ଵଟମୂଲାଦ୍ଗତେ ରୁଦ୍ରେ ପାର୍ଵତୀ ତପସେ ଯଯୌ
ବଟବୃକ୍ଷ ତଳରୁ ରୁଦ୍ର ଚାଲିଗଲେ, ପାର୍ବତୀ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଯାଇଲେ।
ଗତ୍ଵା ସା ସ୍ଵର୍ଣଦୀତୀରଂ ସ୍ନାତ୍ଵା ତ୍ରିଷଵଣଂ ମୁଦା
ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନଦୀ କୂଳକୁ ଯାଇ, ଦିନେ ତିନିଥର ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ନାନ କଲେ।
ଵର୍ଷମେକଂ ଚ ସଂପୂର୍ଣମନାହାରା ସ୍ଵଭକ୍ତିତଃ
ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେ ଖାଦ୍ୟ ଛାଡି, ନିଜ ଭକ୍ତିରେ ଲଗି ରହିଲେ।
ଗ୍ରୀଷ୍ମେ ଚ ପରିତୋ ଵହ୍ନିଂ ପ୍ରଜ୍ଵଲନ୍ତଂ ଦିଵାନିଶମ୍ କୃତ୍ଵା ପ୍ରତସ୍ଥୌ ତନ୍ମଧ୍ଯେ ସଂତତଂ ଜପତୀ ମନୁମ୍
ଗ୍ରୀଷ୍ମକାଳରେ, ସେ ଚାରିପଟେ ଦିନରାତି ଅଗ୍ନି ଜଳାଇ, ତାହା ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ି ରହି, ନିରନ୍ତର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରୁଥିଲେ।
ଶଶ୍ଵତ୍ସ୍ମଶାନେ ଵର୍ଷାସୁ କୃତ୍ଵା ଯୋଗାସନଂ ଶିଵା
ବର୍ଷାକାଳରେ, ଶିବା ସଦା ସ୍ମଶାନରେ ଯୋଗାସନ ନେଇଥିଲେ।
ଶୀତେ ଜଲାନ୍ତରେ ଶଶ୍ଵତ୍ପ୍ରତସ୍ଥୌ ଭକ୍ତିପୂର୍ଵକମ୍
ଶୀତକାଳରେ, ସେ ସଦା ପାଣି ମଧ୍ୟରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦଢ଼ି ରହୁଥିଲେ।
ଏଵଂ କୃତ୍ଵା ପରଂ ଵର୍ଷମପ୍ରାପ୍ଯ ଶଂକରଂ ସତୀ
ଏଭଳି ଆଉ ଏକ ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରି, ସତୀ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପାଇପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତାମଗ୍ନିକୁଣ୍ଡଂ ଵିଶତୀଂ ତପସାଽତିକୃଶାଂ ସତୀମ୍
ତପସ୍ୟାରେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ, ସତୀ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ—
ଅତୀଵ ଵାମନୋ ବାଲୋ ଵିପ୍ରରୂପୀ ସ୍ଵତେଜସା 4.40.
ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ବହୁତ ଛୋଟ ଏବଂ କୁମାର ଦେଖାଯାଇଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପରେ, ନିଜ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ।
ଶୁକ୍ଲଯଜ୍ଞୋପଵୀତୀ ଚ ଶୁକ୍ଲଵାସାଶ୍ଚ ସସ୍ମିତଃ
ସେ ଧଳା ଉପବୀତ ଓ ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ମୁହଁରେ ହସ ଥିଲା।
ନିର୍ଜନେ ବାଲକଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ନିଗ୍ଧା ସାପି ଜଗାଦ ହ
ସେ ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନରେ ଛୁଆକୁ ଦେଖି, ସେ ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
କୋ ଭଵାନିତି ପପ୍ରଚ୍ଛ ତଂ ଶିଶୁଂ ପୁରତଃ ସ୍ଥିତମ୍
ସେ ଛୁଆଟିଏ ଆଗରେ ଦଢ଼ି ରହିଥିବାକୁ ଦେଖି, 'ତୁମେ କିଏ?' ବୋଲି ପଚାରିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶୈଲସୁତା ପ୍ରଶ୍ନଂ ପ୍ରହସ୍ଯ ପରମେଶ୍ଵରଃ
ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟାର ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ପରମେଶ୍ୱର ହସିଲେ।
ଶଂକର ଉଵାଚ କା ତ୍ଵଂ କାନ୍ତାଽତିକାନ୍ତାରେ ତପଶ୍ଚରସି ସୁନ୍ଦରି
ଶଙ୍କର କହିଲେ: ଏତେ ଗଭୀର ଜଙ୍ଗଲରେ, ତୁମେ କିଏ, ସୁନ୍ଦରୀ, ଏଭଳି ତପସ୍ୟା କରୁଛ?
ଵଦ କସ୍ଯ କୁଲେ ଜାତା କସ୍ଯ କନ୍ଯା ଚ କାଽଭିଧା
କହ, କେଉଁ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ? କାହାର କନ୍ୟା? ତୁମର ନାଁ କଣ?
ଅହୋ ଵା ତପସାଂ ରାଶିଃ ସ୍ଵଯଂ ମୂର୍ତିମତୀ ସତୀ
ହାଁ, କେତେ ବଡ଼ ତପସ୍ୟା! ସତୀ ନିଜେ ମୂର୍ତ୍ତି ଧାରଣ କରି ଆଗରେ ଦଢ଼ିଛନ୍ତି।
ସ୍ଵଯଂ ତେଜଃସ୍ଵରୂପା ଵା ମୂଲପ୍ରକୃତିରୀଶ୍ଵରୀ
ତୁମେ କି ସ୍ୱୟଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆକାର ନାହିଁ କିମ୍ବା ମୂଳ ପ୍ରକୃତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଅଧିପତି ମହିଳା?
କିଂ ଵା ତ୍ରିଲୋକେ ଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ତ୍ଵଂ ସଂପଦ୍ରୂପା ସନାତନୀ
ନାହିଁ କି, ତୁମେ ତିନି ଲୋକରେ ଶ୍ରୀ, ଚିରକାଳର ସମୃଦ୍ଧିର ଆକାର?
କିଂ ଵାମ୍ବିକା ତ୍ଵଂ ଦେଵାନାଂ ସ୍ଵଯଂ ମୂର୍ତିମତୀ ସତୀ 4.40.
ନାହିଁ କି, ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଆମ୍ବିକା, ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ସତୀ?
ରାଗାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵୀ ଵା ସ୍ଵଯଂ ସାକ୍ଷାତ୍ସରସ୍ଵତୀ
ନାହିଁ କି, ତୁମେ ରାଗ ଓ ଭାବନାର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ, କିମ୍ବା ସ୍ୱୟଂ ସରସ୍ୱତୀ?
ଏତାସୁ ମଧ୍ଯେ କା ଵା ତ୍ଵଂ ନାହଂ ତର୍କିତୁମୀଶ୍ଵରଃ
ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତୁମେ କିଏ? ମୁଁ ଏହା ବୁଝିପାରିବି ନାହିଁ, ହେ ମହିଳା।
ସତି ତ୍ଵଯି ପ୍ରସନ୍ନାଯାଂ ପ୍ରସନ୍ନଃ ପରମେଶ୍ଵରଃ
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅ, ସେତେବେଳେ ପରମେଶ୍ୱର ମଧ୍ୟ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ତୁଷ୍ଟେ ନାରାଯଣେ ଦେଵେ ଶଶ୍ଵତ୍ତୁଷ୍ଟଂ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍
ନାରାୟଣ ଦେବ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ତିନି ଲୋକ ସଦା ପ୍ରସନ୍ନ ରହେ।
ଶିଶୋସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯ ପରମେଶ୍ଵରୀ
ଶିଶୁର କଥା ଶୁଣି, ପରମେଶ୍ୱରୀ ହସିଲେ।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ଜନ୍ମ ମେ ଭାରତେ ଵର୍ଷେ ସାମ୍ପ୍ରତଂ ଶୈଲକନ୍ଯକା
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: ଏବେ ମୋର ଜନ୍ମ ଭାରତ ଦେଶରେ, ଶୈଳପୁତ୍ରୀ ଭାବେ।
ପୂର୍ଵଂ ଜନ୍ମ ଦକ୍ଷଗେହେ ସତୀ ଶଂକରକାମିନୀ
ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ମୁଁ ଦକ୍ଷଙ୍କ ଘରେ ସତୀ ଥିଲି, ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଚାହାଁଥିଲି।
ଅତ୍ର ଜନ୍ମନି ପୁଣ୍ଯେନ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତେ ଶଂକରେ ଦ୍ଵିଜ
ଏହି ଜନ୍ମରେ ମୋର ପୁଣ୍ୟରେ, ମୁଁ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପାଇଛି, ହେ ଦ୍ୱିଜ।
ପ୍ରଯାତେ ଶଂକରେ ତାପାଦ୍ଵ୍ରୀଡଯାଽହଂ ପିତୁର୍ଗୃହାତ୍
ଶଙ୍କର ଚାଲିଗଲେ, ଦୁଃଖ ଓ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁଁ ବାପାଙ୍କ ଘର ଛାଡ଼ିଦେଲି।
ତପଃ କୃତ୍ଵା କଠୋରଂ ଚ ସୁଚିରଂ ପ୍ରାଣଵଲ୍ଲଭମ୍ 4.40.
ମୋ ପ୍ରିୟ ପାଇଁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲି।
ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ପ୍ରଵିଶାମ୍ଯଗ୍ନୌ ପ୍ରଲଯାଗ୍ନିଶିଖୋପମେ
ସେ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଯାଅ, ମୁଁ ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବି।'