ନିର୍ଜନେ ବାଲକଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ନିଗ୍ଧା ସାପି ଜଗାଦ ହ
ସେ ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନରେ ଛୁଆକୁ ଦେଖି, ସେ ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
କୋ ଭଵାନିତି ପପ୍ରଚ୍ଛ ତଂ ଶିଶୁଂ ପୁରତଃ ସ୍ଥିତମ୍
ସେ ଛୁଆଟିଏ ଆଗରେ ଦଢ଼ି ରହିଥିବାକୁ ଦେଖି, 'ତୁମେ କିଏ?' ବୋଲି ପଚାରିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶୈଲସୁତା ପ୍ରଶ୍ନଂ ପ୍ରହସ୍ଯ ପରମେଶ୍ଵରଃ
ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟାର ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ପରମେଶ୍ୱର ହସିଲେ।
ଶଂକର ଉଵାଚ କା ତ୍ଵଂ କାନ୍ତାଽତିକାନ୍ତାରେ ତପଶ୍ଚରସି ସୁନ୍ଦରି
ଶଙ୍କର କହିଲେ: ଏତେ ଗଭୀର ଜଙ୍ଗଲରେ, ତୁମେ କିଏ, ସୁନ୍ଦରୀ, ଏଭଳି ତପସ୍ୟା କରୁଛ?
ଵଦ କସ୍ଯ କୁଲେ ଜାତା କସ୍ଯ କନ୍ଯା ଚ କାଽଭିଧା
କହ, କେଉଁ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ? କାହାର କନ୍ୟା? ତୁମର ନାଁ କଣ?
ଅହୋ ଵା ତପସାଂ ରାଶିଃ ସ୍ଵଯଂ ମୂର୍ତିମତୀ ସତୀ
ହାଁ, କେତେ ବଡ଼ ତପସ୍ୟା! ସତୀ ନିଜେ ମୂର୍ତ୍ତି ଧାରଣ କରି ଆଗରେ ଦଢ଼ିଛନ୍ତି।
ସ୍ଵଯଂ ତେଜଃସ୍ଵରୂପା ଵା ମୂଲପ୍ରକୃତିରୀଶ୍ଵରୀ
ତୁମେ କି ସ୍ୱୟଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆକାର ନାହିଁ କିମ୍ବା ମୂଳ ପ୍ରକୃତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଅଧିପତି ମହିଳା?
କିଂ ଵା ତ୍ରିଲୋକେ ଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ତ୍ଵଂ ସଂପଦ୍ରୂପା ସନାତନୀ
ନାହିଁ କି, ତୁମେ ତିନି ଲୋକରେ ଶ୍ରୀ, ଚିରକାଳର ସମୃଦ୍ଧିର ଆକାର?
କିଂ ଵାମ୍ବିକା ତ୍ଵଂ ଦେଵାନାଂ ସ୍ଵଯଂ ମୂର୍ତିମତୀ ସତୀ 4.40.
ନାହିଁ କି, ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଆମ୍ବିକା, ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ସତୀ?
ରାଗାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵୀ ଵା ସ୍ଵଯଂ ସାକ୍ଷାତ୍ସରସ୍ଵତୀ
ନାହିଁ କି, ତୁମେ ରାଗ ଓ ଭାବନାର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ, କିମ୍ବା ସ୍ୱୟଂ ସରସ୍ୱତୀ?
ଏତାସୁ ମଧ୍ଯେ କା ଵା ତ୍ଵଂ ନାହଂ ତର୍କିତୁମୀଶ୍ଵରଃ
ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତୁମେ କିଏ? ମୁଁ ଏହା ବୁଝିପାରିବି ନାହିଁ, ହେ ମହିଳା।
ସତି ତ୍ଵଯି ପ୍ରସନ୍ନାଯାଂ ପ୍ରସନ୍ନଃ ପରମେଶ୍ଵରଃ
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅ, ସେତେବେଳେ ପରମେଶ୍ୱର ମଧ୍ୟ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ତୁଷ୍ଟେ ନାରାଯଣେ ଦେଵେ ଶଶ୍ଵତ୍ତୁଷ୍ଟଂ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍
ନାରାୟଣ ଦେବ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ତିନି ଲୋକ ସଦା ପ୍ରସନ୍ନ ରହେ।
ଶିଶୋସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯ ପରମେଶ୍ଵରୀ
ଶିଶୁର କଥା ଶୁଣି, ପରମେଶ୍ୱରୀ ହସିଲେ।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ଜନ୍ମ ମେ ଭାରତେ ଵର୍ଷେ ସାମ୍ପ୍ରତଂ ଶୈଲକନ୍ଯକା
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: ଏବେ ମୋର ଜନ୍ମ ଭାରତ ଦେଶରେ, ଶୈଳପୁତ୍ରୀ ଭାବେ।
ପୂର୍ଵଂ ଜନ୍ମ ଦକ୍ଷଗେହେ ସତୀ ଶଂକରକାମିନୀ
ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ମୁଁ ଦକ୍ଷଙ୍କ ଘରେ ସତୀ ଥିଲି, ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଚାହାଁଥିଲି।
ଅତ୍ର ଜନ୍ମନି ପୁଣ୍ଯେନ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତେ ଶଂକରେ ଦ୍ଵିଜ
ଏହି ଜନ୍ମରେ ମୋର ପୁଣ୍ୟରେ, ମୁଁ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପାଇଛି, ହେ ଦ୍ୱିଜ।
ପ୍ରଯାତେ ଶଂକରେ ତାପାଦ୍ଵ୍ରୀଡଯାଽହଂ ପିତୁର୍ଗୃହାତ୍
ଶଙ୍କର ଚାଲିଗଲେ, ଦୁଃଖ ଓ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁଁ ବାପାଙ୍କ ଘର ଛାଡ଼ିଦେଲି।
ତପଃ କୃତ୍ଵା କଠୋରଂ ଚ ସୁଚିରଂ ପ୍ରାଣଵଲ୍ଲଭମ୍ 4.40.
ମୋ ପ୍ରିୟ ପାଇଁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲି।
ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ପ୍ରଵିଶାମ୍ଯଗ୍ନୌ ପ୍ରଲଯାଗ୍ନିଶିଖୋପମେ
ସେ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଯାଅ, ମୁଁ ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବି।'
ଯତ୍ର ଯତ୍ର ଜନୁର୍ଲବ୍ଧ୍ଵା ଲଭିଷ୍ଯାମି ଶିଵଂ ପରମ୍
ମୁଁ ଯେଉଁଠି ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ସେଠି ମୁଁ ପରମ ଶିବଙ୍କୁ ପାଇବି।
ସର୍ଵା ହି ସ୍ଵପ୍ରିଯଂ ଲବ୍ଧୁଂ ଲଭନ୍ତି ଜନ୍ମ ଵାଞ୍ଛିତମ୍
ସମସ୍ତ ଜଣେ ନାରୀ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଓ ଚାହିତା ଜନ୍ମ ନିଶ୍ଚୟ ପାଆନ୍ତି।
ପ୍ରାକ୍ତନୀଯୋ ହି ଯୋ ଭର୍ତା ସ ତାସାଂ ପ୍ରତିଜନ୍ମନି
ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ସ୍ୱାମୀ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ସେମାନଙ୍କର ହୁଅନ୍ତି।
ତଦ୍ଦେହମିହ ନ ପ୍ରାପ୍ଯ କୃତ୍ଵା ଘୋରତରଂ ତପଃ
ସେ ଦେହ ଏଠାରେ ନ ପାଇ, ମୁଁ ଅଧିକ କଠିନ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପାର୍ଵତୀ ତତ୍ର ତତ୍ପୁରଃ ପ୍ରଵିଵେଶ ହ
ଏଭଳି କହି ପାର୍ବତୀ ସେଠି ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଵହ୍ନିପ୍ରଵେଶଂ କୁର୍ଵନ୍ତ୍ଯାଃ ପାର୍ଵତ୍ଯାଃ ପରମେଶ୍ଵରି
ପାର୍ବତୀ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବାବେଳେ, ହେ ପରମେଶ୍ୱରୀ,
କ୍ଷଣଂ ତଦନ୍ତରେ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଚୋତ୍ପତନ୍ତୀଂ ଶିଵାଂ ଶିଵଃ
ସେଠି କିଛି ଖଣ୍ଡ ରହି, ଶିବ ଉଠୁଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଶ୍ରୀମହାଦେଵ ଉଵାଚ ନ ଦଗ୍ଧୋ ଵହ୍ନିନା ଦେହୋ ନ ଚ ପ୍ରାପ୍ତୋ ମନୀଷିତଃ
ଶ୍ରୀମହାଦେବ କହିଲେ: ଅଗ୍ନିରେ ଦେହ ପୁଡିଯାଇନାହିଁ, ଏବଂ ଚାହିଦା ଫଳ ମିଳିଲା ନାହିଁ।
ଶିଵଂ କଲ୍ଯାଣରୂପଂ ଚ ଭର୍ତାରଂ କର୍ତୁମିଚ୍ଛସି 4.40.
ତୁମେ ଶିବଙ୍କୁ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଯିଏ, ସ୍ୱାମୀ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ।
ସଂହର୍ତାରଂ ଚ ଭର୍ତାରଂ ଯଦୀଚ୍ଛସି ଶୁଚିସ୍ମିତେ
ହେ ଶୁଭ୍ରହସିନୀ, ଯଦି ତୁମେ ସଂହାରକୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଚାହୁଁଛ,