ମୋକ୍ଷଂ ଵାଞ୍ଛସି ଚେଦ୍ଦେଵି କୃତ୍ଵା କାନ୍ତଂ ସ୍ଵରୂପିଣମ୍
ହେ ଦେବୀ, ଯଦି ମୁକ୍ତି ଆଶା କରୁଛ, ତେବେ ନିଜ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ନିଜ ରୂପରେ କର।
ଶିଵଶ୍ଚ ମଙ୍ଗଲେ ମୋକ୍ଷେ ସଂହର୍ତା ନ ଚ ଦୃଶ୍ଯତେ
ଶିବ ମଙ୍ଗଳ କିମ୍ବା ମୁକ୍ତିରେ ସଂହାରକ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉ ନାହିଁ।
ତଂ ଚ ସଂହାରକର୍ତାରଂ ଯଦି ଵାଞ୍ଛସି ସୁନ୍ଦରି
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଯଦି ତୁମେ ସଂହାରକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ,
ନ ଭଵିଷ୍ଯତି ମୋକ୍ଷସ୍ତେ ସ୍ଵାଭୀଷ୍ଟଂ ଦେଵସେଵନମ୍
ତେବେ ତୁମର ମୁକ୍ତି ହେବ ନାହିଁ, ନାହିଁ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଦେବତା ସେବନ।
ଶୀଘ୍ରଂ ପିତୁର୍ଗୃହଂ ଗଚ୍ଛ ତତ୍ର ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ଶଂକରମ୍
ତୁରନ୍ତ ତୁମ ପିତାଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଅ; ସେଠି ତୁମେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖିବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପାର୍ଵତୀଂ ଵିପ୍ରସ୍ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ
ଏଭଳି କହି ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ, ସେ ମୁନି ସେଠିଏ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ପାର୍ଵତ୍ଯାଗମନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମେନକା ଚ ହିମାଲଯଃ
ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଆସିବା ଖବର ଶୁଣି, ମେନକା ଓ ହିମାଳୟ
ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ମଂଗଲଘଟାନ୍ରାଜଵର୍ତ୍ମନି ରାଧିକେ
ରାଜପଥରେ ଶୁଭ କଳଶ ରଖିଲେ, ହେ ରାଧିକା,
ପଟ୍ଟସୂତ୍ରସନ୍ନିବଦ୍ଧରସାଲପଲ୍ଲଵାନ୍ଵିତୈଃ 4.40.
ରସାଳ ଗଛର ପତ୍ରକୁ ପଟ୍ଟ ସୂତାରେ ବାନ୍ଧି ସଜାଇଲେ,
ପତିପୁତ୍ରଵତୀଯୋଷିତ୍ସମୂହୈର୍ଦୀପହସ୍ତକୈଃ
ସ୍ୱାମୀ ଓ ପୁଅ ଥିବା ଜନନୀମାନେ ଦୀପ ଧରି ଦଳେ ଦଳେ ଯୋଗ ଦେଲେ,
ସୁପୁଣ୍ଯୈର୍ବ୍ରାହ୍ମଣୈଶ୍ଚାପି ମୁନିଭିର୍ବ୍ରହ୍ମଚାରିଭିଃ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁନି ଓ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି,
ପୁରୋହିତୈଶ୍ଚ ସଂଯୁକ୍ତୈଃ କୁର୍ଵଦ୍ଭିର୍ମଙ୍ଗଲଧ୍ଵନିମ୍ ।। ସୁଚାରୁମାଲତୀମାଲାହସ୍ତୈଃ ଶସ୍ତୈଃ ପ୍ରଶଂସିତୈଃ
ପୁରୋହିତମାନେ ମଙ୍ଗଳଧ୍ୱନି କରୁଛନ୍ତି, ସୁନ୍ଦର ମାଲତୀ ମାଳା ଧରି, ସମ୍ମାନିତ ଓ ପ୍ରଶଂସିତ।
ନାନାପ୍ରକାରଵାଦ୍ଯୈଶ୍ଚ ଶଂଖଧ୍ଵନିସୁନାଦିତୈଃ
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ସଙ୍ଗୀତ ଉପକରଣ ଏବଂ ଶଙ୍ଖର ଗୁଞ୍ଜନର ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ମୁହିଁ ହେଲା।
ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ନଗରଂ ଦୁର୍ଗା ଦଦର୍ଶ ପିତରୌ ପୁରଃ
ଦୁର୍ଗା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେ ତାଙ୍କର ପିତାମାତାଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନଵଦନା ଦେଵୀ ଚାଲିଭିଃ ପ୍ରଣନାମ ତୌ
ଦେବୀ ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ, ତାଙ୍କ ସହଯାତୀମାନେ ସହିତ, ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ହେ ଵତ୍ସେ ଵତ୍ସେତ୍ଯୁଚ୍ଚାର୍ଯ ରୁଦନ୍ତୌ ପ୍ରେମଵିହ୍ଵଲୌ
‘ହେ ଶିଶୁ, ହେ ଶିଶୁ’ ବୋଲି କୁହି, ଦୁଇଜଣ ଭଲପାଇବାରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ।
ସ୍ତ୍ରିଯୋ ନିର୍ମଂଚ୍ଛନଂ ଚକ୍ରୁର୍ଵିପ୍ରା ଯୁଯୁଜୁରାଶିଷମ୍
ମହିଳାମାନେ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ମଙ୍ଗଲଂ କାରଯାମାସ ପାଠଯାମାସ ଛାନ୍ଦସମ୍
ସମସ୍ତେ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ ଏବଂ ବେଦ ମନ୍ତ୍ର ପଠିଲେ।
ସୁଖେନ ଵସତୌ ତୌ ହି ହର୍ଷନିର୍ଭରମାନସୌ 4.40.
ସେ ଦୁଇଜଣ ଆନନ୍ଦରେ, ହୃଦୟରେ ପ୍ରଚୁର ଖୁସି ନେଇ, ସୁଖରେ ବସିଲେ।
ମେନକାକନ୍ଯଯା ସାର୍ଦ୍ଧମୁଵାସ ପ୍ରାଙ୍ଗଣେ ମୁଦା
ମେନକାର ଝିଅ ସହିତ ଦୁର୍ଗା ଆନନ୍ଦରେ ଗୃହଦ୍ୱାରରେ ବସିଲେ।
ସହସୈକ ଆଜଗାମ ମେନକାସନ୍ନିଧିଂ ମୁଦା
ହଠାତ୍ ଏକ ଜଣେ ଆନନ୍ଦରେ ମେନକାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସିଲେ।
କୃତ୍ଵା ଵିଭୂତିଗାତ୍ରୋଽତିଵୃଦ୍ଧୋଽତୀଵ ଜରାତୁରଃ
ପବିତ୍ର ଭସ୍ମ ଲଗାଇ, ବହୁତ ବୟସ୍କ ଏବଂ ବୃଦ୍ଧତାରେ ଅତି କ୍ଷୀଣ ହୋଇ, ସେ ଆସିଲେ।
ଜଗୌ ମମ ଗୁଣାଖ୍ଯାନଂ କୃତ୍ଵା ନୃତ୍ଯଂ ମନୋହରମ୍
ସେ ମୋର ଗୁଣଗାନ କରି, ଆକର୍ଷଣୀୟ ନୃତ୍ୟ କଲେ।
ଆଜଗ୍ମୁର୍ନାଗରା ବାଲା ବାଲିକା ହର୍ଷଵିହ୍ଵଲାଃ
ନଗରର ଝିଅମାନେ, ଆନନ୍ଦରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ, ଆସିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ସୁନ୍ଦରଂ ଗୀତଂ ସୁତାନସ୍ଵରସଂଯୁତମ୍
ସେମାନେ ସୁନ୍ଦର ଗୀତ, ମଧୁର ସ୍ୱର ସହିତ, ଶୁଣିଲେ।
ମୂର୍ଛାଂ ସଂପ୍ରାପ ସା ଦୁର୍ଗା ଦଦର୍ଶ ହୃଦି ଶଙ୍କରମ୍
ଦୁର୍ଗା ଅଚେତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ହୃଦୟରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଵିଭୂତିଭୂଷଣଂ ରମ୍ଯମସ୍ଥିମାଲାଂ ସୁନିର୍ମଲାମ୍
ପବିତ୍ର ଭସ୍ମରେ ଭୂଷିତ, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ନିର୍ମଳ ଅସ୍ଥିମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା।
ମାଲାହସ୍ତଂ ପଂଚଵକ୍ତ୍ରଂ ନାଗଯଜ୍ଞୋପଵୀତକମ୍
ହାତରେ ମାଳା ଧରି, ପାଞ୍ଚ ମୁହଁ ଥିବା, ସର୍ପକୁ ଯଜ୍ଞୋପବୀତ ଭାବେ ପିନ୍ଧିଥିବା।
ହୃଦଯସ୍ଥଂ ହରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମନସା ତଂ ନନାମ ସା 4.40.
ହୃଦୟରେ ହରଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ମନରେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଏଵଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଶିଵସ୍ତସ୍ଯ ଚାନ୍ତର୍ଧାନଂ ଚକାର ସଃ
ଏଭଳି ଦେଇ, ଶିବ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।