନକେ ସାଧ୍ଵି ତ୍ଵଦ୍ଗୃହେଽହମରୁନ୍ଧତୀ
ସାଧ୍ବୀ ମଧୁର ଭାବରେ, ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଉପକାରୀ କଥା କହିଲେ—‘ଉଠ, ମେନା, ମୁଁ ଆରୁନ୍ଧତୀ ତୁମ ଘରେ ଆସିଛି।’