ଧର୍ମଦତ୍ତେନ ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ତୁଷ୍ଟାଵ ପରମେଶ୍ଵରମ୍
ଧର୍ମଦତ୍ତଙ୍କ ରଚିତ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ସେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ହିମାଲଯ ଉଵାଚ
ହିମାଳୟ କହିଲେ—
ତ୍ଵଂ ଶିଵଃ ଶିଵଦୋଽନନ୍ତଃ ସର୍ଵସଂହାରକାରକଃ
ତୁମେ ଶିବ, ମଙ୍ଗଳ ଦେବା, ଅନନ୍ତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ସଂହାର କରିଥିବା।
ପ୍ରକୃତଃ ପ୍ରକୃତୀଶଶ୍ଚ ପ୍ରାକୃତଃ ପ୍ରକୃତେଃ ପରଃ ଯେଷୁ ରୂପେଷୁ ଯତ୍ପ୍ରୀତିସ୍ତତ୍ତଦ୍ରୂପଂ ବିଭର୍ଷି ଚ
ତୁମେ ସ୍ୱଭାବିକ, ପ୍ରକୃତିର ନାଥ, ଆଦି ଏବଂ ପ୍ରକୃତିରୁ ଉପରେ; ଯେଉଁ ରୂପରେ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ, ସେଇ ରୂପ ଧାରଣ କର।
ସୂର୍ଯସ୍ତ୍ଵଂ ସୃଷ୍ଟିଜନକ ଆଧାରଃ ସର୍ଵତେଜସାମ୍
ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସୃଷ୍ଟିର ସୃଷ୍ଟା, ସମସ୍ତ ତେଜର ଆଧାର।
ଵାଯୁସ୍ତ୍ଵଂ ଵରୁଣସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ତ୍ଵମଗ୍ନିଃ ସର୍ଵଦାହକଃ
ତୁମେ ବାୟୁ, ତୁମେ ବରୁଣ, ତୁମେ ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ କୁ ଦାହ କରୁଥିବା।
ମୃତ୍ଯୁଞ୍ଜଯୋ ମୃତ୍ଯୁମୃତ୍ଯୁଃ କାଲକାଲୋ ଯମାନ୍ତକଃ ।। 4.38.
ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ, ମୃତ୍ୟୁର ମୃତ୍ୟୁ, କାଳର କାଳ, ଯମଙ୍କ ଶେଷ।
ଵେଦସ୍ତ୍ଵଂ ଵେଦକର୍ତା ଚ ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗପାରଗଃ
ତୁମେ ବେଦ, ବେଦର ସୃଷ୍ଟା, ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ଜ୍ଞାନୀ।
ମନ୍ତ୍ରସ୍ତ୍ଵଂ ହି ଜପସ୍ତ୍ଵଂ ହି ତପସ୍ତ୍ଵଂ ତତ୍ଫଲପ୍ରଦଃ
ତୁମେ ମନ୍ତ୍ର, ତୁମେ ଜପ, ତୁମେ ତପ, ଏବଂ ତାହାର ଫଳ ଦେବା।
ଅହୋ ସରସ୍ଵତୀବୀଜଂ କସ୍ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୋତୁମିହେଶ୍ଵରଃ
ଆହା, ତୁମେ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ମୂଳ, ଏଠାରେ କିଏ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିବେ, ହେ ଈଶ୍ୱର?
ତତ୍ରୋଵାସ ତମାବୋଧ୍ଯ ଚାଵରୁହ୍ଯ ଵୃଷାଚ୍ଛିଵଃ
ସେଠାରେ, ଜାଗିଉଠି, ଶିବ ବୃଷ ଉପରୁ ଅବତରି ରହିଲେ।
ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯୋ ଭଯେଭ୍ଯଶ୍ଚ ଭଵାର୍ଣଵେ
ସମସ୍ତ ପାପ ଓ ଭୟରୁ, ଏହି ଭବସାଗରରେ, ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଭାର୍ଯାହୀନୋ ଲଭେଦ୍ଭାର୍ଯାଂ ସୁଶୀଲାଂ ସୁମନୋହରାମ୍
ଯାହାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ନାହିଁ, ସେ ଏକ ସୁଶୀଳ ଏବଂ ଆକର୍ଷଣୀୟ ପତ୍ନୀ ପାଇଥାଏ।
ରାଜ୍ଯଭ୍ରଷ୍ଟୋ ଲଭେଦ୍ରାଜ୍ଯଂ ଶଂକରସ୍ଯ ପ୍ରସାଦତଃ
ଯିଏ ରାଜ୍ୟ ହରାଇଛି, ଶଙ୍କରଙ୍କ କୃପାରେ ସେ ପୁଣି ରାଜ୍ୟ ପାଏ।
ଗଭୀରେଽତିଜଲାକୀର୍ଣେ ଭଗ୍ନପୋତେ ଵିଷାଦନେ
ଗଭୀର ଜଳରେ, ବଡ଼ ତରଙ୍ଗରେ ଡୁବୁଥିବା, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ନୌକାରେ, ନିରାଶାରେ—
ସର୍ଵତୋ ମୁଚ୍ଯତେ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଶଂକରସ୍ଯ ପ୍ରସାଦତଃ
