ଶଠାଯ ସଂଧ୍ଯାହୀନାଯ ଵାପ୍ଯୈକଫଲଦା ସୁତା 4.40.
ଯିଏ ଚତୁର୍ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟା ପାଳନ କରେନାହିଁ, ସେଠି ଝିଅ ମାନେ ଏକମାତ୍ର ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏହା ପୋଖରୀରୁ ମଧ୍ୟ ହେଉ।
ଅନନ୍ତରତ୍ନାଧାରଂ ଚ ତ୍ଵମେଵ ରକ୍ଷ ଭାରତେ 4.40.
ହେ ଭାରତ, ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ଆଧାରକୁ ତୁମେ ନିଜେ ସୁରକ୍ଷା କର।
ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିପ୍ରଦଂ ଚୈଵ ପୁରାଣଂ ଚ ଶ୍ରୁତେଃ ପରମ୍ 4.40.
ଏହା ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ଦେଇଥାଏ ଏବଂ ବେଦକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା ପୁରାଣ।
ଅନିଚ୍ଛଯା ସୁତାଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ସୁଖଂ ତିଷ୍ଠତୁ ଭାରତେ 4.40.
ଅନିଚ୍ଛାରେ ଝିଅକୁ ଦେଇ, ଭାରତ ସୁଖରେ ବସୁନ୍ତୁ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ଦେଵା ଗଚ୍ଛନ୍ତୁ ମନ୍ଦିରମ୍
ଏଭଳି ସବୁ କଥା କହିଦିଆଗଲା; ଦେବତାମାନେ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଆନ୍ତୁ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ସର୍ଵେ ନିଵେଦନଂ ଚକ୍ରୁର୍ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଜଗତାଂ ପତିମ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ସମସ୍ତେ ଜଗତର ପ୍ରଭୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନିବେଦନ କଲେ।
ଦେଵା ଊଚୁଃ ତଵ ସୃଷ୍ଟୌ ଜଗତ୍ସ୍ରଷ୍ଟା ରତ୍ନାଧାରୋ ହିମାଲଯଃ
ଦେବତାମାନେ କହିଲେ: ତୁମ ତିଆରି କରାଯାଇଥିବା ସୃଷ୍ଟିରେ, ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ହିମାଳୟ ହେଉଛି ରତ୍ନମାଳାର ଆଧାର।
ସୁତାଂ ଶୂଲଭୃତେ ଦତ୍ତ୍ଵା ଭକ୍ତ୍ଯା ଶୈଲେଶ୍ଵରଃ ସ୍ଵଯମ୍
ପାହାଡ଼ର ମାଲିକ ନିଜେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଝିଅକୁ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ।
ତ୍ଵଂ ତସ୍ଯ ନିନ୍ଦନଂ କୃତ୍ଵା ଵିମତିଂ ପ୍ରତିପାଦଯ
ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରି, ତାଙ୍କର ମନରେ ସନ୍ଦେହ ଉପସ୍ଥାପନ କର।
ଦେଵାନାଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତାନୁଵାଚ ଵିଧିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଦେବମାନେ କହିଥିବା କଥା ଶୁଣି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ସଂପଦ୍ଵିନାଶରୂପାଂ ଚ ଵିପଦୋ ବୀଜରୂପିଣୀମ୍
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ଧନ ହାରାଇବା ଦୁଃଖ ହେଉଛି ବିପଦର ମୂଳ।
ଭୂତେଶଂ ପ୍ରସ୍ଥାପଯତ ସ୍ଵାତ୍ମନିନ୍ଦାଂ କରୋତି ସଃ
ଭୂତମାନଙ୍କର ମାଲିକଙ୍କୁ ପଠାଅ, ସେ ନିଜେ ଅପମାନ ଅନୁଭବ କରିବେ।
ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ସୁରାଃ ପ୍ରିଯେ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦେବମାନେ, ହେ ପ୍ରିୟ, ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ସର୍ଵେ ନିଵେଦନଂ ଚକ୍ରୁଃ ଶଂକରଂ କରୁଣାଲଯମ୍
ସମସ୍ତେ ଶଙ୍କର, ଯିଏ କରୁଣାର ନିବାସ, ତାଙ୍କୁ ନିବେଦନ କଲେ।
ଦେଵା ମୁମୁଦିରେ ସର୍ଵେ ଶୀଘ୍ରଂ ଗତ୍ଵା ସ୍ଵମନ୍ଦିରମ୍ 4.41.
