ଚକାର ଵେଷମତୁଲଂ ଦଧାର ଵସ୍ତ୍ରମୁତ୍ତମମ୍
ସେ ଅପୂର୍ବ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଲେ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କଲେ।
ପାରିଜାତପ୍ରସୂନାନାଂ ମାଲାଂ ଚନ୍ଦନସଂଯୁତାମ୍
ସେ ପାରିଜାତ ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନ ମିଶିତ ମାଳା ପିନ୍ଧିଲେ।
ରତ୍ନସିଂହାସନସ୍ଥା ସା ଦଦର୍ଶ ଦର୍ପଣେ ମୁଖମ୍
ମଣିମୟ ସିଂହାସନରେ ବସି ସେ ଦର୍ପଣରେ ନିଜ ମୁହଁକୁ ଦେଖିଲେ।
ଆରକ୍ତ ନେତ୍ରଯୁଗଲଂ ନିର୍ମଲାଞ୍ଜନସଂଯୁତମ୍
ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଚକୁ ଲାଲ ଓ ନିର୍ମଳ ଅଞ୍ଜନ ଲଗାଇଥିଲା।
ସୁକୋମଲୌଷ୍ଠଯୁଗୁଲଂ ତାମ୍ବୂଲରାଗସଂଯୁତମ୍
ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଓଠ ମୃଦୁ ଓ ସୁନ୍ଦର, ତାମ୍ବୁଳର ରଙ୍ଗରେ ରଞ୍ଜିତ।
ରତ୍ନକୁଂଡଲଦୀପ୍ତ୍ଯା ଚ ଗଂଡସ୍ଥଲଵିରାଜିତମ୍
ମଣିର କୁଣ୍ଡଳ ଆଲୋକରେ ତାଙ୍କର ଗାଲ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା।
ଅତ୍ଯନିର୍ଵଚନୀଯଂ ଚ ଦନ୍ତପଂକ୍ତିମନୋହରମ୍ 4.38.
ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତର ପଙ୍କ୍ତି ଅତି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ବର୍ଣ୍ଣନାତୀତ।
ଗଜମୁକ୍ତାସମାଯୁକ୍ତଂ ସୁଚାରୁନାସିକୋତ୍ତମମ୍
ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ସୁନ୍ଦର ନାକ ଗଜମୁକ୍ତାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
ମାଲତୀମାଲ୍ଯସଂଯୁକ୍ତକବରୀଭାରସଂଯୁତମ୍
ମାଲତୀ ମାଳା ଲଗାଇଥିବା ଘନ କେଶରେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
ତପ୍ତକାଞ୍ଚନ ଵର୍ଣାଭଂ ଚାରୁଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ତାଙ୍କର ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ତପ୍ତ ସୁନାର ଆଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଲାଗୁଥିଲା।
ଚାରୁଚମ୍ପକଵର୍ଣାଭଂ ସ୍ତନଯୁଗ୍ମଂ ମନୋହରମ୍
ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ଅତି ଆକର୍ଷକ ଓ ମନୋହର ଅଂଶ, ସୁନ୍ଦର ଚମ୍ପକ ଫୁଲର ରଙ୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା।
ମଧ୍ଯଂ ମନୋହରଂ କ୍ଷୀଣଂ ନିମ୍ନନାଭିସ୍ଥଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ତାଙ୍କର କମର ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ସୁକୁମାର, ନାଭି ଗଭୀର ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା।
ରମ୍ଭାସ୍ତଂଭଵିନିଂଦ୍ଯୈକମୂରୁଯୁଗ୍ମଂ ମନୋହରମ୍
ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ଉରୁ ଏତେ ଆକର୍ଷକ ଓ ମନୋହର ଥିଲା, ଯେଉଁଠି ରମ୍ଭା ଗଛର ଡାଣ୍ଡା ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ହରାଇଯାଏ।
ସ୍ଥଲପଦ୍ମପ୍ରଭାମୁଷ୍ଟପଦଯୁଗ୍ମଂ ମନୋହରମ୍
ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ପାଉଁ ଭୂମିରେ ଖିଲିଥିବା ପଦ୍ମ ଫୁଲର ଆଭା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ମନୋହର ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଦଧତଂ ରତ୍ନମଞ୍ଜୀରଂ ରାଜହଂସାନୁକାରି ଚ
ସେ ରତ୍ନଖଚିତ ପାଉଁ ଗହଣା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚାଳ ରାଜହଂସୀର ଚାଳକୁ ଅନୁକରଣ କରୁଥିଲା।
କରଂ ସୁକୋମଲତରଂ ସୁନ୍ଦରଂ କନକପ୍ରଭମ୍
ତାଙ୍କର ହାତ ବହୁତ ସୁକୁମାର, ସୁନ୍ଦର ଓ ସୁନାର ଆଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା।
ବିଭ୍ରତ୍ସଦ୍ରତ୍ନମୁକୁରଂ ଲୀଲାକମଲମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍ 4.38.