ଏଭଳି ସମସ୍ତ ସ୍ଥିତିରୁ ଶଙ୍କରଙ୍କ ସ୍ତୁତି କଲେ, ତାଙ୍କ କୃପାରେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଇତି ସ୍ତୁତ୍ଵା ହିମଗିରିର୍ଵସତଃ ଶଙ୍କରସ୍ଯ ଚ
ଏପରି ଭାବରେ ହିମଗିରିଙ୍କୁ ଶଂକରଙ୍କ ସହିତ ବସୁଥିବା ଦେଖି ସ୍ତୁତି କରିଲେ।
ମଧୁପର୍କାଦିକଂ ତସ୍ମୈ ପ୍ରଦଦୌ ଭକ୍ତିପୂର୍ଵକମ୍
ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ମଧୁପର୍କ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଲେ।
ତଦା ତତ୍ର ସମାଗତ୍ଯ ମେନକା ସ୍ତ୍ରୀଗଣୈଃ ସହ
ତାପରେ ମେନକା ଅନେକ ଜନା ମହିଳାଙ୍କ ସହିତ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ଈଷଦ୍ଧାସ୍ଯପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯଂ ଵସନ୍ତଂ ଵ୍ଯାଘ୍ରଚର୍ମଣି
ସେ ମୃଦୁ ହାସରେ ଚମକୁଥିବା ମୁହଁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ବାଘର ଚର୍ମ ଉପରେ ବସିଥିଲେ।
ଯଥାଽଽକାଶେ ତାରକାଣାଂ ଦ୍ଵିଜରାଜଂ ଵିରାଜିତମ୍
ଯେପରି ଆକାଶରେ ତାରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ବିଜରାଜ ଚମକେ,
ଵିହାଯ ଵାର୍ଦ୍ଧକାଵସ୍ଥାଂ ଦଧତଂ ନଵଯୌଵନମ୍
ସେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ଛାଡି ନବଯୌବନ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
କାମଂ କାମାତୁରାଣାଂ ଚ ସତୀନାଂ ଚ ସୁତଂ ଯଥା
ଯେପରି କାମନାରେ ତଳିଥିବା ମହିଳାମାନେ ପୁଅ ପାଇଁ ଆଶା କରନ୍ତି, ସେ ଭଳି କାମନାରେ ଲୋଭନୀୟ ଥିଲେ।
ଶକ୍ତିସ୍ଵରୂପଂ ଶାକ୍ତାନାଂ ସୌରାଣାଂ ସୂର୍ଯରୂପିଣମ୍
ଶାକ୍ତମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିର ରୂପ ଭାବିଲେ, ସୌରମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ରୂପ ଦେଖିଲେ।
କାଲକାଲସମଂ ମୃତ୍ଯୋର୍ମୃତ୍ଯୁମୃତ୍ଯୁ ଭଯାନକମ୍
ସେ କାଳ ପାଇଁ କାଳ, ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ, ଭୟକୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିଲେ।
ସର୍ପାଃ ସୁଂଦରମାଲ୍ଯାନି କସ୍ତୂରୀ ଯା ଵିଷପ୍ରଭା 4.39.
ସର୍ପମାନେ ସୁନ୍ଦର ମାଳା, କସ୍ତୂରୀ ଓ ବିଷର ଚମକ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଭୂଷିତ କରିଥିଲେ।
ସୁଚାର୍ଵୀ ମାଲତୀମାଲା ଗଂଗାଧାରା ମନୋହରା
ସେ ଚାରୁ ମାଲତୀ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଗଙ୍ଗାଧାରା ମନୋହର ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଏକୀଭୂତଂ ପଂଚଵକ୍ତ୍ରଂ ନେତ୍ରଯୁଗ୍ମାବ୍ଜଶୋଭିତମ୍
ସେ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ଏକତ୍ୱରେ ଥିଲେ, ଦୁଇ ଦୁଇ ଆଖି ପଦ୍ମ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା।
ବଂଧୁଜୀଵଵିନିଂଦ୍ଯୈକମୋଷ୍ଠାଧରମନୋହରମ୍
ତାଙ୍କ ତଳ ଓଠ ଏତେ ମନୋହର ଥିଲା, ଯେ ବନ୍ଧୁଜୀବ ଫୁଲକୁ ମଧ୍ୟ ଅପମାନ କରିଦେଇଥିଲା।
ସଦ୍ଯୋ ଵ୍ଯତିକ୍ରମଂ ସର୍ଵଂ ମହେଶସ୍ଯ ମହେଶ୍ଵରି
ହେ ମହେଶ୍ୱରୀ, ସେ ସମୟରେ ମହେଶ ଏହି ସମସ୍ତ ସୀମାକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିଥିଲେ।