ଚାରୁଚମ୍ପକଵର୍ଣାଭଂ ସ୍ତନଯୁଗ୍ମଂ ମନୋହରମ୍
ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ଅତି ଆକର୍ଷକ ଓ ମନୋହର ଅଂଶ, ସୁନ୍ଦର ଚମ୍ପକ ଫୁଲର ରଙ୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା।
ମଧ୍ଯଂ ମନୋହରଂ କ୍ଷୀଣଂ ନିମ୍ନନାଭିସ୍ଥଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ତାଙ୍କର କମର ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ସୁକୁମାର, ନାଭି ଗଭୀର ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା।
ରମ୍ଭାସ୍ତଂଭଵିନିଂଦ୍ଯୈକମୂରୁଯୁଗ୍ମଂ ମନୋହରମ୍
ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ଉରୁ ଏତେ ଆକର୍ଷକ ଓ ମନୋହର ଥିଲା, ଯେଉଁଠି ରମ୍ଭା ଗଛର ଡାଣ୍ଡା ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ହରାଇଯାଏ।
ସ୍ଥଲପଦ୍ମପ୍ରଭାମୁଷ୍ଟପଦଯୁଗ୍ମଂ ମନୋହରମ୍
ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ପାଉଁ ଭୂମିରେ ଖିଲିଥିବା ପଦ୍ମ ଫୁଲର ଆଭା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ମନୋହର ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଦଧତଂ ରତ୍ନମଞ୍ଜୀରଂ ରାଜହଂସାନୁକାରି ଚ
ସେ ରତ୍ନଖଚିତ ପାଉଁ ଗହଣା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚାଳ ରାଜହଂସୀର ଚାଳକୁ ଅନୁକରଣ କରୁଥିଲା।
କରଂ ସୁକୋମଲତରଂ ସୁନ୍ଦରଂ କନକପ୍ରଭମ୍
ତାଙ୍କର ହାତ ବହୁତ ସୁକୁମାର, ସୁନ୍ଦର ଓ ସୁନାର ଆଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା।
ବିଭ୍ରତ୍ସଦ୍ରତ୍ନମୁକୁରଂ ଲୀଲାକମଲମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍ 4.38.
ସେ ଖେଳିବା ଭାବରେ ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କମଳ ଓ ରତ୍ନଖଚିତ ଦର୍ପଣ ଧରିଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵରୂପମତୁଲଂ ଦଧ୍ଯୌ ଶଙ୍କରମୀଶ୍ଵରମ୍
ତାଙ୍କର ତୁଳନାହୀନ ରୂପକୁ ଦେଖି, ସେ ଶିବଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ପିତରଂ ମାତରଂ ବନ୍ଧୁଂ ସାଧ୍ଵୀଵର୍ଗଂ ସହୋଦରମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ବାପା, ମାଆ, ଆତ୍ମୀୟ, ସଦ୍ବିଧବା ମହିଳାମାନେ ଓ ଭାଇଙ୍କୁ ମନେ କଲେ।
ଅଥ ଶୈଲେଶ୍ଵରସ୍ତତ୍ର ଦଦର୍ଶ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରମ୍
ତାପରେ ପାହାଡ଼ର ମହାପ୍ରଭୁ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଦଧତଂ ସଂସ୍କୃତାଂ ମାଲାଂ ଜପନ୍ତଂ ମମ ନାମକମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଶୁଭ୍ର ମାଳା ପିନ୍ଧି, ମୋର ନାମ ଜପ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଵୃଷଭସ୍ଥଂ ଶୂଲପାଣିଂ ସର୍ଵଭୂଷଣରାଜିତମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ବୃଷଭ ଉପରେ ବସି, ହାତରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରି, ସମସ୍ତ ଗହଣାରେ ଶୋଭିତ ଦେଖିଲେ।
ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକସଂକାଶଂ ଵ୍ଯାଘ୍ରଚର୍ମଧରଂ ପରମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଫଟିକ ପରି ଚମକୁଥିବା, ବାଘର ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମହିମାରେ ଦେଖିଲେ।
ପଞ୍ଚଵକ୍ତ୍ରଂ ତ୍ରିନଯନଂ ସୂର୍ଯକୋଟିସମପ୍ରଭମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚଟି ମୁହଁ, ତିନିଟି ଆଖି ଓ କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ତେଜସ୍ୱୀ ଦେଖିଲେ।
ଶିଵଵାମେ ମହାକାଲଂ ଦକ୍ଷିଣେ ନନ୍ଦିକେଶ୍ଵରମ୍
ଶିବଙ୍କ ବାମପାଶେ ମହାକାଳ ଓ ଡାହାଣପାଶେ ନନ୍ଦିକେଶ୍ୱର ଥିଲେ।
ଵେତାଲାନ୍କ୍ଷେତ୍ରପାଲାଂଶ୍ଚ ଭୈରଵାନ୍ଭୀମଵିକ୍ରମାନ୍
ସେ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବେତାଳ, କ୍ଷେତ୍ରପାଳ ଓ ଭୈରବମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଦେଖିଲେ।
ଜୈଗୀଷଵ୍ଯଂ ଦେଵଲଂ ଚ କାଣାଦଂ ଗୌତମଂ ତଥା 4.38.
