ତତ୍ରୋଵାସ ତମାବୋଧ୍ଯ ଚାଵରୁହ୍ଯ ଵୃଷାଚ୍ଛିଵଃ
ସେଠାରେ, ଜାଗିଉଠି, ଶିବ ବୃଷ ଉପରୁ ଅବତରି ରହିଲେ।
ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯୋ ଭଯେଭ୍ଯଶ୍ଚ ଭଵାର୍ଣଵେ
ସମସ୍ତ ପାପ ଓ ଭୟରୁ, ଏହି ଭବସାଗରରେ, ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଭାର୍ଯାହୀନୋ ଲଭେଦ୍ଭାର୍ଯାଂ ସୁଶୀଲାଂ ସୁମନୋହରାମ୍
ଯାହାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ନାହିଁ, ସେ ଏକ ସୁଶୀଳ ଏବଂ ଆକର୍ଷଣୀୟ ପତ୍ନୀ ପାଇଥାଏ।
ରାଜ୍ଯଭ୍ରଷ୍ଟୋ ଲଭେଦ୍ରାଜ୍ଯଂ ଶଂକରସ୍ଯ ପ୍ରସାଦତଃ
ଯିଏ ରାଜ୍ୟ ହରାଇଛି, ଶଙ୍କରଙ୍କ କୃପାରେ ସେ ପୁଣି ରାଜ୍ୟ ପାଏ।
ଗଭୀରେଽତିଜଲାକୀର୍ଣେ ଭଗ୍ନପୋତେ ଵିଷାଦନେ
ଗଭୀର ଜଳରେ, ବଡ଼ ତରଙ୍ଗରେ ଡୁବୁଥିବା, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ନୌକାରେ, ନିରାଶାରେ—
ସର୍ଵତୋ ମୁଚ୍ଯତେ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଶଂକରସ୍ଯ ପ୍ରସାଦତଃ
ଏଭଳି ସମସ୍ତ ସ୍ଥିତିରୁ ଶଙ୍କରଙ୍କ ସ୍ତୁତି କଲେ, ତାଙ୍କ କୃପାରେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଇତି ସ୍ତୁତ୍ଵା ହିମଗିରିର୍ଵସତଃ ଶଙ୍କରସ୍ଯ ଚ
ଏପରି ଭାବରେ ହିମଗିରିଙ୍କୁ ଶଂକରଙ୍କ ସହିତ ବସୁଥିବା ଦେଖି ସ୍ତୁତି କରିଲେ।
ମଧୁପର୍କାଦିକଂ ତସ୍ମୈ ପ୍ରଦଦୌ ଭକ୍ତିପୂର୍ଵକମ୍
ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ମଧୁପର୍କ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଲେ।
ତଦା ତତ୍ର ସମାଗତ୍ଯ ମେନକା ସ୍ତ୍ରୀଗଣୈଃ ସହ
ତାପରେ ମେନକା ଅନେକ ଜନା ମହିଳାଙ୍କ ସହିତ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ଈଷଦ୍ଧାସ୍ଯପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯଂ ଵସନ୍ତଂ ଵ୍ଯାଘ୍ରଚର୍ମଣି
ସେ ମୃଦୁ ହାସରେ ଚମକୁଥିବା ମୁହଁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ବାଘର ଚର୍ମ ଉପରେ ବସିଥିଲେ।
ଯଥାଽଽକାଶେ ତାରକାଣାଂ ଦ୍ଵିଜରାଜଂ ଵିରାଜିତମ୍
ଯେପରି ଆକାଶରେ ତାରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ବିଜରାଜ ଚମକେ,
ଵିହାଯ ଵାର୍ଦ୍ଧକାଵସ୍ଥାଂ ଦଧତଂ ନଵଯୌଵନମ୍
ସେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ଛାଡି ନବଯୌବନ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
କାମଂ କାମାତୁରାଣାଂ ଚ ସତୀନାଂ ଚ ସୁତଂ ଯଥା
ଯେପରି କାମନାରେ ତଳିଥିବା ମହିଳାମାନେ ପୁଅ ପାଇଁ ଆଶା କରନ୍ତି, ସେ ଭଳି କାମନାରେ ଲୋଭନୀୟ ଥିଲେ।
ଶକ୍ତିସ୍ଵରୂପଂ ଶାକ୍ତାନାଂ ସୌରାଣାଂ ସୂର୍ଯରୂପିଣମ୍
ଶାକ୍ତମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିର ରୂପ ଭାବିଲେ, ସୌରମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ରୂପ ଦେଖିଲେ।
କାଲକାଲସମଂ ମୃତ୍ଯୋର୍ମୃତ୍ଯୁମୃତ୍ଯୁ ଭଯାନକମ୍
ସେ କାଳ ପାଇଁ କାଳ, ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ, ଭୟକୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିଲେ।
ସର୍ପାଃ ସୁଂଦରମାଲ୍ଯାନି କସ୍ତୂରୀ ଯା ଵିଷପ୍ରଭା 4.39.
ସର୍ପମାନେ ସୁନ୍ଦର ମାଳା, କସ୍ତୂରୀ ଓ ବିଷର ଚମକ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଭୂଷିତ କରିଥିଲେ।
ସୁଚାର୍ଵୀ ମାଲତୀମାଲା ଗଂଗାଧାରା ମନୋହରା
ସେ ଚାରୁ ମାଲତୀ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଗଙ୍ଗାଧାରା ମନୋହର ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଏକୀଭୂତଂ ପଂଚଵକ୍ତ୍ରଂ ନେତ୍ରଯୁଗ୍ମାବ୍ଜଶୋଭିତମ୍
ସେ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ଏକତ୍ୱରେ ଥିଲେ, ଦୁଇ ଦୁଇ ଆଖି ପଦ୍ମ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା।
ବଂଧୁଜୀଵଵିନିଂଦ୍ଯୈକମୋଷ୍ଠାଧରମନୋହରମ୍
ତାଙ୍କ ତଳ ଓଠ ଏତେ ମନୋହର ଥିଲା, ଯେ ବନ୍ଧୁଜୀବ ଫୁଲକୁ ମଧ୍ୟ ଅପମାନ କରିଦେଇଥିଲା।
ସଦ୍ଯୋ ଵ୍ଯତିକ୍ରମଂ ସର୍ଵଂ ମହେଶସ୍ଯ ମହେଶ୍ଵରି
ହେ ମହେଶ୍ୱରୀ, ସେ ସମୟରେ ମହେଶ ଏହି ସମସ୍ତ ସୀମାକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିଥିଲେ।
କାଶ୍ଚିନ୍ନିମେଷରହିତାଃ କାମେନ ପୁଲକାଂଚିତାଃ
କିଛି ମହିଳା ଚକୁ ଝିଅନାହିଁ, କାମନାରେ ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଇ ଉତ୍ସାହିତ ହେଉଥିଲେ।
କାଶ୍ଚିଦ୍ଵିନିଂଦ୍ଯ କାଂତାଂଶ୍ଚ ପ୍ରଶଶଂସୁର୍ମହେଶ୍ଵରମ୍
କିଛି ଜଣେ ନିଜ କାନ୍ତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରି, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ।
କାଚିନ୍ମାନସିକଂ କାମାତ୍କୁର୍ଵନ୍ତୀ ଚୁମ୍ବନଂ ମୁଦା
କିଛି ମହିଳା ମନରେ କାମନାରୁ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଚୁମ୍ବନ କରିବା କଳ୍ପନା କରୁଥିଲେ।
ଅସ୍ମାକମେଵ ଭର୍ତା ଚେତ୍ପରତ୍ରୈଵ ଯଶୋ ଭଵେତ୍
ଯଦି ସେ ଆମର ପତି ହେଇଥାନ୍ତେ, ତେବେ ପରଲୋକରେ ଆମର ଯଶ ରହିଥାନ୍ତା।
ସସ୍ମିତା ଵକ୍ରନଯନାଃ ପଶ୍ଯଂତ୍ଯେଵ ପୁନଃପୁନଃ 4.39.
ହସୁଥିବା, ଟେଢ଼ା ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଶରତ୍ସୁଧାଂଶୁଵଦନଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମୋଽହର୍ନିଶଂ ମୁଦା
ଶରତ୍କାଳର ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତାଙ୍କର ମୁହଁକୁ ଆମେ ଦିନରାତି ଆନନ୍ଦରେ ଦେଖିବୁ।
ଭଵିତା ନଃ ଶିଵଃ ସ୍ଵାମୀତ୍ଯେଵଂ ଜଲ୍ପଂତି କାଶ୍ଚନ
କିଛି ଜଣେ କହୁଛନ୍ତି, 'ଶିବ ଆମର ସ୍ୱାମୀ ହେବେ।'
ଯସ୍ଯା ଅଯଂ ଶିଵଃ ସ୍ଵାମୀତ୍ଯେଵଂ ଜଲ୍ପଂତି କାଶ୍ଚନ
କିଛି ଜଣେ କହୁଛନ୍ତି, 'ଏହି ଶିବ କାହାର ସ୍ୱାମୀ?'
ଶିଵଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ଶୈଲେଂଦ୍ରଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ସ୍ଵଗୃହଂ ଯଯୌ
ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ପାହାଡ଼ର ରାଜା ନମସ୍କାର କରି ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଦୁର୍ଗାଂ ପ୍ରସ୍ଥାପଯାମାସ ଶିଵାଯ ଶିଵସନ୍ନିଧିମ୍
ସେ ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ଶିବଙ୍କ ନିକଟକୁ ପଠାଇଲେ।