ସେ ଖେଳିବା ଭାବରେ ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କମଳ ଓ ରତ୍ନଖଚିତ ଦର୍ପଣ ଧରିଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵରୂପମତୁଲଂ ଦଧ୍ଯୌ ଶଙ୍କରମୀଶ୍ଵରମ୍
ତାଙ୍କର ତୁଳନାହୀନ ରୂପକୁ ଦେଖି, ସେ ଶିବଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ପିତରଂ ମାତରଂ ବନ୍ଧୁଂ ସାଧ୍ଵୀଵର୍ଗଂ ସହୋଦରମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ବାପା, ମାଆ, ଆତ୍ମୀୟ, ସଦ୍ବିଧବା ମହିଳାମାନେ ଓ ଭାଇଙ୍କୁ ମନେ କଲେ।
ଅଥ ଶୈଲେଶ୍ଵରସ୍ତତ୍ର ଦଦର୍ଶ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରମ୍
ତାପରେ ପାହାଡ଼ର ମହାପ୍ରଭୁ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଦଧତଂ ସଂସ୍କୃତାଂ ମାଲାଂ ଜପନ୍ତଂ ମମ ନାମକମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଶୁଭ୍ର ମାଳା ପିନ୍ଧି, ମୋର ନାମ ଜପ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଵୃଷଭସ୍ଥଂ ଶୂଲପାଣିଂ ସର୍ଵଭୂଷଣରାଜିତମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ବୃଷଭ ଉପରେ ବସି, ହାତରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରି, ସମସ୍ତ ଗହଣାରେ ଶୋଭିତ ଦେଖିଲେ।
ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକସଂକାଶଂ ଵ୍ଯାଘ୍ରଚର୍ମଧରଂ ପରମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଫଟିକ ପରି ଚମକୁଥିବା, ବାଘର ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମହିମାରେ ଦେଖିଲେ।
ପଞ୍ଚଵକ୍ତ୍ରଂ ତ୍ରିନଯନଂ ସୂର୍ଯକୋଟିସମପ୍ରଭମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚଟି ମୁହଁ, ତିନିଟି ଆଖି ଓ କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ତେଜସ୍ୱୀ ଦେଖିଲେ।
ଶିଵଵାମେ ମହାକାଲଂ ଦକ୍ଷିଣେ ନନ୍ଦିକେଶ୍ଵରମ୍
ଶିବଙ୍କ ବାମପାଶେ ମହାକାଳ ଓ ଡାହାଣପାଶେ ନନ୍ଦିକେଶ୍ୱର ଥିଲେ।
ଵେତାଲାନ୍କ୍ଷେତ୍ରପାଲାଂଶ୍ଚ ଭୈରଵାନ୍ଭୀମଵିକ୍ରମାନ୍
ସେ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବେତାଳ, କ୍ଷେତ୍ରପାଳ ଓ ଭୈରବମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଦେଖିଲେ।
ଜୈଗୀଷଵ୍ଯଂ ଦେଵଲଂ ଚ କାଣାଦଂ ଗୌତମଂ ତଥା 4.38.
ସେ ଜୈଗୀଷବ୍ୟ, ଦେବଳ, କାଣାଦ ଓ ଗୌତମଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ଜାଜଲିଂ କରଖଂ କର୍ଣଂ ଲୋମଶଂ ସୂର୍ଯଵର୍ଚସମ୍
ସେ ଜାଜଳି, କରଖ, କର୍ଣ୍ଣ, ଲୋମଶ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟବର୍ଚ୍ଚସଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଶାତାତପଂ ପାରିଭଦ୍ରମଷ୍ଟାଵକ୍ରଂ ମରୁଦ୍ଭଵମ୍
ଶାତାତପ, ପାରିଭଦ୍ର, ଅଷ୍ଟାବକ୍ର ଏବଂ ମରୁଦ୍ଭବ—
ମୂର୍ଧ୍ନା ନିପତ୍ଯ ଭୂମୌ ସ ଦଣ୍ଡଵତ୍ସଂପୁଟାଞ୍ଜଲିଃ ନନାମ ଚାଶ୍ରୁନେତ୍ରଃ ସ ପୁଲକାଞ୍ଚିତଵିଗ୍ରହଃ
ସେ ମଣିଷ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡ଼ିଗଲେ, ହାତ ଯୋଡ଼ି ଭକ୍ତିରେ ଅଞ୍ଜଳି କଲେ, ତାଙ୍କର ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରୁଥିଲା, ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଉଥିଲା, ସେ ନମସ୍କାର କଲେ।