ସହସୈକ ଆଜଗାମ ମେନକାସନ୍ନିଧିଂ ମୁଦା
ହଠାତ୍ ଏକ ଜଣେ ଆନନ୍ଦରେ ମେନକାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସିଲେ।
କୃତ୍ଵା ଵିଭୂତିଗାତ୍ରୋଽତିଵୃଦ୍ଧୋଽତୀଵ ଜରାତୁରଃ
ପବିତ୍ର ଭସ୍ମ ଲଗାଇ, ବହୁତ ବୟସ୍କ ଏବଂ ବୃଦ୍ଧତାରେ ଅତି କ୍ଷୀଣ ହୋଇ, ସେ ଆସିଲେ।
ଜଗୌ ମମ ଗୁଣାଖ୍ଯାନଂ କୃତ୍ଵା ନୃତ୍ଯଂ ମନୋହରମ୍
ସେ ମୋର ଗୁଣଗାନ କରି, ଆକର୍ଷଣୀୟ ନୃତ୍ୟ କଲେ।
ଆଜଗ୍ମୁର୍ନାଗରା ବାଲା ବାଲିକା ହର୍ଷଵିହ୍ଵଲାଃ
ନଗରର ଝିଅମାନେ, ଆନନ୍ଦରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ, ଆସିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ସୁନ୍ଦରଂ ଗୀତଂ ସୁତାନସ୍ଵରସଂଯୁତମ୍
ସେମାନେ ସୁନ୍ଦର ଗୀତ, ମଧୁର ସ୍ୱର ସହିତ, ଶୁଣିଲେ।
ମୂର୍ଛାଂ ସଂପ୍ରାପ ସା ଦୁର୍ଗା ଦଦର୍ଶ ହୃଦି ଶଙ୍କରମ୍
ଦୁର୍ଗା ଅଚେତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ହୃଦୟରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଵିଭୂତିଭୂଷଣଂ ରମ୍ଯମସ୍ଥିମାଲାଂ ସୁନିର୍ମଲାମ୍
ପବିତ୍ର ଭସ୍ମରେ ଭୂଷିତ, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ନିର୍ମଳ ଅସ୍ଥିମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା।
ମାଲାହସ୍ତଂ ପଂଚଵକ୍ତ୍ରଂ ନାଗଯଜ୍ଞୋପଵୀତକମ୍
ହାତରେ ମାଳା ଧରି, ପାଞ୍ଚ ମୁହଁ ଥିବା, ସର୍ପକୁ ଯଜ୍ଞୋପବୀତ ଭାବେ ପିନ୍ଧିଥିବା।
ହୃଦଯସ୍ଥଂ ହରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମନସା ତଂ ନନାମ ସା 4.40.
ହୃଦୟରେ ହରଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ମନରେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଏଵଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଶିଵସ୍ତସ୍ଯ ଚାନ୍ତର୍ଧାନଂ ଚକାର ସଃ
ଏଭଳି ଦେଇ, ଶିବ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଚକ୍ଷୁରୁନ୍ମୀଲ୍ଯ ଭିକ୍ଷୁକଂ ଗାଯକଂ ପୁରଃ
ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲି ଦେଖିଲେ, ଏକ ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଥିବା ଗାୟକ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଉଡ଼ିଥିଲା ।
ଦାତୁଂ ଯଯୌ ସା ରତ୍ନାନି ସ୍ଵର୍ଣପାତ୍ରସ୍ଥିତାନି ଚ
ସେ ତାଙ୍କୁ ରତ୍ନ ଦେବା ପାଇଁ ଏବଂ ସୁନା ଭାଣ୍ଡରେ ଥିବା ଗହଣା ଦେବାକୁ ଆଗେଇଲେ ।
ପୁନଶ୍ଚ ନର୍ତନଂ କର୍ତୁମୁଦ୍ଯତଃ କୌତୁକେନ ଚ
ପୁନି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ, ସେ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ ।
ଭିକ୍ଷୁକଂ ଭର୍ତ୍ସଯାମାସ ବହିଃ କର୍ତୁମୁଵାଚ ତମ୍
ସେ ଭିକ୍ଷୁକକୁ ଡାଟିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ବାହାରେ ଯିବାକୁ କହିଲେ ।
ଯାଞ୍ଚାମିମାଂ ପ୍ରକୁର୍ଵନ୍ତଂ ଦୂରଂ କୁରୁ ସୁଭାଷିଣମ୍
ଏହି ଭଲ କଥା କହୁଥିବା ଭିକ୍ଷୁକ, ଯିଏ ମାଗୁଛି, ତାଙ୍କୁ ଦୂରେ ହଟାଇ ଦିଅ ।
ଦଦର୍ଶ ପୁରତୋ ଭିକ୍ଷୁଂ ପ୍ରାଙ୍ଗଣସ୍ଥଂ ମନୋହରମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଅଙ୍ଗଣରେ ଦଉଡ଼ିଥିବା ମନୋହର ଭିକ୍ଷୁକକୁ ଦେଖିଲେ ।
ତନ୍ମୂର୍ତିଧ୍ଯାନଵିଶ୍ଲେଷଶୋକାଦୁଦ୍ଵିଗ୍ନମାନସଃ
ସେ ମୂର୍ତ୍ତି ଧ୍ୟାନରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବାର ଦୁଃଖରେ ମନ ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲା ।
ଆଜ୍ଞାଂ ଚକାର ସ୍ଵଚରଂ ବହିଃ କର୍ତୁଂ ଚ ଭିକ୍ଷୁକମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ଚାକରକୁ ଭିକ୍ଷୁକକୁ ବାହାରେ ନେଇଯିବାକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ ।
ନ ଶଶାକ ବହିଃ କର୍ତୁଂ ସମୀପଂ ଗନ୍ତୁମକ୍ଷମଃ 4.40.
