ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଵିପ୍ରଦତ୍ତଂ ଵିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ରଂ ଜଜାପ ସଃ
ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦିଆ ବିଷ୍ଣୁ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲା
ମହାରଣ୍ଯେ ଚ ଘୋରେ ଚ ଅଶ୍ଵତ୍ଥମୂଲସନ୍ନିଧୌ
ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର ଜଙ୍ଗଲରେ, ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛର ତଳେ
ଶୌନକ ଉଵାଚ ଦତ୍ତଂ ପରଂ ଶ୍ରୀଂହରେଶ୍ଚ ତଦ୍ଭଵାନ୍ଵକ୍ତୁ ମର୍ହତି
ଶୌନକ କହିଲେ: ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଦିଆ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ, ଆପଣ ଏହା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ
ସୌତିରୁଵାଚ ଦ୍ଵାଵିଂଶତ୍ଯକ୍ଷରୋ ମନ୍ତ୍ରୋ ଵେଦେଷୁ ଚ ସୁଦୁର୍ଲଭଃ
ସୌତି କହିଲେ: ବେଦରେ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ, ବାଇଶି ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ର
ତଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମା ଦଦୌ ଭକ୍ତ୍ଯା କୁମାରାଯ ଚ ଧୀମତେ
ବ୍ରହ୍ମା ଭକ୍ତି ସହିତ ଜ୍ଞାନୀ କୁମାରକୁ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥିଲେ
ଓଁ ଶ୍ରୀଂ ନମୋ ଭଗଵତେ ରାସ ମଣ୍ଡଲେଶ୍ଵରାଯ 1.21.
ଓଁ ଶ୍ରୀଂ ନମୋ ଭଗବତେ ରାସ ମଣ୍ଡଳେଶ୍ୱରାୟ
ମହାପୁରୁଷସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚ ପୂର୍ଵୋକ୍ତଂ କଵଚଂ ଚ ଯତ୍
ପୂର୍ବରୁ କହାଯାଇଥିବା ମହାପୁରୁଷ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଓ କବଚ
ତେଜୋମଣ୍ଡଲରୂପେ ଚ ସୂର୍ଯ୍ଯକୋଟିସମପ୍ରଭେ
ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦଶ ଲକ୍ଷ ପ୍ରଭା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତେଜ ମଣ୍ଡଳ ଆକାରରେ
ଧ୍ଯାଯନ୍ତେ ଵୈଷ୍ଣଵା ରୂପଂ ତଦଭ୍ଯନ୍ତରସନ୍ନିଧୌ
ବୈଷ୍ଣବମାନେ ତାହାର ଆନ୍ତରିକ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଏହି ରୂପକୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି
ନଵୀନଜଲଦଶ୍ଯାମଂ ଶରତ୍ପଙ୍କଜଲୋଚନମ୍
ନୂତନ ବର୍ଷା ମେଘ ଭଳି ଶ୍ୟାମ ରଙ୍ଗ, ଶରତ ପଙ୍କଜ ଭଳି ଚକ୍ଷୁ
ମୁକ୍ତାପଙ୍କ୍ତିଵିନିନ୍ଦୈକଦନ୍ତପଂକ୍ତିମନୋହରମ୍
ମୁକ୍ତା ମାଳାକୁ ଅପମାନ କରୁଥିବା ଦାନ୍ତର ଶୃଙ୍ଗାର ଅନୁକ୍ରମ
କୋଟିକନ୍ଦର୍ପଲାଵଣ୍ଯଂ ଲୀଲାଧାମ ମନୋହରମ୍
କୋଟି କାମଦେବଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା ଲାବଣ୍ୟ, ଲୀଳାର ଆଶ୍ରୟ ଏବଂ ମନୋହର
ତ୍ରିଭଙ୍ଗସଙ୍ଗି ଵା ଯୁକ୍ତଂ ଦ୍ଵିଭୁଜଂ ପୀତଵାସସମ୍
ତ୍ରିଭଙ୍ଗ ଭଙ୍ଗୀରେ ଦଉଡ଼ି, ଦୁଇଟି ହାତ ଓ ପୀତ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା
ରତ୍ନକୁଣ୍ଡଲଯୁଗ୍ମେନ ଗଣ୍ଡସ୍ଥଲଵିରାଜିତମ୍
ରତ୍ନ କୁଣ୍ଡଳ ଯୁଗଳ ଦ୍ୱାରା ଗଣ୍ଡସ୍ଥଳରେ ଶୋଭିତ
ଶୋଭିତଂ ଜାନୁପର୍ଯ୍ଯନ୍ତଂ ମାଲତୀଵନମାଲଯା
ଘୁଂଟିଠୁ ଉପରକୁ ମାଲତୀ ଫୁଲର ମାଳାରେ ସଜିଥିଲା।
ମଣିନା କୌସ୍ତୁଭେନ୍ଦ୍ରେଣ ଵକ୍ଷସ୍ଥଲସମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍ 1.21.