ସେ ଜୈଗୀଷବ୍ୟ, ଦେବଳ, କାଣାଦ ଓ ଗୌତମଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ଜାଜଲିଂ କରଖଂ କର୍ଣଂ ଲୋମଶଂ ସୂର୍ଯଵର୍ଚସମ୍
ସେ ଜାଜଳି, କରଖ, କର୍ଣ୍ଣ, ଲୋମଶ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟବର୍ଚ୍ଚସଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଶାତାତପଂ ପାରିଭଦ୍ରମଷ୍ଟାଵକ୍ରଂ ମରୁଦ୍ଭଵମ୍
ଶାତାତପ, ପାରିଭଦ୍ର, ଅଷ୍ଟାବକ୍ର ଏବଂ ମରୁଦ୍ଭବ—
ମୂର୍ଧ୍ନା ନିପତ୍ଯ ଭୂମୌ ସ ଦଣ୍ଡଵତ୍ସଂପୁଟାଞ୍ଜଲିଃ ନନାମ ଚାଶ୍ରୁନେତ୍ରଃ ସ ପୁଲକାଞ୍ଚିତଵିଗ୍ରହଃ
ସେ ମଣିଷ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡ଼ିଗଲେ, ହାତ ଯୋଡ଼ି ଭକ୍ତିରେ ଅଞ୍ଜଳି କଲେ, ତାଙ୍କର ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରୁଥିଲା, ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଉଥିଲା, ସେ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଧର୍ମଦତ୍ତେନ ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ତୁଷ୍ଟାଵ ପରମେଶ୍ଵରମ୍
ଧର୍ମଦତ୍ତଙ୍କ ରଚିତ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ସେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ହିମାଲଯ ଉଵାଚ
ହିମାଳୟ କହିଲେ—
ତ୍ଵଂ ଶିଵଃ ଶିଵଦୋଽନନ୍ତଃ ସର୍ଵସଂହାରକାରକଃ
ତୁମେ ଶିବ, ମଙ୍ଗଳ ଦେବା, ଅନନ୍ତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ସଂହାର କରିଥିବା।
ପ୍ରକୃତଃ ପ୍ରକୃତୀଶଶ୍ଚ ପ୍ରାକୃତଃ ପ୍ରକୃତେଃ ପରଃ ଯେଷୁ ରୂପେଷୁ ଯତ୍ପ୍ରୀତିସ୍ତତ୍ତଦ୍ରୂପଂ ବିଭର୍ଷି ଚ
ତୁମେ ସ୍ୱଭାବିକ, ପ୍ରକୃତିର ନାଥ, ଆଦି ଏବଂ ପ୍ରକୃତିରୁ ଉପରେ; ଯେଉଁ ରୂପରେ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ, ସେଇ ରୂପ ଧାରଣ କର।
ସୂର୍ଯସ୍ତ୍ଵଂ ସୃଷ୍ଟିଜନକ ଆଧାରଃ ସର୍ଵତେଜସାମ୍
ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସୃଷ୍ଟିର ସୃଷ୍ଟା, ସମସ୍ତ ତେଜର ଆଧାର।
ଵାଯୁସ୍ତ୍ଵଂ ଵରୁଣସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ତ୍ଵମଗ୍ନିଃ ସର୍ଵଦାହକଃ
ତୁମେ ବାୟୁ, ତୁମେ ବରୁଣ, ତୁମେ ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ କୁ ଦାହ କରୁଥିବା।
ମୃତ୍ଯୁଞ୍ଜଯୋ ମୃତ୍ଯୁମୃତ୍ଯୁଃ କାଲକାଲୋ ଯମାନ୍ତକଃ ।। 4.38.
ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ, ମୃତ୍ୟୁର ମୃତ୍ୟୁ, କାଳର କାଳ, ଯମଙ୍କ ଶେଷ।
ଵେଦସ୍ତ୍ଵଂ ଵେଦକର୍ତା ଚ ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗପାରଗଃ
ତୁମେ ବେଦ, ବେଦର ସୃଷ୍ଟା, ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ଜ୍ଞାନୀ।
ମନ୍ତ୍ରସ୍ତ୍ଵଂ ହି ଜପସ୍ତ୍ଵଂ ହି ତପସ୍ତ୍ଵଂ ତତ୍ଫଲପ୍ରଦଃ
ତୁମେ ମନ୍ତ୍ର, ତୁମେ ଜପ, ତୁମେ ତପ, ଏବଂ ତାହାର ଫଳ ଦେବା।
ଅହୋ ସରସ୍ଵତୀବୀଜଂ କସ୍ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୋତୁମିହେଶ୍ଵରଃ
ଆହା, ତୁମେ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ମୂଳ, ଏଠାରେ କିଏ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିବେ, ହେ ଈଶ୍ୱର?