ସୁପୁଣ୍ଯୈର୍ବ୍ରାହ୍ମଣୈଶ୍ଚାପି ମୁନିଭିର୍ବ୍ରହ୍ମଚାରିଭିଃ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁନି ଓ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି,
ପୁରୋହିତୈଶ୍ଚ ସଂଯୁକ୍ତୈଃ କୁର୍ଵଦ୍ଭିର୍ମଙ୍ଗଲଧ୍ଵନିମ୍ ।। ସୁଚାରୁମାଲତୀମାଲାହସ୍ତୈଃ ଶସ୍ତୈଃ ପ୍ରଶଂସିତୈଃ
ପୁରୋହିତମାନେ ମଙ୍ଗଳଧ୍ୱନି କରୁଛନ୍ତି, ସୁନ୍ଦର ମାଲତୀ ମାଳା ଧରି, ସମ୍ମାନିତ ଓ ପ୍ରଶଂସିତ।
ନାନାପ୍ରକାରଵାଦ୍ଯୈଶ୍ଚ ଶଂଖଧ୍ଵନିସୁନାଦିତୈଃ
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ସଙ୍ଗୀତ ଉପକରଣ ଏବଂ ଶଙ୍ଖର ଗୁଞ୍ଜନର ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ମୁହିଁ ହେଲା।
ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ନଗରଂ ଦୁର୍ଗା ଦଦର୍ଶ ପିତରୌ ପୁରଃ
ଦୁର୍ଗା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେ ତାଙ୍କର ପିତାମାତାଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନଵଦନା ଦେଵୀ ଚାଲିଭିଃ ପ୍ରଣନାମ ତୌ
ଦେବୀ ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ, ତାଙ୍କ ସହଯାତୀମାନେ ସହିତ, ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ହେ ଵତ୍ସେ ଵତ୍ସେତ୍ଯୁଚ୍ଚାର୍ଯ ରୁଦନ୍ତୌ ପ୍ରେମଵିହ୍ଵଲୌ
‘ହେ ଶିଶୁ, ହେ ଶିଶୁ’ ବୋଲି କୁହି, ଦୁଇଜଣ ଭଲପାଇବାରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ।
ସ୍ତ୍ରିଯୋ ନିର୍ମଂଚ୍ଛନଂ ଚକ୍ରୁର୍ଵିପ୍ରା ଯୁଯୁଜୁରାଶିଷମ୍
ମହିଳାମାନେ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ମଙ୍ଗଲଂ କାରଯାମାସ ପାଠଯାମାସ ଛାନ୍ଦସମ୍
ସମସ୍ତେ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ ଏବଂ ବେଦ ମନ୍ତ୍ର ପଠିଲେ।
ସୁଖେନ ଵସତୌ ତୌ ହି ହର୍ଷନିର୍ଭରମାନସୌ 4.40.
ସେ ଦୁଇଜଣ ଆନନ୍ଦରେ, ହୃଦୟରେ ପ୍ରଚୁର ଖୁସି ନେଇ, ସୁଖରେ ବସିଲେ।
ମେନକାକନ୍ଯଯା ସାର୍ଦ୍ଧମୁଵାସ ପ୍ରାଙ୍ଗଣେ ମୁଦା
ମେନକାର ଝିଅ ସହିତ ଦୁର୍ଗା ଆନନ୍ଦରେ ଗୃହଦ୍ୱାରରେ ବସିଲେ।
ସହସୈକ ଆଜଗାମ ମେନକାସନ୍ନିଧିଂ ମୁଦା
ହଠାତ୍ ଏକ ଜଣେ ଆନନ୍ଦରେ ମେନକାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସିଲେ।
କୃତ୍ଵା ଵିଭୂତିଗାତ୍ରୋଽତିଵୃଦ୍ଧୋଽତୀଵ ଜରାତୁରଃ
ପବିତ୍ର ଭସ୍ମ ଲଗାଇ, ବହୁତ ବୟସ୍କ ଏବଂ ବୃଦ୍ଧତାରେ ଅତି କ୍ଷୀଣ ହୋଇ, ସେ ଆସିଲେ।
ଜଗୌ ମମ ଗୁଣାଖ୍ଯାନଂ କୃତ୍ଵା ନୃତ୍ଯଂ ମନୋହରମ୍
ସେ ମୋର ଗୁଣଗାନ କରି, ଆକର୍ଷଣୀୟ ନୃତ୍ୟ କଲେ।
ଆଜଗ୍ମୁର୍ନାଗରା ବାଲା ବାଲିକା ହର୍ଷଵିହ୍ଵଲାଃ
ନଗରର ଝିଅମାନେ, ଆନନ୍ଦରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ, ଆସିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ସୁନ୍ଦରଂ ଗୀତଂ ସୁତାନସ୍ଵରସଂଯୁତମ୍
ସେମାନେ ସୁନ୍ଦର ଗୀତ, ମଧୁର ସ୍ୱର ସହିତ, ଶୁଣିଲେ।
ମୂର୍ଛାଂ ସଂପ୍ରାପ ସା ଦୁର୍ଗା ଦଦର୍ଶ ହୃଦି ଶଙ୍କରମ୍
ଦୁର୍ଗା ଅଚେତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ହୃଦୟରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଵିଭୂତିଭୂଷଣଂ ରମ୍ଯମସ୍ଥିମାଲାଂ ସୁନିର୍ମଲାମ୍
ପବିତ୍ର ଭସ୍ମରେ ଭୂଷିତ, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ନିର୍ମଳ ଅସ୍ଥିମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା।
ମାଲାହସ୍ତଂ ପଂଚଵକ୍ତ୍ରଂ ନାଗଯଜ୍ଞୋପଵୀତକମ୍
ହାତରେ ମାଳା ଧରି, ପାଞ୍ଚ ମୁହଁ ଥିବା, ସର୍ପକୁ ଯଜ୍ଞୋପବୀତ ଭାବେ ପିନ୍ଧିଥିବା।
ହୃଦଯସ୍ଥଂ ହରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମନସା ତଂ ନନାମ ସା 4.40.
ହୃଦୟରେ ହରଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ମନରେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଏଵଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଶିଵସ୍ତସ୍ଯ ଚାନ୍ତର୍ଧାନଂ ଚକାର ସଃ
ଏଭଳି ଦେଇ, ଶିବ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଚକ୍ଷୁରୁନ୍ମୀଲ୍ଯ ଭିକ୍ଷୁକଂ ଗାଯକଂ ପୁରଃ
ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲି ଦେଖିଲେ, ଏକ ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଥିବା ଗାୟକ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଉଡ଼ିଥିଲା ।
ଦାତୁଂ ଯଯୌ ସା ରତ୍ନାନି ସ୍ଵର୍ଣପାତ୍ରସ୍ଥିତାନି ଚ
ସେ ତାଙ୍କୁ ରତ୍ନ ଦେବା ପାଇଁ ଏବଂ ସୁନା ଭାଣ୍ଡରେ ଥିବା ଗହଣା ଦେବାକୁ ଆଗେଇଲେ ।
ପୁନଶ୍ଚ ନର୍ତନଂ କର୍ତୁମୁଦ୍ଯତଃ କୌତୁକେନ ଚ
ପୁନି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ, ସେ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ ।
ଭିକ୍ଷୁକଂ ଭର୍ତ୍ସଯାମାସ ବହିଃ କର୍ତୁମୁଵାଚ ତମ୍
ସେ ଭିକ୍ଷୁକକୁ ଡାଟିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ବାହାରେ ଯିବାକୁ କହିଲେ ।
ଯାଞ୍ଚାମିମାଂ ପ୍ରକୁର୍ଵନ୍ତଂ ଦୂରଂ କୁରୁ ସୁଭାଷିଣମ୍
ଏହି ଭଲ କଥା କହୁଥିବା ଭିକ୍ଷୁକ, ଯିଏ ମାଗୁଛି, ତାଙ୍କୁ ଦୂରେ ହଟାଇ ଦିଅ ।
ଦଦର୍ଶ ପୁରତୋ ଭିକ୍ଷୁଂ ପ୍ରାଙ୍ଗଣସ୍ଥଂ ମନୋହରମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଅଙ୍ଗଣରେ ଦଉଡ଼ିଥିବା ମନୋହର ଭିକ୍ଷୁକକୁ ଦେଖିଲେ ।
ତନ୍ମୂର୍ତିଧ୍ଯାନଵିଶ୍ଲେଷଶୋକାଦୁଦ୍ଵିଗ୍ନମାନସଃ
ସେ ମୂର୍ତ୍ତି ଧ୍ୟାନରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବାର ଦୁଃଖରେ ମନ ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲା ।
ଆଜ୍ଞାଂ ଚକାର ସ୍ଵଚରଂ ବହିଃ କର୍ତୁଂ ଚ ଭିକ୍ଷୁକମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ଚାକରକୁ ଭିକ୍ଷୁକକୁ ବାହାରେ ନେଇଯିବାକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ ।
ନ ଶଶାକ ବହିଃ କର୍ତୁଂ ସମୀପଂ ଗନ୍ତୁମକ୍ଷମଃ 4.40.
ସେ ତାଙ୍କୁ ବାହାରେ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ସମୀପକୁ ଯିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ ।
କିରୀଟିନଂ କୁଣ୍ଡଲିନଂ ପୀତାମ୍ବରଧରଂ ପରମ୍
ସେ ଏକ ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା, ପୀତବସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଣକୁ ଦେଖିଲେ ।