ଚକାର ମାଲାମସ୍ଥ୍ନାଂ ଚ ଭସ୍ମନା ତନୁଲେପନମ୍
ସେ ହାଡ଼ର ମାଳା ତିଆରି କଲେ ଏବଂ ନିଜ ଦେହକୁ ଭସ୍ମରେ ଲିପି କଲେ।
ସୁଷାଵ ମେନା ତାଂ ଦେଵୀମତୀଵ ସୁମନୋହରାମ୍
ମେନା ଦେବୀ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ମନୋହରା ସତୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ଗୁଣପ୍ରସୂର୍ଗୁଣାନ୍ସର୍ଵାନ୍ସର୍ଵରୂପାନ୍ବିଭର୍ତ୍ତି ସା
ସେ ସମସ୍ତ ଗୁଣର ଉତ୍ପାଦକ, ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଏବଂ ସମସ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ବଭୂଵ ଵର୍ଦ୍ଧମାନା ସା ଶୁକ୍ଲେ ଚନ୍ଦ୍ରକଲା ଯଥା
ସେ ଚନ୍ଦ୍ରର ଶୁଭ୍ର କଳା ପରି ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଲେ।
ବଭୂଵାକାଶଵାଣୀ ଚ ତାଂ ସଂବୋଧ୍ଯ ଜଗତ୍ପ୍ରସୂମ୍
ଆକାଶରୁ ଏକ ଶବ୍ଦ ଆସି, ସେ ଜଗତର ମାତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲା।
ଵିନେଶ୍ଵରଂ ନ ତପସା ପ୍ରାପ୍ତା ହି ଗର୍ଭସମ୍ଭଵମ୍
ବିନା ଶ୍ୱାମୀଙ୍କ, ସେ ତପସ୍ୟାରେ ନୁହେଁ; ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ମମ ଜନ୍ମାନ୍ତରୀଯଂ ଚ ଭସ୍ମାସ୍ଥି ଚ ବିଭର୍ତି ଯଃ
ଯେ କିଏ ମୋର ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ଭସ୍ମ ଏବଂ ହାଡ଼ ଧାରଣ କରେ—
ଯୋ ଵିଦଗ୍ଧଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଂ ବଭ୍ରାମ ମମ ଶୋକତଃ 4.38.
ଯେ କିଏ ମୋର ଦୁଃଖରେ ବିପର୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ଭ୍ରମଣ କଲେ—
ଦକ୍ଷଯଜ୍ଞଂ ଯୋ ବଭଞ୍ଜ ମମ ହେତୋଃ କୃପାନିଧିଃ
ଯେ କିଏ ମୋ ପାଇଁ କୃପାରେ ଡକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞକୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ—
ଯା ଯସ୍ଯ ପତ୍ନୀ ଯୋ ଯସ୍ଯା ଭର୍ତା ପ୍ରାକ୍ତନତଃ ପୁରା
ଯେଉଁଠି ପୂର୍ବରୁ କିଏ କାହାର ପତ୍ନୀ ଏବଂ କିଏ କାହାର ପତି ଥିଲେ—
ସର୍ଵରୂପଗୁଣାଧାରଂ ମତ୍ଵା ସ୍ଵମତିମାନତଃ
ସମସ୍ତ ରୂପ ଏବଂ ଗୁଣର ଆଧାର ଭାବି, ନିଜ ମନରେ ଭାବିଲେ।
ସୁନ୍ଦରୀଷୁ ଚ ସର୍ଵାସୁ ମତ୍ତୋ ନାସ୍ତ୍ଯେଵ ସୁନ୍ଦରୀ
ସମସ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ମୋଠାରୁ ଅଧିକ ସୁନ୍ଦରୀ କେହି ନାହିଁ।
ରୂପଯୌଵନଵେଷାଣାଂ ପୁମାନ୍ଗ୍ରାହୀ ସ୍ଵଯୋଷିତାମ୍
ପୁରୁଷ ନିଜ ଜୀବନ ସଙ୍ଗିନୀଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ଯୌବନ ଓ ଆକୃତିରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହୁଏ।
ହୃଦୀତି ମତ୍ଵା ଗିରିଜା ତସ୍ଥୌ ହିମଗିରେର୍ଗୃହେ
ଗିରିଜା ଭାବିଲେ—'ସେ ମୋ ହୃଦୟରେ ଅଛନ୍ତି'—ଏବଂ ହିମାଳୟଙ୍କ ଘରେ ରହିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତୂର୍ଣଂ ଦୂତଃ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରସଂସଦି
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ଏକ ଦୂତ ଶୈଳରାଜଙ୍କ ସଭାକୁ ପହଞ୍ଚିଲା।
ଦୂତ ଉଵାଚ ଆଜଗାମ ମହାଦେଵଃ ସଗଣୋ ଵୃଷଵାହନଃ
ଦୂତ କହିଲେ—'ମହାଦେବ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଗଣ ସହିତ ବୃଷଭ ଉପରେ ଆସିପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।'
ସିଦ୍ଧିସ୍ଵରୂପଂ ସିଦ୍ଧେଶଂ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଗୁରୋର୍ଗୁରୁମ୍ 4.38.
ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସିଦ୍ଧିର ଦେହ, ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କର ନାଥ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କର ଗୁରୁ।
ପରମାତ୍ମସ୍ଵରୂପଂ ଚ ସଗୁଣଂ ନିର୍ଗୁଣଂ ଵିଭୁମ୍
ସେ ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ, ଗୁଣସହିତ ଓ ନିର୍ଗୁଣ, ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା।
ଶୈଲୋ ଦୂତଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ମୁଦାଽନ୍ଵିତଃ
ଦୂତଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଶୈଳ ଆନନ୍ଦରେ ଉଠିବାସିଲେ।
ଦେଵୀ ଦୂତଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରସନ୍ନଵଦନେକ୍ଷଣା
ଦୂତଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଦେବୀ ଖୁସି ମୁହଁରେ ହସିଲେ।
ଚକାର ଵେଷମତୁଲଂ ଦଧାର ଵସ୍ତ୍ରମୁତ୍ତମମ୍
ସେ ଅପୂର୍ବ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଲେ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କଲେ।
ପାରିଜାତପ୍ରସୂନାନାଂ ମାଲାଂ ଚନ୍ଦନସଂଯୁତାମ୍
ସେ ପାରିଜାତ ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନ ମିଶିତ ମାଳା ପିନ୍ଧିଲେ।
ରତ୍ନସିଂହାସନସ୍ଥା ସା ଦଦର୍ଶ ଦର୍ପଣେ ମୁଖମ୍
ମଣିମୟ ସିଂହାସନରେ ବସି ସେ ଦର୍ପଣରେ ନିଜ ମୁହଁକୁ ଦେଖିଲେ।
ଆରକ୍ତ ନେତ୍ରଯୁଗଲଂ ନିର୍ମଲାଞ୍ଜନସଂଯୁତମ୍
ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଚକୁ ଲାଲ ଓ ନିର୍ମଳ ଅଞ୍ଜନ ଲଗାଇଥିଲା।
ସୁକୋମଲୌଷ୍ଠଯୁଗୁଲଂ ତାମ୍ବୂଲରାଗସଂଯୁତମ୍
ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଓଠ ମୃଦୁ ଓ ସୁନ୍ଦର, ତାମ୍ବୁଳର ରଙ୍ଗରେ ରଞ୍ଜିତ।
ରତ୍ନକୁଂଡଲଦୀପ୍ତ୍ଯା ଚ ଗଂଡସ୍ଥଲଵିରାଜିତମ୍
ମଣିର କୁଣ୍ଡଳ ଆଲୋକରେ ତାଙ୍କର ଗାଲ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା।
ଅତ୍ଯନିର୍ଵଚନୀଯଂ ଚ ଦନ୍ତପଂକ୍ତିମନୋହରମ୍ 4.38.
ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତର ପଙ୍କ୍ତି ଅତି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ବର୍ଣ୍ଣନାତୀତ।
ଗଜମୁକ୍ତାସମାଯୁକ୍ତଂ ସୁଚାରୁନାସିକୋତ୍ତମମ୍
ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ସୁନ୍ଦର ନାକ ଗଜମୁକ୍ତାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
ମାଲତୀମାଲ୍ଯସଂଯୁକ୍ତକବରୀଭାରସଂଯୁତମ୍
ମାଲତୀ ମାଳା ଲଗାଇଥିବା ଘନ କେଶରେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
ତପ୍ତକାଞ୍ଚନ ଵର୍ଣାଭଂ ଚାରୁଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ତାଙ୍କର ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ତପ୍ତ ସୁନାର ଆଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଲାଗୁଥିଲା।