ଯଥାଽଽକାଶେ ତାରକାଣାଂ ଦ୍ଵିଜରାଜଂ ଵିରାଜିତମ୍
ଯେପରି ଆକାଶରେ ତାରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ବିଜରାଜ ଚମକେ,
ଵିହାଯ ଵାର୍ଦ୍ଧକାଵସ୍ଥାଂ ଦଧତଂ ନଵଯୌଵନମ୍
ସେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ଛାଡି ନବଯୌବନ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
କାମଂ କାମାତୁରାଣାଂ ଚ ସତୀନାଂ ଚ ସୁତଂ ଯଥା
ଯେପରି କାମନାରେ ତଳିଥିବା ମହିଳାମାନେ ପୁଅ ପାଇଁ ଆଶା କରନ୍ତି, ସେ ଭଳି କାମନାରେ ଲୋଭନୀୟ ଥିଲେ।
ଶକ୍ତିସ୍ଵରୂପଂ ଶାକ୍ତାନାଂ ସୌରାଣାଂ ସୂର୍ଯରୂପିଣମ୍
ଶାକ୍ତମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିର ରୂପ ଭାବିଲେ, ସୌରମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ରୂପ ଦେଖିଲେ।
କାଲକାଲସମଂ ମୃତ୍ଯୋର୍ମୃତ୍ଯୁମୃତ୍ଯୁ ଭଯାନକମ୍
ସେ କାଳ ପାଇଁ କାଳ, ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ, ଭୟକୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିଲେ।
ସର୍ପାଃ ସୁଂଦରମାଲ୍ଯାନି କସ୍ତୂରୀ ଯା ଵିଷପ୍ରଭା 4.39.
ସର୍ପମାନେ ସୁନ୍ଦର ମାଳା, କସ୍ତୂରୀ ଓ ବିଷର ଚମକ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଭୂଷିତ କରିଥିଲେ।
ସୁଚାର୍ଵୀ ମାଲତୀମାଲା ଗଂଗାଧାରା ମନୋହରା
ସେ ଚାରୁ ମାଲତୀ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଗଙ୍ଗାଧାରା ମନୋହର ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଏକୀଭୂତଂ ପଂଚଵକ୍ତ୍ରଂ ନେତ୍ରଯୁଗ୍ମାବ୍ଜଶୋଭିତମ୍
ସେ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ଏକତ୍ୱରେ ଥିଲେ, ଦୁଇ ଦୁଇ ଆଖି ପଦ୍ମ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା।
ବଂଧୁଜୀଵଵିନିଂଦ୍ଯୈକମୋଷ୍ଠାଧରମନୋହରମ୍
ତାଙ୍କ ତଳ ଓଠ ଏତେ ମନୋହର ଥିଲା, ଯେ ବନ୍ଧୁଜୀବ ଫୁଲକୁ ମଧ୍ୟ ଅପମାନ କରିଦେଇଥିଲା।
ସଦ୍ଯୋ ଵ୍ଯତିକ୍ରମଂ ସର୍ଵଂ ମହେଶସ୍ଯ ମହେଶ୍ଵରି
ହେ ମହେଶ୍ୱରୀ, ସେ ସମୟରେ ମହେଶ ଏହି ସମସ୍ତ ସୀମାକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିଥିଲେ।
କାଶ୍ଚିନ୍ନିମେଷରହିତାଃ କାମେନ ପୁଲକାଂଚିତାଃ
କିଛି ମହିଳା ଚକୁ ଝିଅନାହିଁ, କାମନାରେ ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଇ ଉତ୍ସାହିତ ହେଉଥିଲେ।
କାଶ୍ଚିଦ୍ଵିନିଂଦ୍ଯ କାଂତାଂଶ୍ଚ ପ୍ରଶଶଂସୁର୍ମହେଶ୍ଵରମ୍
କିଛି ଜଣେ ନିଜ କାନ୍ତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରି, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ।
କାଚିନ୍ମାନସିକଂ କାମାତ୍କୁର୍ଵନ୍ତୀ ଚୁମ୍ବନଂ ମୁଦା
କିଛି ମହିଳା ମନରେ କାମନାରୁ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଚୁମ୍ବନ କରିବା କଳ୍ପନା କରୁଥିଲେ।
ଅସ୍ମାକମେଵ ଭର୍ତା ଚେତ୍ପରତ୍ରୈଵ ଯଶୋ ଭଵେତ୍
ଯଦି ସେ ଆମର ପତି ହେଇଥାନ୍ତେ, ତେବେ ପରଲୋକରେ ଆମର ଯଶ ରହିଥାନ୍ତା।
ସସ୍ମିତା ଵକ୍ରନଯନାଃ ପଶ୍ଯଂତ୍ଯେଵ ପୁନଃପୁନଃ 4.39.
