ସର୍ଵରୂପଗୁଣାଧାରଂ ମତ୍ଵା ସ୍ଵମତିମାନତଃ
ସମସ୍ତ ରୂପ ଏବଂ ଗୁଣର ଆଧାର ଭାବି, ନିଜ ମନରେ ଭାବିଲେ।
ସୁନ୍ଦରୀଷୁ ଚ ସର୍ଵାସୁ ମତ୍ତୋ ନାସ୍ତ୍ଯେଵ ସୁନ୍ଦରୀ
ସମସ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ମୋଠାରୁ ଅଧିକ ସୁନ୍ଦରୀ କେହି ନାହିଁ।
ରୂପଯୌଵନଵେଷାଣାଂ ପୁମାନ୍ଗ୍ରାହୀ ସ୍ଵଯୋଷିତାମ୍
ପୁରୁଷ ନିଜ ଜୀବନ ସଙ୍ଗିନୀଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ଯୌବନ ଓ ଆକୃତିରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହୁଏ।
ହୃଦୀତି ମତ୍ଵା ଗିରିଜା ତସ୍ଥୌ ହିମଗିରେର୍ଗୃହେ
ଗିରିଜା ଭାବିଲେ—'ସେ ମୋ ହୃଦୟରେ ଅଛନ୍ତି'—ଏବଂ ହିମାଳୟଙ୍କ ଘରେ ରହିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତୂର୍ଣଂ ଦୂତଃ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରସଂସଦି
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ଏକ ଦୂତ ଶୈଳରାଜଙ୍କ ସଭାକୁ ପହଞ୍ଚିଲା।
ଦୂତ ଉଵାଚ ଆଜଗାମ ମହାଦେଵଃ ସଗଣୋ ଵୃଷଵାହନଃ
ଦୂତ କହିଲେ—'ମହାଦେବ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଗଣ ସହିତ ବୃଷଭ ଉପରେ ଆସିପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।'
ସିଦ୍ଧିସ୍ଵରୂପଂ ସିଦ୍ଧେଶଂ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଗୁରୋର୍ଗୁରୁମ୍ 4.38.
ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସିଦ୍ଧିର ଦେହ, ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କର ନାଥ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କର ଗୁରୁ।
ପରମାତ୍ମସ୍ଵରୂପଂ ଚ ସଗୁଣଂ ନିର୍ଗୁଣଂ ଵିଭୁମ୍
ସେ ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ, ଗୁଣସହିତ ଓ ନିର୍ଗୁଣ, ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା।
ଶୈଲୋ ଦୂତଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ମୁଦାଽନ୍ଵିତଃ
ଦୂତଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଶୈଳ ଆନନ୍ଦରେ ଉଠିବାସିଲେ।
ଦେଵୀ ଦୂତଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରସନ୍ନଵଦନେକ୍ଷଣା
ଦୂତଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଦେବୀ ଖୁସି ମୁହଁରେ ହସିଲେ।
ଚକାର ଵେଷମତୁଲଂ ଦଧାର ଵସ୍ତ୍ରମୁତ୍ତମମ୍
ସେ ଅପୂର୍ବ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଲେ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କଲେ।
ପାରିଜାତପ୍ରସୂନାନାଂ ମାଲାଂ ଚନ୍ଦନସଂଯୁତାମ୍
ସେ ପାରିଜାତ ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନ ମିଶିତ ମାଳା ପିନ୍ଧିଲେ।
ରତ୍ନସିଂହାସନସ୍ଥା ସା ଦଦର୍ଶ ଦର୍ପଣେ ମୁଖମ୍
ମଣିମୟ ସିଂହାସନରେ ବସି ସେ ଦର୍ପଣରେ ନିଜ ମୁହଁକୁ ଦେଖିଲେ।
ଆରକ୍ତ ନେତ୍ରଯୁଗଲଂ ନିର୍ମଲାଞ୍ଜନସଂଯୁତମ୍
ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଚକୁ ଲାଲ ଓ ନିର୍ମଳ ଅଞ୍ଜନ ଲଗାଇଥିଲା।
ସୁକୋମଲୌଷ୍ଠଯୁଗୁଲଂ ତାମ୍ବୂଲରାଗସଂଯୁତମ୍
ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଓଠ ମୃଦୁ ଓ ସୁନ୍ଦର, ତାମ୍ବୁଳର ରଙ୍ଗରେ ରଞ୍ଜିତ।
ରତ୍ନକୁଂଡଲଦୀପ୍ତ୍ଯା ଚ ଗଂଡସ୍ଥଲଵିରାଜିତମ୍
ମଣିର କୁଣ୍ଡଳ ଆଲୋକରେ ତାଙ୍କର ଗାଲ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା।
ଅତ୍ଯନିର୍ଵଚନୀଯଂ ଚ ଦନ୍ତପଂକ୍ତିମନୋହରମ୍ 4.38.
ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତର ପଙ୍କ୍ତି ଅତି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ବର୍ଣ୍ଣନାତୀତ।
ଗଜମୁକ୍ତାସମାଯୁକ୍ତଂ ସୁଚାରୁନାସିକୋତ୍ତମମ୍
ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ସୁନ୍ଦର ନାକ ଗଜମୁକ୍ତାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
ମାଲତୀମାଲ୍ଯସଂଯୁକ୍ତକବରୀଭାରସଂଯୁତମ୍
ମାଲତୀ ମାଳା ଲଗାଇଥିବା ଘନ କେଶରେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
ତପ୍ତକାଞ୍ଚନ ଵର୍ଣାଭଂ ଚାରୁଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ତାଙ୍କର ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ତପ୍ତ ସୁନାର ଆଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଲାଗୁଥିଲା।
ଚାରୁଚମ୍ପକଵର୍ଣାଭଂ ସ୍ତନଯୁଗ୍ମଂ ମନୋହରମ୍
ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ଅତି ଆକର୍ଷକ ଓ ମନୋହର ଅଂଶ, ସୁନ୍ଦର ଚମ୍ପକ ଫୁଲର ରଙ୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା।
ମଧ୍ଯଂ ମନୋହରଂ କ୍ଷୀଣଂ ନିମ୍ନନାଭିସ୍ଥଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ତାଙ୍କର କମର ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ସୁକୁମାର, ନାଭି ଗଭୀର ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା।
ରମ୍ଭାସ୍ତଂଭଵିନିଂଦ୍ଯୈକମୂରୁଯୁଗ୍ମଂ ମନୋହରମ୍
ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ଉରୁ ଏତେ ଆକର୍ଷକ ଓ ମନୋହର ଥିଲା, ଯେଉଁଠି ରମ୍ଭା ଗଛର ଡାଣ୍ଡା ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ହରାଇଯାଏ।
ସ୍ଥଲପଦ୍ମପ୍ରଭାମୁଷ୍ଟପଦଯୁଗ୍ମଂ ମନୋହରମ୍
ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ପାଉଁ ଭୂମିରେ ଖିଲିଥିବା ପଦ୍ମ ଫୁଲର ଆଭା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ମନୋହର ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଦଧତଂ ରତ୍ନମଞ୍ଜୀରଂ ରାଜହଂସାନୁକାରି ଚ
ସେ ରତ୍ନଖଚିତ ପାଉଁ ଗହଣା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚାଳ ରାଜହଂସୀର ଚାଳକୁ ଅନୁକରଣ କରୁଥିଲା।
କରଂ ସୁକୋମଲତରଂ ସୁନ୍ଦରଂ କନକପ୍ରଭମ୍
ତାଙ୍କର ହାତ ବହୁତ ସୁକୁମାର, ସୁନ୍ଦର ଓ ସୁନାର ଆଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା।
ବିଭ୍ରତ୍ସଦ୍ରତ୍ନମୁକୁରଂ ଲୀଲାକମଲମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍ 4.38.
ସେ ଖେଳିବା ଭାବରେ ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କମଳ ଓ ରତ୍ନଖଚିତ ଦର୍ପଣ ଧରିଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵରୂପମତୁଲଂ ଦଧ୍ଯୌ ଶଙ୍କରମୀଶ୍ଵରମ୍
ତାଙ୍କର ତୁଳନାହୀନ ରୂପକୁ ଦେଖି, ସେ ଶିବଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ପିତରଂ ମାତରଂ ବନ୍ଧୁଂ ସାଧ୍ଵୀଵର୍ଗଂ ସହୋଦରମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ବାପା, ମାଆ, ଆତ୍ମୀୟ, ସଦ୍ବିଧବା ମହିଳାମାନେ ଓ ଭାଇଙ୍କୁ ମନେ କଲେ।
ଅଥ ଶୈଲେଶ୍ଵରସ୍ତତ୍ର ଦଦର୍ଶ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରମ୍
ତାପରେ ପାହାଡ଼ର ମହାପ୍ରଭୁ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।