ସେ ତାଙ୍କୁ ବାହାରେ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ସମୀପକୁ ଯିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ ।
କିରୀଟିନଂ କୁଣ୍ଡଲିନଂ ପୀତାମ୍ବରଧରଂ ପରମ୍
ସେ ଏକ ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା, ପୀତବସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଣକୁ ଦେଖିଲେ ।
ଚନ୍ଦନୋକ୍ଷିତସର୍ଵାଙ୍ଗଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାତରମ୍
ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦେହ ଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିଲା, ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ କୃପା କରିବାକୁ ଅତି ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ ।
ଗାତ୍ରେ ଶିରସି ତତ୍ସର୍ଵଂ ଭିକ୍ଷୁକସ୍ଯ ଦଦର୍ଶ ହ
ସେ ଏହି ସବୁ ଦେହ ଓ ମୁଣ୍ଡରେ ଭିକ୍ଷୁକ ଉପରେ ଦେଖିଲେ ।
ଦଦର୍ଶ ଶୈଲସ୍ତତ୍ସର୍ଵଂ ଭିକ୍ଷୁକସ୍ଯ ପୁରଃ ସ୍ଥିତମ୍
ପାହାଡ଼ ଏହି ସବୁ ଭିକ୍ଷୁକ ସାମ୍ନାରେ ଥିବା ଦେଖିଲା ।
ଗୋପଵେଷଂ କିଶୋରଂ ଚ ସସ୍ମିତଂ ଶ୍ଯାମସୁନ୍ଦରମ୍
ସେ ଏକ ଗୋପା ଶିଶୁ, ହସୁଥିବା, ଶ୍ୟାମ ଓ ସୁନ୍ଦର ଦେଖିଲେ ।
ଚନ୍ଦନୋକ୍ଷିତସର୍ଵାଙ୍ଗଂ ଵନମାଲାଵିଭୂଷିତମ୍
ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦେହ ଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିଲା, ଏବଂ ବନ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ ।
ତ୍ରିଶୂଲପଟ୍ଟିଶକରଂ ଵ୍ଯାଘ୍ରଚର୍ମାମ୍ବରଂ ପରମ୍
ସେ ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ବଣ୍ଡା ପକାଇଥିଲେ, ବାଘ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଣ ଥିଲେ ।
ନାଗଯଜ୍ଞୋପଵୀତଂ ଚ ତପ୍ତସ୍ଵର୍ଣଜଟାଧରମ୍
ସେ ନାଗକୁ ଯଜ୍ଞୋପବିତ ଭାବରେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତପ୍ତ ସୁନା ରଙ୍ଗର ଜଟା ଧାରଣ କରିଥିଲେ ।
ପ୍ରଜପନ୍ତଂ ହରେର୍ନାମ ଶ୍ଵେତାବ୍ଜବୀଜମାଲଯା
ସେ ହରି ନାମ ଜପ କରୁଥିଲେ, ଧଳା ପଦ୍ମ ମାଣିକର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ ।
ସ୍ଵତେଜସା ପ୍ରଜ୍ଵଲନ୍ତଂ ପଞ୍ଚଵକ୍ତ୍ରଂ ତ୍ରିଲୋଚନମ୍ 4.40.
ସେ ନିଜ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇ, ପାଞ୍ଚଟି ମୁହଁ ଓ ତିନିଟି ଆଖି ସହିତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚମକୁଥିଲେ।
ତଦା ବଭୂଵ ଜ୍ଞାନଂ ଚ ମେନକାଶୈଲଯୋଃ ପ୍ରିଯେ 4.40.
ସେ ସମୟରେ, ମେନକା ଓ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ପ୍ରିୟ।