ଦଧତଂ ସଂସ୍କୃତାଂ ମାଲାଂ ଜପନ୍ତଂ ମମ ନାମକମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଶୁଭ୍ର ମାଳା ପିନ୍ଧି, ମୋର ନାମ ଜପ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଵୃଷଭସ୍ଥଂ ଶୂଲପାଣିଂ ସର୍ଵଭୂଷଣରାଜିତମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ବୃଷଭ ଉପରେ ବସି, ହାତରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରି, ସମସ୍ତ ଗହଣାରେ ଶୋଭିତ ଦେଖିଲେ।
ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକସଂକାଶଂ ଵ୍ଯାଘ୍ରଚର୍ମଧରଂ ପରମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଫଟିକ ପରି ଚମକୁଥିବା, ବାଘର ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମହିମାରେ ଦେଖିଲେ।
ପଞ୍ଚଵକ୍ତ୍ରଂ ତ୍ରିନଯନଂ ସୂର୍ଯକୋଟିସମପ୍ରଭମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚଟି ମୁହଁ, ତିନିଟି ଆଖି ଓ କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ତେଜସ୍ୱୀ ଦେଖିଲେ।
ଶିଵଵାମେ ମହାକାଲଂ ଦକ୍ଷିଣେ ନନ୍ଦିକେଶ୍ଵରମ୍
ଶିବଙ୍କ ବାମପାଶେ ମହାକାଳ ଓ ଡାହାଣପାଶେ ନନ୍ଦିକେଶ୍ୱର ଥିଲେ।
ଵେତାଲାନ୍କ୍ଷେତ୍ରପାଲାଂଶ୍ଚ ଭୈରଵାନ୍ଭୀମଵିକ୍ରମାନ୍
ସେ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବେତାଳ, କ୍ଷେତ୍ରପାଳ ଓ ଭୈରବମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଦେଖିଲେ।
ଜୈଗୀଷଵ୍ଯଂ ଦେଵଲଂ ଚ କାଣାଦଂ ଗୌତମଂ ତଥା 4.38.
ସେ ଜୈଗୀଷବ୍ୟ, ଦେବଳ, କାଣାଦ ଓ ଗୌତମଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ଜାଜଲିଂ କରଖଂ କର୍ଣଂ ଲୋମଶଂ ସୂର୍ଯଵର୍ଚସମ୍
ସେ ଜାଜଳି, କରଖ, କର୍ଣ୍ଣ, ଲୋମଶ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟବର୍ଚ୍ଚସଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଶାତାତପଂ ପାରିଭଦ୍ରମଷ୍ଟାଵକ୍ରଂ ମରୁଦ୍ଭଵମ୍
ଶାତାତପ, ପାରିଭଦ୍ର, ଅଷ୍ଟାବକ୍ର ଏବଂ ମରୁଦ୍ଭବ—
ମୂର୍ଧ୍ନା ନିପତ୍ଯ ଭୂମୌ ସ ଦଣ୍ଡଵତ୍ସଂପୁଟାଞ୍ଜଲିଃ ନନାମ ଚାଶ୍ରୁନେତ୍ରଃ ସ ପୁଲକାଞ୍ଚିତଵିଗ୍ରହଃ
ସେ ମଣିଷ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡ଼ିଗଲେ, ହାତ ଯୋଡ଼ି ଭକ୍ତିରେ ଅଞ୍ଜଳି କଲେ, ତାଙ୍କର ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରୁଥିଲା, ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଉଥିଲା, ସେ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଧର୍ମଦତ୍ତେନ ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ତୁଷ୍ଟାଵ ପରମେଶ୍ଵରମ୍
ଧର୍ମଦତ୍ତଙ୍କ ରଚିତ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ସେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ହିମାଲଯ ଉଵାଚ
ହିମାଳୟ କହିଲେ—
ତ୍ଵଂ ଶିଵଃ ଶିଵଦୋଽନନ୍ତଃ ସର୍ଵସଂହାରକାରକଃ
ତୁମେ ଶିବ, ମଙ୍ଗଳ ଦେବା, ଅନନ୍ତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ସଂହାର କରିଥିବା।
ପ୍ରକୃତଃ ପ୍ରକୃତୀଶଶ୍ଚ ପ୍ରାକୃତଃ ପ୍ରକୃତେଃ ପରଃ ଯେଷୁ ରୂପେଷୁ ଯତ୍ପ୍ରୀତିସ୍ତତ୍ତଦ୍ରୂପଂ ବିଭର୍ଷି ଚ
ତୁମେ ସ୍ୱଭାବିକ, ପ୍ରକୃତିର ନାଥ, ଆଦି ଏବଂ ପ୍ରକୃତିରୁ ଉପରେ; ଯେଉଁ ରୂପରେ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ, ସେଇ ରୂପ ଧାରଣ କର।
ସୂର୍ଯସ୍ତ୍ଵଂ ସୃଷ୍ଟିଜନକ ଆଧାରଃ ସର୍ଵତେଜସାମ୍
ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସୃଷ୍ଟିର ସୃଷ୍ଟା, ସମସ୍ତ ତେଜର ଆଧାର।
ଵାଯୁସ୍ତ୍ଵଂ ଵରୁଣସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ତ୍ଵମଗ୍ନିଃ ସର୍ଵଦାହକଃ
ତୁମେ ବାୟୁ, ତୁମେ ବରୁଣ, ତୁମେ ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ କୁ ଦାହ କରୁଥିବା।
ମୃତ୍ଯୁଞ୍ଜଯୋ ମୃତ୍ଯୁମୃତ୍ଯୁଃ କାଲକାଲୋ ଯମାନ୍ତକଃ ।। 4.38.
ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ, ମୃତ୍ୟୁର ମୃତ୍ୟୁ, କାଳର କାଳ, ଯମଙ୍କ ଶେଷ।
ଵେଦସ୍ତ୍ଵଂ ଵେଦକର୍ତା ଚ ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗପାରଗଃ
ତୁମେ ବେଦ, ବେଦର ସୃଷ୍ଟା, ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ଜ୍ଞାନୀ।
ମନ୍ତ୍ରସ୍ତ୍ଵଂ ହି ଜପସ୍ତ୍ଵଂ ହି ତପସ୍ତ୍ଵଂ ତତ୍ଫଲପ୍ରଦଃ
ତୁମେ ମନ୍ତ୍ର, ତୁମେ ଜପ, ତୁମେ ତପ, ଏବଂ ତାହାର ଫଳ ଦେବା।
ଅହୋ ସରସ୍ଵତୀବୀଜଂ କସ୍ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୋତୁମିହେଶ୍ଵରଃ
ଆହା, ତୁମେ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ମୂଳ, ଏଠାରେ କିଏ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିବେ, ହେ ଈଶ୍ୱର?
ତତ୍ରୋଵାସ ତମାବୋଧ୍ଯ ଚାଵରୁହ୍ଯ ଵୃଷାଚ୍ଛିଵଃ
ସେଠାରେ, ଜାଗିଉଠି, ଶିବ ବୃଷ ଉପରୁ ଅବତରି ରହିଲେ।
ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯୋ ଭଯେଭ୍ଯଶ୍ଚ ଭଵାର୍ଣଵେ
ସମସ୍ତ ପାପ ଓ ଭୟରୁ, ଏହି ଭବସାଗରରେ, ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଭାର୍ଯାହୀନୋ ଲଭେଦ୍ଭାର୍ଯାଂ ସୁଶୀଲାଂ ସୁମନୋହରାମ୍
ଯାହାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ନାହିଁ, ସେ ଏକ ସୁଶୀଳ ଏବଂ ଆକର୍ଷଣୀୟ ପତ୍ନୀ ପାଇଥାଏ।
ରାଜ୍ଯଭ୍ରଷ୍ଟୋ ଲଭେଦ୍ରାଜ୍ଯଂ ଶଂକରସ୍ଯ ପ୍ରସାଦତଃ
ଯିଏ ରାଜ୍ୟ ହରାଇଛି, ଶଙ୍କରଙ୍କ କୃପାରେ ସେ ପୁଣି ରାଜ୍ୟ ପାଏ।
ଗଭୀରେଽତିଜଲାକୀର୍ଣେ ଭଗ୍ନପୋତେ ଵିଷାଦନେ
ଗଭୀର ଜଳରେ, ବଡ଼ ତରଙ୍ଗରେ ଡୁବୁଥିବା, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ନୌକାରେ, ନିରାଶାରେ—
ସର୍ଵତୋ ମୁଚ୍ଯତେ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଶଂକରସ୍ଯ ପ୍ରସାଦତଃ
ଏଭଳି ସମସ୍ତ ସ୍ଥିତିରୁ ଶଙ୍କରଙ୍କ ସ୍ତୁତି କଲେ, ତାଙ୍କ କୃପାରେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଇତି ସ୍ତୁତ୍ଵା ହିମଗିରିର୍ଵସତଃ ଶଙ୍କରସ୍ଯ ଚ
ଏପରି ଭାବରେ ହିମଗିରିଙ୍କୁ ଶଂକରଙ୍କ ସହିତ ବସୁଥିବା ଦେଖି ସ୍ତୁତି କରିଲେ।
ମଧୁପର୍କାଦିକଂ ତସ୍ମୈ ପ୍ରଦଦୌ ଭକ୍ତିପୂର୍ଵକମ୍
ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ମଧୁପର୍କ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଲେ।
ତଦା ତତ୍ର ସମାଗତ୍ଯ ମେନକା ସ୍ତ୍ରୀଗଣୈଃ ସହ
ତାପରେ ମେନକା ଅନେକ ଜନା ମହିଳାଙ୍କ ସହିତ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ଈଷଦ୍ଧାସ୍ଯପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯଂ ଵସନ୍ତଂ ଵ୍ଯାଘ୍ରଚର୍ମଣି
ସେ ମୃଦୁ ହାସରେ ଚମକୁଥିବା ମୁହଁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ବାଘର ଚର୍ମ ଉପରେ ବସିଥିଲେ।