ସାମ୍ପ୍ରତଂ ଶିଶୁଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ସାଵଧାନଂ ନିଶାମଯ
ଏବେ ଏହି ଶିଶୁର ଶୈଶବ କଥା ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଶୁଣ।
ଵଵୃଧେ ଗୋପିକାବାଲୋ ଵିପ୍ରଗେହେ ଦିନେଦିନେ
ଗୋପିକା ଶିଶୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଘରେ ପ୍ରତିଦିନ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଵିପ୍ରା ଆଯଯୁର୍ଵିପ୍ରମନ୍ଦିରମ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ କିଛି ବ୍ରାହ୍ମଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରକୁ ଆସିଲେ।
ପ୍ରଚ୍ଛନ୍ନଂ ହୃତଵନ୍ତଶ୍ଚ ଗ୍ରୀଷ୍ମମଧ୍ଯାହ୍ନଭାସ୍କରମ୍
ସେମାନେ ଗୁପ୍ତଭାବେ ଆସି, ଗ୍ରୀଷ୍ମ ମଧ୍ୟାହ୍ନର ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ।
ଫଲମୂଲାଦିକଂ କାଲେ ଚତ୍ଵାରୋ ମୁନିପୁଙ୍ଗଵାଃ
ଠିକ୍ ସମୟରେ ଚାରିଜଣ ମହାମୁନି ଫଳ ଓ ମୂଳ ଆଣିଥିଲେ।
ଚତୁର୍ଥକୋ ମୁନିସ୍ତସ୍ମୈ କୃଷ୍ଣମନ୍ତ୍ରଂ ଦଦୌ ମୁଦା 1.21.
ଚତୁର୍ଥ ମୁନି ଖୁସି ହୋଇ ତାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥିଲେ।
ଏକଦା ଶିଶୁମାତା ଚ ଗଚ୍ଛନ୍ତୀ ନିଶି ଵର୍ତ୍ମନି
ଏକ ଦିନ ରାତିରେ ପଥରେ ଚାଲୁଥିବା ଶିଶୁର ମାଆ
ସଦ୍ଯୋ ଜଗାମ ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ଵିଷ୍ଣୁଯାନେନ ସା ସତୀ
ସେ ସତୀ ମହିଳା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦେବୀୟ ରଥରେ ବସି ସତ୍ୱର ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଯାଇଥିଲେ
ପ୍ରାତର୍ବାଲୋ ଦ୍ଵିଜୈଃ ସାର୍ଧଂ ପ୍ରଯଯୌ ଵିପ୍ରମନ୍ଦିରାତ୍
ପ୍ରଭାତରେ, ଶିଶୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସହ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରରୁ ବାହାରିଗଲା
ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରାଃ ଶିଶୁଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵସ୍ଥାନଂ ପ୍ରଯଯୁଃ କିଲ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଶିଶୁକୁ ଛାଡି ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ
ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଵିପ୍ରଦତ୍ତଂ ଵିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ରଂ ଜଜାପ ସଃ
ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦିଆ ବିଷ୍ଣୁ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲା
ମହାରଣ୍ଯେ ଚ ଘୋରେ ଚ ଅଶ୍ଵତ୍ଥମୂଲସନ୍ନିଧୌ
ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର ଜଙ୍ଗଲରେ, ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛର ତଳେ
ଶୌନକ ଉଵାଚ ଦତ୍ତଂ ପରଂ ଶ୍ରୀଂହରେଶ୍ଚ ତଦ୍ଭଵାନ୍ଵକ୍ତୁ ମର୍ହତି
ଶୌନକ କହିଲେ: ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଦିଆ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ, ଆପଣ ଏହା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ
ସୌତିରୁଵାଚ ଦ୍ଵାଵିଂଶତ୍ଯକ୍ଷରୋ ମନ୍ତ୍ରୋ ଵେଦେଷୁ ଚ ସୁଦୁର୍ଲଭଃ
ସୌତି କହିଲେ: ବେଦରେ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ, ବାଇଶି ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ର
ତଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମା ଦଦୌ ଭକ୍ତ୍ଯା କୁମାରାଯ ଚ ଧୀମତେ
ବ୍ରହ୍ମା ଭକ୍ତି ସହିତ ଜ୍ଞାନୀ କୁମାରକୁ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥିଲେ
ଓଁ ଶ୍ରୀଂ ନମୋ ଭଗଵତେ ରାସ ମଣ୍ଡଲେଶ୍ଵରାଯ 1.21.
ଓଁ ଶ୍ରୀଂ ନମୋ ଭଗବତେ ରାସ ମଣ୍ଡଳେଶ୍ୱରାୟ
ମହାପୁରୁଷସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚ ପୂର୍ଵୋକ୍ତଂ କଵଚଂ ଚ ଯତ୍
ପୂର୍ବରୁ କହାଯାଇଥିବା ମହାପୁରୁଷ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଓ କବଚ
ତେଜୋମଣ୍ଡଲରୂପେ ଚ ସୂର୍ଯ୍ଯକୋଟିସମପ୍ରଭେ
ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦଶ ଲକ୍ଷ ପ୍ରଭା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତେଜ ମଣ୍ଡଳ ଆକାରରେ
ଧ୍ଯାଯନ୍ତେ ଵୈଷ୍ଣଵା ରୂପଂ ତଦଭ୍ଯନ୍ତରସନ୍ନିଧୌ
ବୈଷ୍ଣବମାନେ ତାହାର ଆନ୍ତରିକ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଏହି ରୂପକୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି
ନଵୀନଜଲଦଶ୍ଯାମଂ ଶରତ୍ପଙ୍କଜଲୋଚନମ୍
ନୂତନ ବର୍ଷା ମେଘ ଭଳି ଶ୍ୟାମ ରଙ୍ଗ, ଶରତ ପଙ୍କଜ ଭଳି ଚକ୍ଷୁ
ମୁକ୍ତାପଙ୍କ୍ତିଵିନିନ୍ଦୈକଦନ୍ତପଂକ୍ତିମନୋହରମ୍
ମୁକ୍ତା ମାଳାକୁ ଅପମାନ କରୁଥିବା ଦାନ୍ତର ଶୃଙ୍ଗାର ଅନୁକ୍ରମ
କୋଟିକନ୍ଦର୍ପଲାଵଣ୍ଯଂ ଲୀଲାଧାମ ମନୋହରମ୍
କୋଟି କାମଦେବଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା ଲାବଣ୍ୟ, ଲୀଳାର ଆଶ୍ରୟ ଏବଂ ମନୋହର
ତ୍ରିଭଙ୍ଗସଙ୍ଗି ଵା ଯୁକ୍ତଂ ଦ୍ଵିଭୁଜଂ ପୀତଵାସସମ୍
ତ୍ରିଭଙ୍ଗ ଭଙ୍ଗୀରେ ଦଉଡ଼ି, ଦୁଇଟି ହାତ ଓ ପୀତ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା
ରତ୍ନକୁଣ୍ଡଲଯୁଗ୍ମେନ ଗଣ୍ଡସ୍ଥଲଵିରାଜିତମ୍
ରତ୍ନ କୁଣ୍ଡଳ ଯୁଗଳ ଦ୍ୱାରା ଗଣ୍ଡସ୍ଥଳରେ ଶୋଭିତ
ଶୋଭିତଂ ଜାନୁପର୍ଯ୍ଯନ୍ତଂ ମାଲତୀଵନମାଲଯା
ଘୁଂଟିଠୁ ଉପରକୁ ମାଲତୀ ଫୁଲର ମାଳାରେ ସଜିଥିଲା।
ମଣିନା କୌସ୍ତୁଭେନ୍ଦ୍ରେଣ ଵକ୍ଷସ୍ଥଲସମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍ 1.21.
କୌସ୍ତୁଭ ମଣିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଚାତି ଚମକୁଥିଲା।
ସ୍ଥିରଯୌଵନଯୁକ୍ତାଭିର୍ଵେଷ୍ଟିତାଭିଶ୍ଚ ସନ୍ତତମ୍
ସଦା ଯୁବତା ହେବାର ଶକ୍ତି ଥିବା ଲୋକମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାଦ୍ଯୈଶ୍ଚ ପୂଜିତଂ ଵନ୍ଦିତଂ ସ୍ତୁତମ୍
ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୂଜା, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ।
ନିର୍ଲିପ୍ତଂ ସାକ୍ଷିରୂପଂ ଚ ନିର୍ଗୁଣଂ ପ୍ରକୃତେଃ ପରମ୍
ସେ ଅସ୍ପର୍ଶ୍ୟ, ସାକ୍ଷୀ ଭାବରେ, ଗୁଣରହିତ ଓ ପ୍ରକୃତିଠାରୁ ଉପର।
ଇଦଂ ତେ କଥିତଂ ଧ୍ଯାନଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚ କଵଚଂ ମୁନେ
ମୁନି, ଏହି ଧ୍ୟାନ, ସ୍ତୋତ୍ର ଓ କବଚ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।