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଖୁସି ହେଇ, ଶୀଘ୍ର ନିଜ ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଅଥ ଶୈଲଃ ସଭାମଧ୍ଯେ ସମୁଵାସ ମୁଦାଽନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ ପାହାଡ଼, ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିବା, ସଭା ମଧ୍ୟରେ ବସିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଵିପ୍ରରୂପୀ ଶିଵଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଏହି ସମୟରେ, ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପରେ ଶିବ ନିଜେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଦଣ୍ଡୀ ଛତ୍ରୀ ଦୀର୍ଘଵାସା ବିଭ୍ରତ୍ତିଲକମୁତ୍ତମମ୍
ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଏକ ଦଣ୍ଡ ଓ ଛତା ଥିଲା, ଦୀର୍ଘ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଏବଂ ମୁଣ୍ଡରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଚିହ୍ନ ଥିଲା।
ତଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ସଗଣଶ୍ଚ ହିମାଲଯଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ହିମାଳୟ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ନନାମ ପାର୍ଵତୀ ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରାଣେଶଂ ଵିପ୍ରରୂପିଣମ୍
ପାର୍ବତୀ ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରାଣଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପରେ ଆସିଥିବା ଶିବଙ୍କୁ, ନମସ୍କାର କଲେ।
ଶୈଲଦତ୍ତାସନେ ଶୀଘ୍ରମୁଵାସ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ସ୍ଵଯମ୍
ପାହାଡ଼ ରାଜା ଦେଇଥିବା ଆସନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜେ ଶୀଘ୍ର ବସିଗଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛ କୁଶଲଂ ଶୈଲୋ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ କୋ ଭଵାନିତି
ପାହାଡ଼ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରି କୁଶଳ ଜାଣିଲେ, 'ଆପଣ କିଏ?'
ଘାଟିକାଂ ଵୃତ୍ତିମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଭ୍ରମାମି ଧରଣୀତଲେ
ମୁଁ ଭିକ୍ଷା ଜୀବନ ଅଂଗୀକାର କରି, ପୃଥିବୀରେ ଘୁଞ୍ଚିବାକୁ ଲାଗିଛି।
ମଯା ଜ୍ଞାତଂ ଶଂକରାଯ ସୁତାଂ ଦାତୁଂ ତ୍ଵମିଚ୍ଛସି
ମୁଁ ଜାଣିଛି ଯେ, ଆପଣ ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ଶଂକରଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି।
ନିରାଶ୍ରଯାଯାସଙ୍ଗଯାରୂପାଯ ନିର୍ଗୁଣାଯ ଚ 4.41.
ଯିଏ ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ, ଯିଏ ଲଗା ନାହିଁ, ଯିଏ ରୂପ ନାହିଁ, ଯିଏ ଗୁଣ ନାହିଁ, ସେଠିକୁ।
ଦିଗ୍ଵାସସେଽହିଗାତ୍ରାଯ ଵିଭୂତିଭୂଷଣାଯ ଚ
ଯିଏ ଦିଗକୁ ପୋଶାକ ଭାବେ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଯିଏଙ୍କ ଦେହରେ ସର୍ପ ଅଛି, ଯିଏ ଭସ୍ମରେ ଶୋଭିତ।
ଅଜ୍ଞାତମୃତ୍ଯଵେଽଜ୍ଞାଯାନାଥାଯାବନ୍ଧଵେ ଭଵେ
ଯିଏଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଅଜଣା, ଯିଏଙ୍କ ଜନ୍ମ ଅଜଣା, ଯିଏ ନାଥ ନାହିଁ, ଯିଏ ପୃଥିବୀରେ ବାନ୍ଧବ ନାହିଁ।
ଅଜ୍ଞାତଵଯସେଽତୀଵ ଵୃଦ୍ଧାଯ ଚାଵିକାରିଣେ
ଯିଏଙ୍କ ବୟସ୍ ଅଜଣା, ଯିଏ ବହୁତ ବୃଦ୍ଧ, ଯିଏ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ।
ନିବୋଧ ଜ୍ଞାନିନାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ନାରାଯଣଂ କୁଲୋଦ୍ଭଵମ୍
ଜାଣିବା, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ନାରାୟଣ, ତୁମର କୁଳର ଉତ୍ପତ୍ତି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ମହାଜନଃ ସ୍ମେରମୁଖଃ ଶ୍ରୁତିମାତ୍ରାଦ୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ମହାଜନମାନେ, ହସୁଥିବା ମୁହଁ ସହିତ, କେବଳ ଶୁଣିଲେ ଏପରି ହେବେ।