ହସୁଥିବା, ଟେଢ଼ା ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଶରତ୍ସୁଧାଂଶୁଵଦନଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମୋଽହର୍ନିଶଂ ମୁଦା
ଶରତ୍କାଳର ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତାଙ୍କର ମୁହଁକୁ ଆମେ ଦିନରାତି ଆନନ୍ଦରେ ଦେଖିବୁ।
ଭଵିତା ନଃ ଶିଵଃ ସ୍ଵାମୀତ୍ଯେଵଂ ଜଲ୍ପଂତି କାଶ୍ଚନ
କିଛି ଜଣେ କହୁଛନ୍ତି, 'ଶିବ ଆମର ସ୍ୱାମୀ ହେବେ।'
ଯସ୍ଯା ଅଯଂ ଶିଵଃ ସ୍ଵାମୀତ୍ଯେଵଂ ଜଲ୍ପଂତି କାଶ୍ଚନ
କିଛି ଜଣେ କହୁଛନ୍ତି, 'ଏହି ଶିବ କାହାର ସ୍ୱାମୀ?'
ଶିଵଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ଶୈଲେଂଦ୍ରଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ସ୍ଵଗୃହଂ ଯଯୌ
ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ପାହାଡ଼ର ରାଜା ନମସ୍କାର କରି ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଦୁର୍ଗାଂ ପ୍ରସ୍ଥାପଯାମାସ ଶିଵାଯ ଶିଵସନ୍ନିଧିମ୍
ସେ ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ଶିବଙ୍କ ନିକଟକୁ ପଠାଇଲେ।
ଭାଵାନୁରକ୍ତା ହର୍ଷେଣ ଜଗାମ ଶିଵସଂନିଧିମ୍
ମନରୁ ଭକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଦୁର୍ଗା ଶିବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲେ।
ସପ୍ତପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ କୃତ୍ଵା ସସ୍ମିତା ପ୍ରଣନାମ ସା
ସାତ ଥର ପରିକ୍ରମା କରି, ସେ ହସି ନମସ୍କାର କଲେ।
ସୁଂଦରଂ ଲଭ ଭର୍ତାରଂ ସୁନ୍ଦରୀତ୍ଯାଶିଷଂ ଦଦୌ
ସେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ, 'ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ସ୍ୱାମୀ ପାଅ।'
ପୁତ୍ରସ୍ତେ ଭଵିତା ସାଧ୍ଵି ନାରାଯଣସମୋ ଗୁଣୈଃ
ସାଧ୍ବୀ, ତୁମର ପୁଅ ଗୁଣରେ ନାରାୟଣ ସମାନ ହେବେ।
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେଷୁ ଚ ସର୍ଵେଷୁ ସର୍ଵେଷାଂ ଚ ପରା ଭଵ 4.39.
ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଉ।
ସପ୍ତଜନ୍ମନି ତୁଷ୍ଟୋଽହଂ ତତ୍ଫଲଂ ଲଭ ସୁନ୍ଦରି
ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ; ଏହି ଫଳ ତୁମେ ପାଅ, ସୁନ୍ଦରୀ।
ଆସ୍ଥା ଚ ଯାଦୃଶୀ ଯାସାଂ ସିଦ୍ଧିସ୍ତାସାଂ ଚ ତାଦୃଶୀ
ଯେପରି ଭକ୍ତି, ସେପରି ସିଦ୍ଧି ମିଳେ।
ଦଧ୍ଯୌ ଯୋଗାସନଂ କୃତ୍ଵା ଯୋଗୀଶୋ ଵ୍ଯାଘ୍ରଚର୍ମଣି
ଯୋଗୀଶ୍ୱର ବାଘ ଚର୍ମ ଉପରେ ବସି ଧ୍ୟାନରେ ଲଗିଗଲେ।
ଚକାର ମାର୍ଜନଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଵହ୍ନିଶୌଚେନ ଵାସସା
ଭକ୍ତିଭାବରେ, ଅଗ୍ନିରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେ ଶୁଦ୍ଧି କଲେ।
ଅପୂର୍ଵଂ କାଂସ୍ଯପାତ୍ରସ୍ଥଂ ନୈଵେଦ୍ଯଂ ପ୍ରଦଦୌ କିଲ
କଂସ୍ୟ ପାତ୍ରରେ ରଖାଯାଇଥିବା ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଭୋଜନ ସେ ନିବେଦନ କଲେ।