କୌସ୍ତୁଭ ମଣିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଚାତି ଚମକୁଥିଲା।
ସ୍ଥିରଯୌଵନଯୁକ୍ତାଭିର୍ଵେଷ୍ଟିତାଭିଶ୍ଚ ସନ୍ତତମ୍
ସଦା ଯୁବତା ହେବାର ଶକ୍ତି ଥିବା ଲୋକମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାଦ୍ଯୈଶ୍ଚ ପୂଜିତଂ ଵନ୍ଦିତଂ ସ୍ତୁତମ୍
ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୂଜା, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ।
ନିର୍ଲିପ୍ତଂ ସାକ୍ଷିରୂପଂ ଚ ନିର୍ଗୁଣଂ ପ୍ରକୃତେଃ ପରମ୍
ସେ ଅସ୍ପର୍ଶ୍ୟ, ସାକ୍ଷୀ ଭାବରେ, ଗୁଣରହିତ ଓ ପ୍ରକୃତିଠାରୁ ଉପର।
ଇଦଂ ତେ କଥିତଂ ଧ୍ଯାନଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚ କଵଚଂ ମୁନେ
ମୁନି, ଏହି ଧ୍ୟାନ, ସ୍ତୋତ୍ର ଓ କବଚ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ସାମ୍ପ୍ରତଂ ବାଲକସ୍ତସ୍ଥୌ ଧ୍ଯାନସ୍ଥସ୍ତତ୍ର ଶୌନକ
ସେ ସମୟରେ, ଶୌନକ, ଶିଶୁ ଏଠାରେ ଧ୍ୟାନରେ ବସିଥିଲା।
ଶକ୍ତିମାନ୍ପରିପୁଷ୍ଟଶ୍ଚ ସିଦ୍ଧମନ୍ତ୍ରପ୍ରଭାଵତ
ସିଦ୍ଧ ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପୁଷ୍ଟିତ ହୋଇଥିଲା।
ରତ୍ନସିଂହାସନସ୍ଥଂ ଚ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତମ୍
ରତ୍ନର ସିଂହାସନରେ ବସି, ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଭୂଷିତ ହୋଇଥିଲା।
ଗୋପୈର୍ଗୋପାଙ୍ଗନାଭିଶ୍ଚ ଵେଷ୍ଟିତଂ ପୀତଵାସସମ୍
ଗୋପ ଓ ଗୋପାଙ୍ଗନାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାଦ୍ଯୈଶ୍ଚ ସ୍ତୂଯମାନଂ ପରାତ୍ପରମ୍
ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ; ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚରୁ ଉପର।
ଵିରରାମ ଚ ଶୋକାର୍ତୋ ଯଦା ତଦ୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁମକ୍ଷମଃ 1.21.
ସେ ଦୁଃଖରେ ଭାଗି, ଏହାକୁ ଦେଖିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହୋଇ ବନ୍ଦ କରିଦେଲା।
ବଭୂଵାକାଶଵାଣୀତି ରୁଦନ୍ତଂ ବାଲକଂ ପ୍ରତି
ଆକାଶରୁ ଏକ ଶବ୍ଦ ହେଲା, କାନ୍ଦୁଥିବା ଶିଶୁକୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି।
ସକୃଦ୍ଯଦ୍ଦର୍ଶିତଂ ରୂପଂ ତଦେଵ ନାଧୁନା ପୁନଃ
ଏକଥାରେ ଦେଖାଯାଇଥିବା ରୂପ, ଏବେ ପୁନି ଦେଖିବାକୁ ମିଳିବ ନାହିଁ।
ଏତସ୍ମିନ୍ଵିଗ୍ରହେଽତୀତେ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ଦିଵ୍ଯଵିଗ୍ରହେ
ସେ ରୂପ ଅନ୍ତ ହେଲାପରେ, ଦିବ୍ୟ ରୂପ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବାଲକଶ୍ଚ ଵିରରାମ ମୁଦାଽନ୍ଵିତଃ
ଏହା ଶୁଣି ଶିଶୁ ଖୁସିରେ ବନ୍ଦ କରିଦେଲା।